Rivayet olunur ki, çok eski zamanlarda bir dağın yamacında iyi ve akıllı bir maymun kral, diğer yamacında ise şeytan yaşarmış.

Kralın çok yaşlı ama çok da akıllı üç danışman maymunu varmış. İnançlarına göre öbür yamaçta yaşayan şeytanı gören ve sesini duyanlar sonsuza kadar lanetlenip taş kesilir, maymun krallığı da felakete uğrarmış.

Bu üç danışman maymun bir gün kralları için tepede nadide çiçekler ararlarken çalıların arasında bir hışırtı duymuşlar. Merakla çalıları aralayıp baktıklarında şeytanla yüz yüze gelmişler.

Şeytan çirkin sesiyle çığlıklar atmaya başlamış. Maymunlardan birincisi görmemek için gözlerini kapamış ama şeytanın sesini duymuş.

İkincisi kulaklarını kapamış ama ancak şeytanı görmüş. Üçüncüsü ise hiçbir şey yapamamış, şeytanı hem görmüş hem de sesini işitmiş, bu ölümcül sırdan kimseye bahsetmemek için hemen ağzını kapatmış.

Kalplerinin taşlaşacağını bilerek, ormanda dalları yere değen bir söğüt ağacının altına gizlenmişler. Gece yarısı bu sırrı kimseye söylemeyeceklerine dair söz vermişler.

O günden sonra insanlar ne zaman gözlerini, kulaklarını ve ağzını kapatmış üç maymun görseler anlamışlar ki onlar şeytanı görmüş ve duymuşlar, ancak korkularından bunu sır olarak saklamışlardır.

Geçtiğimiz pazartesi günü, Dünya Çocuk Hakları Günü'ydü.

1954 yılında Birleşmiş Milletler Genel Kurulu tarafından çocuk haklarının korunması adına tanıtım ve savunma çalışmaları yapmak, çocukların temel gereksinimlerinin karşılanmasına yardımcı olmak ve çocukların potansiyellerini eksiksiz bir biçimde gerçekleştirmek için fırsatlar yaratmak üzere görevlendirilmiş olan Birleşmiş Milletler Çocuklara Yardım Fonu, kısacası UNICEF'in sosyal medya hesaplarına baktım ve yukarıda anlattığım "Üç Maymun" hikayesini hatırladım.

Tatsız, tuzsuz, yavan, âdet yerini bulsun türünden açıklamalarla günü kurtarmaya kalkmışlar. Hepsi bu. Mazlumların sesi olması beklenenler, zalimlerin sessiz ortakları olmuşlar maalesef sevgili okurlarım.

Sadece onlar mı?

Binlerce masum çocuğun, küvözdeki bebeğin, yoğun bakımdaki yavrunun, anne karnındaki masumun dünyanın gözü önünde katledildiği gün!

Başrollerde İsrail ve ABD olmak üzere Almanya, İngiltere, Fransa, İsviçre....

Batı dünyasının tamamı bu tiyatronun yazarı, senaristi, oyuncusu. Sözüm ona insan haklarını, demokrasiyi, çocuk haklarını önemseyen ve bu konularda tüm dünyaya akıl veren ülkeler (!).

Bir yandan çocukları öldürmeye devam ediyor, diğer yandan Gazzeli mazlumlara değinmeden "Çocuk Hakları"nı bize anlatacakları tiyatrolar oynamaya devam ediyorlar.

Ben ana kucağının sıcaklığında uyuması gerekirken, fosfor bombalarıyla yakılan bebeklerin acısını kaldıramıyorum artık.

Özgüvenle yetişmesi gerekirken en büyük özgüvenleri annelerinin babalarının ölümlerine şahit oldukları ve dünyanın seyrettiği bu dünyadan iğreniyorum. Nasıl olsa ölecek, ölünce bari kimliği belli olsun diye eline koluna bilgilerin yazıldığı çocuklar. Vahşi batı işte bu sizin eserinizdir. Batı dünyası bu tutumlarla ektiği rüzgarların fırtınasına gebedir. Bilsinler ki,

Zulme rıza zulümdür. Zalime karşı ses çıkarmamak ona suç ortaklığı yapmaktır.

Acaba Filistinli çocukların değil bir insan, "herhangi bir canlı olarak dahi en ufak bir değeri yok mudur?" diye düşünmeden edemiyor insan!

Sadece UNICEF değil, tüm insanlık adına utanç verici bir durum! Soykırım yapanların öncelikli hedefi her zaman için çocuklar olmuştur, şimdi İsrail'de olduğu gibi, maalesef.

Gazze'de nesli kazımak, nesli kurutmak niyetiyle yapıldığı aşikâr olan katliamın faillerini de onların destekçilerini de yapılanları örtbas edenleri de olanları yutanları da tarih yazacak ve affetmeyecektir. Alayına yazıklar olsun!