Her mecrada işinin ehli meslek mensuplarına ihtiyaç duyduğumuz aşikârdır. Toplu taşıma gibi hayatımızın odak noktasındaki işler için ise artık, sürüş ehliyeti ile değil yaşama ve yaşatma salahiyeti gerekliliği de kaçınılmaz hale gelmiştir.

Geçtiğimiz günlerde özel halk otobüsünün durakta bekleyen yolcuların arasında dalarak 12 kişinin yaralanmasına, 1 kişinin ise ölümüne neden olduğu kazayı (!) hepiniz basından takip etmişsinizdir.

Beşiktaş Emniyet Müdürlüğü’ne götürülen otobüsün şoförü N. K’nın yapılan ilk incelemesinde “Taksirle yaralama” ve “Kasten yaralama” suçlarından iki ayrı suç kaydı olduğu ve olaydan bir gece önce uyuşturucu kullandığı tespit edildi.

15 Nisan 2018 tarihinde yazdığım köşe yazımda “Trafikte uyuşturucu gerçeği ile ne zaman yüzleşeceğiz?” konusuna değinmiş ve adeta Beşiktaş’ta yaşanan elim olaya bir yıl öncesinden dikkat çekmiştim.

Acizane trafikte uyuşturucu gerçeğini yıllar önce fark ederek gerek milletvekilliğim döneminde gerek rektörlük dönemimde gerekli pek çok çalışmaya iştirak ettim.

2013 yılına kadar Karayolları Trafik Kanunu’nda uyuşturucu veya keyif verici maddelerin etkisi altında araç sürme ile alakalı denetim ve ceza ile alakalı ifadeler yer almamaktaydı. Polislerimiz alkollü otomobil kullanana yaptırım uygularken, uyuşturucu alıp araç kullananı tespit bile edemiyordu.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 48 inci maddesinin 8 inci fıkrasına, “Uyuşturucu veya uyarıcı madde aldığı tespit edilen sürücülere 3.741 Türk Lirası idari para cezası verilir ve sürücü belgesi beş yıl süreyle geri alınır. Bu kişiler hakkında ayrıca Türk Ceza Kanunu hükümleri uygulanır.” ifadesi eklendi. Kanun değişikliğini hazırlayan ve teklif eden imza sahiplerinden biri de ben idim.

Bu yasal düzenleme sonrasında Emniyet Genel Müdürlüğü 1 adet test cihazı ve 200 adet test kitiyle Ankara’da icra edilen pilot uygulamada, 380 araç sürücüsünü teste tabi tutmuş ve bunlardan 34 kişiye (%8) uyuşturucu veya uyarıcı madde etkisi altında araç kullanmaktan işlem yapmıştır.

İstanbul’da sonuçlar çok daha ürkütücüdür.

3 adet test cihazı ve 1500 adet test kitiyle İstanbul’da icra edilen pilot uygulamada ise durumları şüpheli görülen 365 araç sürücüsü teste tabi tutulmuş bunlardan 160 kişiye (%44) uyuşturucu veya uyarıcı madde etkisi altında araç kullanmaktan işlem yapılmıştır.

Asıl ürkütücü olan teste tabi tutularak haklarında işlem yapılmış kişilerin büyük bir çoğunluğunun okul servis şoförü, taksi veya otobüs şoförleri olduğu gerçeğidir.

Bir otobüs sürücüsü uyuşturucu madde alarak araç kullanıyorsa ortalama 40-50 yolcunun hayatını riske atıyor demektir.

Bir okul servisi sürücüsü uyuşturucu madde alıp araç kullanıyorsa hem çocuklarımızın hayatını riske atıyor hem de çocuklarımızı uyuşturucuya alıştırma potansiyeli taşıyor demektir.

Bir taksi sürücüsü uyuşturucu madde alıp trafiğe çıkıyorsa varın o trafiğin risklerini siz düşünün.

Cadde cadde, sokak sokak içimizde gezen toplu ulaşım araçlarının; çocuklarımızı, ailelerimizi, bizleri taşıyan sürücülerin direksiyonlarını ölüme kırmadan önlerine geçilmeli; keyif veren maddelerle içtimai huzur ve keyfi kaçırmamaları, yaşam mücadelemizi ölüm haberleri ile katletmemeleri için gereken tedbirler ivedilikle alınmalıdır.

Özellikle yolcu taşıyan, öğrenci taşıyan… araç sürücülerini başka ölümler yaralanmalar olmadan daha kolay ve hızlı netice veren testler temin etmek suretiyle sürekli kontrol edecek bir denetim mekanizması kurmalı yanısıra bu araçları kullananların rutin uyuşturucu tahlilleri yapılarak her alanda olduğu gibi burada da devletin varlığı azami seviyede hissettirilmelidir. Test uygulamalarında yanlış pozitiflik ve yanlış negatiflik denilen yanlışlıkların ortadan kaldırılmasının elzem olduğunu da vurgulamak istiyorum.

İstikbaline kasteden her türlü saldırıyı bertaraf edebilecek güce sahip olan milletimizin bu mücadelede de aynı hassasiyetle hareket edeceğine eminim.

Sağlık ve afiyet içinde kalınız.

Merak Ediyorum:

Uyuşturucuya ulaşmanın önündeki engeller konusunda mı daha hassasız, yoksa müptelâ olmuşların tedavisinde mi?