Misafirimle sohbetlerim devam ediyor. Ancak bugün onunla bir süre daha sürecek muhabbetime kısa bir ara vereceğim. Yakın çevremden, tanıdıklarımdan ve sizden giderek artan oranda şüpheyle karışık tepkiler alıyorum. 'Ne oluyor? Neden bu içerik ve üslup?' diye...
Memlekette olan biten onca siyasi gelişme karşısında susmamın nedeninin merak ediyorsunuz.
Daha önce gene bu vesileyle ettiğim cümleler neydi?
(...) Olup bitenlere ve birtakım insanların kendilerinden saymadıkları insanlara bugünlerde reva gördükleri insanlık dışı muameleler için hiddetle sarf edebileceğim çok kelimem var. Var ama bu sözler neyi halledecek? Bunlar bilmeden istenmeden yani sehven veya hata ile yapılıyor olsa bir uyarıcı söz bile kafi olur.
Halbuki anlıyorum ki olup bitenler kökten ve bir o kadar da tarihsel bir iyi-kötü mücadelesinin bilinçli ve maksatlı görünümleri.
Onun için iyi kötü arasındaki savaş mademki tüm insanların evvela iç dünyalarında kuruluyor, sonra dışarıya taşıyor ve sonra bitecekse de herkesin iç dünyasında bitiyor önce.
İçte savaş bitmeden, içerde barışı özlemeden dışarıda vahşet bitmiyor. Dıştaki savaş; insanı, hakikati ve barışı anlamayanların kendi içlerinden dışarıya, duygu, tutum, söz ve davranışları ile taşıdıkları şiddet yüzünden vicdanları kanatıyor...
İşte bu yüzden öfkeme hakim olmalıyım. Bu ateşe, elinde kovası ile ateş taşımak yerine, iyinin zaferi için iyilerden kalarak, iyi ellerle, iyi işler görmeliyim.(...)
Cümlelerim aynen buydu!
Anlayan anladı. Fakat meselenin siyaset dışına taşan bir anlamı ve nedeni de var elbet.
O da şu: Günlerdir yazageldiklerim ve bir süre daha yazacaklarım bir örtüyü usul usul kaldırıyor.
Hurafelerin tozu, cehaletin küfü, vicdan noksanlığının karanlığı bu örtünün dokusu.
O örtünün altında bu toprakların bereketli mayası yatıyor. O maya bugün Yüksekova'da, Maçka'da, Polatlı'da, Yalıkavak'ta nefes alıyor.
Bu sözlerde saklı mana kimi kulaklara muhafazakarlığa dair bir tını gibi gelebilir. Gelmesin.
O tını evrensel ve kadimdir. Batılı sistem çok yakın vadede ciddi bir büyük krize daha girecek. Bunu sosyal çalkantılar izleyecek. Çökmeye mahkum olan Batılı sistem bir insanlık krizini tetikleyecek. Ve görünen o ki bölgemiz sıcak bir çatışmaya girmeden, yalancı bahardan çıkıp sert bir kış geçirmeden, gerçek bir bahara giremeyecek. O baharın tomurcukları işte misafirin dilinden dökülen bu kelimelerde saklı.
Elbette tekrar siyaset yazacağım. Ve şüpheniz olmasın ki elimden geldiği sürece inandıklarımı savunacağım. O nedenle bu vesileyle durup tüm bu seriyi bir kez daha baştan sona okuyun.
Birkaç gün daha neyi neden ve nasıl tamamlamaya uğraştığımı anlamaya çalışın.   Sabırla...