Doğrunun yanlışın belirip geldiği kaynak nedir?    
Madem her gözden bakan, her kulaktan işiten O'dur. Yani burada bir Bir'lik varsa şayet bu doğruyu yanlışı haber veren kimdir? Kime haber vermiştir? Bu haberi vermekteki amacı nedir?
''Sayıya sığmayan güzel isimler sahibi Allah kendini isimlerinin aynını (belirişini) görmeyi diledi.''
Bu dilek kendinden kendinedir. Ama gelin bunu biraz açalım... Hatırlarsanız bir sanatçı örneği vermiştik. Ressamın zihninde bir resim belirir. Bunun için ilk iş kendine bir tuval hazırlamak olur. Derken farklı farklı boyalar edinir. Ve resmi yapmaya başlar. İş sona gelince resmine bakan Ressam, 'Bana bende beliren işte budur' dediğinde durur. O anda ressam ve resim beraberdir. Bir olmuşlardır. Şimdi bu benzetmeden yola çıkarsak O ressamlar ressamı bakımından iş nedir, nasıl olur? Allah olduğunda ne yapar? Ondan başkası olmayan O eşsiz Hakk kendini kendinde görmeyi dileyince kendine alem tuvalini yaptı. Alemleri yarattı.... Nereden? Kendinden... Bakın teklikten çokluğa doğru bir yöneliş başladı. Nasıl ki o ressam gönlündeki resmi yapmak için tabiattaki bitkilerden çeşitli boyalar üretti, tuval yapmak için ağaç kesti. O ressamlar ressamı da kendi  resmini yapmak için öncelikle bir tuval yarattı. Burada tuval kainattır. Malzemesini de kendinden indirdi. Önüne koydu, eline insan denen fırçayı aldı. 'Biz duvarda asılmış resimleriz. Onun varlık şavkı vurunca cana geliriz' der Mevlana... Burada duvar tıpkı tuval gibi Allah'ın vücududur. O vücudu görmüyoruz. Üzeri mevcutlarla (varlıkla) dolmuştur. Bizler o vücudu örtmüşüz. Ressamın resmindeki nesnelerden ressamlar ressamının tablosundaki bizlerin farkı canlı oluşumuzdandır. Bize O'nun Hayy (dirilik) isminden fırçalar esmiştir. O yüzden bu alem tuvalinde her şey canlıdır. O tuvaldeki resmin canlı detayları birbirini görür... Bu çokluk aynı anda geldiği öze de perde olmuştur. Bu tuval üzerindeki canlı resmin bir de yönü vardır.
Şimdi tekrar o ressama dönersek. O sanatçı zihnindeki resmi oluştururken duyguları çarpışır. Fırçayı bin bir duygu ile boyalara daldılır. Bir sağdan sola vurur bir soldan sağa... Bir renk çıkar der ki beni tüm eşyanın altına yatır... Diğeri çıkar der ki son fırça darben benden renklensin. Ressam kendinden olan duygularıyla elinden çıkan renkleri arasında salınır durur. Tuvalinde beliren işler hep bu salınıştandır. İşte bunun tamamına emir denir. Emirler sondan başa inmiştir. Son, sanatçının tuvalindeki resmin neticesidir. O daha resme başlarken zihninde beliren (aslında bitmiş) bir resim vardı... O resmi başında bilmese fırçasını batırdığı renk renk boyaları tuvaline belli bir ahenkle vur(a)mazdı. İşte emir işin sonunu görmek; bilmektir.
O halde peygamberler sondan başa inmiştir. İnsanda 'son' mükemmel ahlaktır. Onun için Hz.Muhammed, 'Ben mükemmel ahlakı tamamlamak için gönderildim' der. Son kemalattır, (olgunluk)tur.
O tuval üzerinde renkler birbirine vurdukça resim şekillenir. Allah da varlığı birbirine tedbirle çarpar. İnsanlık serüveni nasıl doğdu? İnsan bazen, 'Ben yaptım' der... Zira hafiftir fırça darbesi... Bazen o fırça darbesi ağır gelir de, 'Beni ne çarptı böyle der...'
Yapan O'dur...
Şimdi her şey belli ise doğru nedir yanlış nedir?
Doğru başlangıçta sonu görmektir... İşe başlamak ise emirdir. Sen şayet sonu görerek başlıyorsan. Ne yaparsan doğrudur. Sonu görmeden yaptığın her şey yanlıştır. Zira bir sonu gören tarafından bozulacak demektir.
Bunu yine o tuvaldeki renklerde gör. Diyelim ki sen bir parlak kahverengi elde etmek istedin. Siyahtan da alacaksın sarıdan da... Şayet sarıya fırçanı batırmazsan asla muradına ulaşamazsın.
Şimdi oruç tutuyor, namaz kılıyoruz. Bedenlerimize... Gerçekte namaz nedir? Oruç nedir? Hangi sondan öne gelmiş emirdir? Hangi murada yöneliktir?