Her sabah aynı kâbus başlıyor.

Güne umutla başlayan aziz milletimizin evine, iş yerine, sabah kahvesine — yani hayatın tam ortasına — utanmazlığın, hayasızlığın ve ahlaki çöküşün boca edildiği programlar düşüyor.

"Gündüz kuşağı" diye pazarlananların pek çoğu, aslında milletin akıl sağlığıyla alay eden, gelenekle göreneği lime lime doğrayan yapımlar...

Açık konuşalım: Bugün televizyon ekranlarında aileye, inanca, hayâya karşı organize ve sistematik bir saldırı yürütülüyor. Bunun adı "reyting", "özgürlük" ya da "toplumsal sorunların görünür kılınması" olabilir ama özünde bu; bir ihmal değil, doğrudan bir ihanet projesidir. Bu, utanmayı terk ettirme, hatta ayıplanacak bir refleks gibi gösterme, toplumu çürüme eşiklerine alıştırma operasyonudur.

Bahsettiğimiz programların isimlerini herkes biliyor.

Kimi kayıp arıyor, kimi eş buluyor, kimi adalet dağıttığını savunuyor...

Ama hepsinin ortak paydası şu:

Her gün ekran başında milletimizin hayâsı, utanma duygusu çiğneniyor.

Damadından hamile kalan kayınvalide,

Komşusunu kaçıran koca,

Aynı adama kaçan eltiler,

Ve daha niceleri...!

"Bu kadarı da olmaz" dedirten ne varsa, artık ekranlarda sabah kahvaltısıyla birlikte servis ediliyor.

Detaylarıyla, görselleriyle, her türlü çarpıklığıyla...

Ve bu pespayelik; "gerçek hikâye" etiketiyle meşrulaştırılıyor.

"Mağdurun yanındayız" yalanıyla çürümüşlük pazarlanıyor.

Bu, artık yayıncılık değil, medya eliyle ahlakın kurşuna dizilmesidir!

Evet, toplumsal sorunlarımız olabilir. Ancak bu programların yaptığı sorunları çözmek değil; istismarı teşhirle beslemek, sapkınlığı bir gösteriye dönüştürmektir.

Toplumun en istisnai, en uç, en sapkın vakaları alınıyor, ekranın ortasına konuluyor ve sıradanlaştırılıyor.

Daha vahimi, bu kurguların figüranları çoğu zaman Anadolu irfanıyla yoğrulmuş, mazbut görünümlü insanlar.

Yani toplumun tertemiz yüzü, çürümüşlük anlatısının arka plan dekoruna dönüştürülüyor.

"Tesettürlü kadın" ve "alnı secdeye giden adam" tiplemeleri üzerinden geleneksel değerlerimiz itibarsızlaştırılıyor.

Bilinçli, örgütlü bir çökertme operasyonu bu.

Peki bu programlar neden hâlâ yayında?

Cevap basit: Reyting!

Milyonlar izliyor, reklam akıyor, sistem para kazanıyor.

Ama kazanılan şey sadece para değil; milletin ruhunu kemiren bir çürümedir aynı zamanda.

RTÜK ne yapıyor?

İlgili bakanlar neyle meşgul?

Sn. Cumhurbaşkanımızın defalarca vurguladığı "aileye sahip çıkma" iradesi bu tabloya nasıl sessiz kalır?

Çünkü mesele artık münferit bir yayın sorunu değil; bu bir nesil güvenliği sorunudur.

Bu ekranlar, her sabah milletin evine girip şu mesajı veriyor:

"Aile denen yapı zaten böyle. Normalleş, alış, sus."

Hayır!

Susmayacağız.

Bu ekran rezaletine karşı susmak, bu çürümenin ortağı olmaktır.

Her gün "şok itiraf" başlığıyla yayınlanan içerikler, milletin zihin haritasını iğrençliğe alıştırıyor.

Sapkınlıklar, ifşalar, aldatmalar artık normalleşmiş durumda.

İzleyici adeta bu kirli düzeneğin parçası, sponsoru yapılıyor.

Ve sonra kalkıp gençlerden saygı bekliyoruz, aileden sadakat bekliyoruz, toplumdan istikamet bekliyoruz.

Oysa bu çöküş, ekran başında sabah saatlerinde başlıyor.

Ev hanımları çayını yudumlarken, çocuklar kahvaltı ederken...

Ve bu kepazelik artık "tercih" değil, tehlikeli bir alışkanlık haline getiriliyor. İşin özü gözler yanlışa alıştırılıp, beyinler kötülük tarlalarına çevriliyor.

Şunu açıkça söyleyelim:

"Televizyonu kapatın, izlemezsiniz olur biter" diyerek bu sorun çözülmez.

Bu çürümenin önüne geçmek, bireysel tercihlere bırakılamaz.

Devletin kurumları bu tehdide karşı daha fazla sessiz kalamaz.

Bu mesele "özgürlük" değil;

Bu mesele "reyting" değil;

Bu mesele milletin bekasıdır.

Bu sorun ivedilikle ve kararlılıkla çözülmelidir.

Çünkü bu ekran rezaleti böyle devam ederse, yarın 'aile' diye bir kavram kalmayacak.

Köydeki ninemizin duası, şehirdeki öğretmenin emeği, bir babanın alın teri, bir annenin hayâsı... hepsi sabah erken saatlerde başlayan ve gün boyu kanal kanal yayılan bu programlarla tarumar edilemez!

Bu milletin değerlerini, haysiyetini, köklerini savunacak her birey ve kurum şimdi ses vermelidir.

Aksi takdirde gözleri, kulakları harama alıştırma projesi olan bu tip yayınlara karşı bürünülen sessizlik, kaybolan nesillerle birlikte tarih önünde ağır bir vebal olarak anılacaktır.