Bu yazımda israfı yazmak istiyorum sevgili okurlarım.

Kendi hayatımızı imar ve inşa ederken alın terimizi, paramızı, zamanımızı hassasiyetler önemseriz. Oysa bizim olan ne var, tartışılır. Hakkımızı ararken kurduğumuz cümleler özetliyor durumu: Sen kimin malını çarçur ediyorsun? Babanın malı mı?... gibi sayılarını artırabileceğimiz cümleler ile kendimize ait olarak varsaydığımız şeylere nasıl da el sürdürmüyor, ziyan ettirmiyoruz. İnsan o olmalı ki, Rabbinin mülkünde de ziyana ve israfa göz yummaya! Hep birlikte aşağıdaki ilgili kesite bir göz atıp sonrasında kaldığımız yerden devam edelim isterseniz.

“BM Gıda ve Tarım Örgütü (FAO) verilerine göre dünya genelinde her gece yaklaşık 2 milyar insan güvenli, besleyici ve yeterli yiyeceğe düzenli erişimden yoksun olarak aç yatıyor ve 130 milyondan fazla insan da kronik açlıkla karşı karşıya. Bu rakamlar günlük olarak yetersiz beslenen ve günde önerilen 2.100 kaloriden daha azını tüketen yaklaşık 805 milyon insan anlamına geliyor.

Dünya çapındaki açlığın yaklaşık %98’i az gelişmiş ülkelerde yaşanıyor.

Gelişmekte olan ülkelerde ise her 15 çocuktan 1’i açlıkla ilgili nedenlerden dolayı 5 yaşından önce ölüyor.

Dünyadaki yetersiz beslenen insanların büyük bir kısmı Asya’da ve Sahra Altı Afrika’da yaşıyor. Özellikle Sahra Altı Afrika’da her 4 kişiden 1’i kronik açlığa mahküm.

Her yıl 17 milyon çocuk, annesinin hamilelik öncesi ve sırasında beslenme yetersizliği nedeniyle sağlıksız bir şekilde doğmakta.

Aynı şekilde, açlık içindeki kadınların temel besin maddelerinden (demir gibi) yoksun olmaları nedeniyle doğum sırasında her yıl 315.000 anne kanama nedeniyle ölmekte.

Bu verileri uzatıp ruhunuzu daha da daraltmak istemiyorum.

Yedi buçuk milyar insanı doyurmaya yetecek kadar gıda üretiminin yapıldığı dünyamızda yaşanan açlığın gerekçelerini iklim değişikliği, çatışmalar, savaşlar, Covid-19 salgını, Batı’nın bitmek bilmeyen sömürge hastalığı, israf … şeklinde sıralayabiliriz.

Yine FAO verilerine göre küresel anlamda tüketilen gıdanın yaklaşık üçte biri kayboluyor veya israf ediliyor. Bu, yılda bir milyar tondan fazla gıda ve 940 milyar dolarlık ekonomik kayıp anlamına geliyor.

Her mecrada; evlerimizden otellere, iş yerlerinden sokaklara kadar bilcümle içtimai hayatın her santimetrekaresi israf tehdidi ile dünyayı sarmış durumda maalesef. Bizler ki “Akarsu yanında da olsanız, abdest alırken israf etmeyiniz!” buyuran bir anlayışın izinde medeniyet inşa etmiş şanlı bir ecdadın nasipdar bakiyeleriyiz. İbadet maksatlı dahi olsa israfa müsaade edilmeyen bu zeminde ihtiyaç fazlası tüketimlerle çöplerden israf dağları kurmak bize elbette yakışmaz.

Bu dünyadaki asli görevimiz olan kulluğu örnek seviyede ameller ile süsleyerek hayat yürüyüşümüzü anlamlandırmalıyız. “Bilenle bilmeyenin” eşit sayılmadığı medeniyetimizde bilenler olarak herkese ve her şeye karşı mesul olduğumuzu unutmayalım. Hani hep diyorum ya bağımlılar için; bırakmanın en kolay yolu hiç başlamamaktır diye, israf için de durum buna benzerdir aslında. İsraf etmekten korunmak için ihtiyaçtan fazlasını almamak en makul çözümdür. Stok kültürü ile ancak nefsimizin arzularına hizmet ederiz. Açlıktan ölünen bir dünyada çöplerden ekmek çıkıyorsa, çöpte olan ancak ve ancak insanlıktır. Uyanalım ve uyandıralım sevgili okurlarım. Cebimizden, evimizden, çevremizden başlayarak israfı bitirmeye, insan-ı kâmil olmanın anlamına ve esrarına vakıf olalım inşallah. Serpme kahvaltılarımızı, bir tencere yemeğin ne kadarını yediğimizi, gardırobumuzda giyilmeden çürüyen kıyafetlerimizi bir daha düşünelim. Çöpe attığımız yiyecekleri veya dolaplarda küflenmeye terkettiğimiz eşyalara ne kadar insanın acilen ihtiyacı olduğunu düşünelim. Dünyanın üzerinde yaşayan her canlının yaşama hakkına saygı duyarak, onların haklarını israf etmeyelim. Düşünelim ve müsriflikten sakınalım!