İnsan üzerine başladı sohbetimiz. Her bir buluşmamızda saatler boyu o söyledi ben dinledim ve yazdım. Kimi zaman gülümsedi, kimi zaman hüzünlendi... O, her bir cümlesinde bir başka duygu aleminden manalar taşırken sohbet soframıza; ben de, hissedebildiğim kadarıyla onun o derin anlamlar yüklü tınılarını aktarmaya gayret ettim. Ediyorum...
Sohbetimiz de tıpkı o kadim değerlerin çağa, şartlara göre uyum içinde salınımları gibi kendi içinde büyümeye genişlemeye ve kök salmaya başladı.
Misafirim insana vazedilen o emirlerin anlamlarından sadece bazılarını tek tek anlatmaya çalıştı.
Bilen gönüller için bunca zamandır bu köşede yazıla gelinen meselelerin ne derin bir anlam ve öneme sahip olduğu malum.
Arayan gönüllere ise bir gazete köşesinde sararmaya terk edilemeyecek kıymette birer mücevher bu yazılar. Naçizane bunun da ayrımındayım. Maneviyatın çölleştiği bu coğrafyada insanlık ülküsünü arayanlar kadim bilgiye su gibi muhtaç.
Misafirle sohbetim artık yavaş yavaş son demlerine erişmeye başladı. Onunla son sohbetim salat yani namaz üzerineydi. Gece ve namaz üzerine sordum. Ve susup kulak verdim. Ne olur siz de kulak verin. Ve tıpkı öncekiler gibi bu satırları da dönüp dönüp okuyun ve mana üzerine gönül gözünüzle anlamak için bakın...
'Gece gölgesizdir ve senin Hak ile arandaki vaktindir. Gece olunca tüm gölgeler ait oldukları bedenlere çekilir. Sen de gölgene bürünürsün. Onun için Kuran'da 'Bürüdüğü zaman geceye...' buyurdu Hak. Artık gündüzün Hak'tan tecellileri geceye gark olmuştur. Kalp meydanına bir bir akmaya başlar da seni muhasebeye salar. Bir daha aynı şeyler yüzünden keşkelerin kalmasın diye vicdan değirmenin geçmiş gününü öğütür. Kalp teknene inen semavi sular ile yeni bir hamur yoğurursun. Bedenin Hak hicabının ateşinden fırın kesilir de gelecek taze günün taze ekmeğini pişirir. Seher ışıyınca Hak kesilmiş taze ellerin halka taze ekmekler sunar. Böyle bir gecenin karanlığı bin güneşin aydınlığından hayırlıdır. Hatırla ki O yüce Peygamber, böyle bir gecede isra (miraç) nimetine kavuştu. Semavat ve arz önünde dürüldü de elli bin yılda erişilemeyecek olgunluklara eriştirildi. Önce mahrumiyet evinden temizlikler mescidine ulaştı, oradan da varlık ağacının nihayeti olan Sidretül Münteha'ya eriştirildi. Biz de böyle bir kutlu izde yolcularız. Bize de onun kutlu izinden bir yol miras kalmıştır. O halde gece bize de muhasebe ve hazırlık evidir. O evin iki odası vardır. Biri gündüzü geceden ayırır biri geceyi gündüze açar. Birinde gündüzün hesapları Rahman'ın ışığında bir bir açılır kapatılır, öbüründe Suphan'a yaklaştıran kutlu kanatlar örülür. Birine Rahman'ın merhametinden sofralar serilir, öbürüne Suphan'ın sırlarında gezilir. İşte bu yüzden tek bir gece evinde iki misafirliğimiz vardır. İki vakitten iki salatımız geçer. Şimdi Güneş'in grup vaktini ömrün sonuna remiz say. Gün sarardıkça can tende sararır. Mahşere çekilir. Fecri de yeniden diriliş bil. Bu yüzden gece ahretin misalidir. Hakk'ın zülüflerinden salınan siyah nur gecenin canıdır. Ömrünün varlık kesreti gecenin tenhasında bu can ile yeniden dirilir. Bu yüzden akşam vaktine mağrip gecenin sonuna da fecr denilmiştir.'
NOT: Bu serimiz son bir yazıyla Pazartesi günü bitiyor.