İnsan imtihan üzere yaşayan ve imtihanlar karşısında gösterdiği erdemli refleksler nispetinde de kulluk ve insanlık rütbelerine haiz olan bir varlıktır. Bilinç, irade gibi özelliklerle donatılmış insan için yapılması ve yapılmaması gereken şeyler pragmatik bir sonuç olarak ya da bir kayıp hanesi olarak kendisine dönecektir. İnsan ilişkilerinden kendi iç ilişkilerine kadar bir çok mesuliyet basamaklarını adımlaması beklenen insan için bu hayat bir mücadele ve sorumluluk alanıdır aynı zamanda. Bu sorumluluklar insanın sahip olduklarını insanlık ve dünya adına fayda verecek şekilde kullanması olarak da zuhur edebilmektedir. Pek tabii etmelidir de.

Temel ihtiyaçlarımızdan olan yemek-içmek, barınmak, giyinmek gibi konularla ilgili de aslında bir mesuliyet tablosunu inşa etmekteyiz. Bu tabloda yer alan ve dünyanın belini büken ve aynı zamanda da bir yüz kızartıcılığı da nispeten içinde barındıran obezite ve dolayısıyla had bilmez tüketme alışkanlıklarına değinmek istiyorum sevgili okurlarım.

Obezite, dünya çapında hızla artan sayıda insanı etkileyen kronik, tekrarlayan bir hastalıktır.

Dünya Obezite Federasyonu tarafından yayınlanan rapora göre dünya çapında her 5 yetişkinden 1'inin 2025 yılına kadar obez olması beklenmektedir.

Yüksek vücut kitle indeksi dünya genelinde 217,6 milyon diyabet vakası, 307 milyon hipertansiyon vakası, 11,7 milyon kardiyovasküler hastalık vakası ve yaklaşık 500.000 kanser vakası ile bağlantılıdır.

Obezite, sağlık sorunlarının yanı sıra sarsıcı mali ve sosyal etkilere de sahiptir. Yüksek vücut kitle indeksinin küresel olarak sağlık hizmetlerine toplam maliyetinin yılda 990 milyar ABD Doları olduğu tahmin edilmektedir.

Geçtiğimiz günlerde Prof. Dr. Simten Malhan ve arkadaşlarının yaptığı "Obezitenin Ulusal Ekonomik Yükü" araştırması Türkiye'de obez bir kişinin ekonomiye yıllık maliyetinin 85 bin lira, toplam maliyetin ise 186 milyar lira olduğunu gösterdi.

Evet sevgili okurlarım kısaca değindiğim bu istatistiklerin ötesinde maddi ve manevi bir yüktür obezite. Aslında obezite, tüketmeye yönlendirilen ve küresel bir müşteri haline getirilen insanın tüketme ve tükenme çılgınlığının ürünüdür diyebiliriz. Burada şunu ifade etmeden geçmeyelim, birtakım sindirim ve dolaşım rahatsızlıkları ya da diğer başka tetikleyiciler sonucunda obez sınıfına giren insanlara haksızlık etmek de istemeyiz. Benim dikkat çekmek istediğim nokta, açlıktan ölümlerin yaşandığı bir dünyada doymak hastalığı olarak tanımlayabileceğim obezitenin insani ve vicdani yüküdür. Temiz su kaynaklarına ulaşmak için yıllarca bekleyen ve belki ulaşamadan yitip giden canların, bir lokma ile çiğneme talimi yapan ve hatta yutkunmayı unutmuş yaratılış kardeşlerimizin gözlerini sanırım yiyip içerken hatrımıza getirmeliyiz.

İsraftan men eden bir öğretinin mensupları olarak bizim sorumluluğumuzun da öne çıktığını düşünmekteyim. "Kardeşi açken tok yatmaması" tembihlenen bizler için bu tabloda obez olarak -ki bir hastalık söz konusu değilse- yer almak hiç de makul olmasa gerek. Hem obeziteyi sadece yemek-içmek ekseninde de düşünmemek lazım. Yeten ve muhtaçlık halini gideren tüm gereksinimlerin fazlası olarak değerlendirebileceğimiz bir konu bu. Gardrobunu şişirenle göbeğini şişiren israf çizgisinde aynı hizada olsa gerek. Kullan-at akımlarının tesirinde dünyayı bir atık obez coğrafyaya dönüştürmek de sanırım bu tabloda dikkate almamız gereken bir husustur.

İhtiyaçtan fazla olanın kamuyla, ihtiyaç sahipleriyle paylaşılması ve içtimai dolaşıma katılması bu anlamda çok büyük önem arz etmektedir diye düşünüyorum. Bir lokma, bir hırka mottosu ile insanın yetinme duygusuna atıfta bulunan değerlerimiz bu anlamda bize yol gösterici olacaktır sanırım.

Açın halinden anlayan toklar, yoksulu gözeten varsıllar bir dönüşümün mimarları olabilirler. Ama "ille de çocuklar ve gençler" diyorum ben. Fast food tüketim alışkanlığına yem edilen evlatlarımızı sağlıklı ve bilinçli tüketiciler olarak yeniden kucaklamalıyız. Ki onlar bilinçlenirse dünya değişir. Fast food yani hızlı olan bir yemek alışkanlığının ve tüketim marazının sonuçları da hızla tükenen bir insan sağlığı olacaktır.

Ezcümle, tüketici olarak tanımlanan insanın tükenme yolculuğuna dönüşen ve büyüyen bedeniyle küçülen ruhu arasında sıkışan bireyin bir kurtuluş mücadelesine başlama zamanı gelmiştir. Geç olmadan "doyurucu" bir sağlıksız tüketim bağımsızlığı ilanı temenni ediyorum...

Sağlıkla kalınız.