Bu haftaki yazımı benim için çok büyük bir değer arz eden ve hayatımda-hepimizin hayatında- yer eden çok kıymetli bir isimle hatıramı anlatarak kaleme almak istedim sevgili okurlarım.

Sanırım 2009 yılıydı. Dönemin bakanlarından Sn. Faruk Nafiz Özak Bey ile birlikte planladığımız bir toplantıydı. Pek çok yatırımcı ve iş adamı davet edilmişti bu toplantıya. Trabzon'umuza yatırım yapılmasına vesile olacak bir adım atmıştık. Heyecanımız ve enerjimiz gözlerimizden okunuyordu. Hazırladığım sunum ile şehrimizin artı değerlerini; üniversitemizi, tersanemizi, teknoparkımızı ve orada yapılacak olan inovasyon çalışmalarını... anlatarak Trabzon'umuzun nasıl bir cazibe merkezi olduğunu ifade etmeye çalışmak için İstanbul'da bir araya gelmiştik önemli simalarla. Her şey yolunda ve istediğimiz gibi gitti hamdolsun.

Toplantının sonunda iki kişiyi "çılgın Türkler" olarak takdim ederek sahneye davet ettiğimde davetlilerin meraklı bakışlarını halâ dün gibi hatırlıyorum . Birinci "çılgın Türk" ilaç üreticisiydi. İkinci takdim ettiğim kişi ise; insansız hava araçları üreticisi merhum Özdemir Bayraktar Bey'di ve salonda alkış tufanı kopmuştu-özellikle bu dehayı takdim ettiğimde- ben bir yandan o zamanlar üretilen tasarımların video görüntülerini sunuyordum. Herkes heyecanlıydı. Onarlı gruplar halinde masalarında oturan yüzlerce misafirimiz, davetlimiz dikkatle videoyu takip ediyorlardı. Ben bu sırada, o dönem ülkemize satılmak istenen insansız hava araçlarının aslında otomatik olmadığını ve dışa bağımlılığı perçinleyen yönlerini dikte ediyordum. Yerli üretim insansız hava araçlarının mucidi olarak takdim ettiğim değerli hemşerimiz Sürmene'nin, Trabzon'un medarıiftiharı Özdemir Bayraktar'ı şimdi daha da büyük bir beklenti ve gururla dinlemeye başlamıştı herkes. Acaba yurt dışında üretilen ve yıllardır bağımlı olduğumuz düşünülen bu üretimlerden farklı ne yapmış olabilir, yapmış olabilir mi gerçekten? Diye düşündüklerini hissedebiliyordum. Bu sırada salondaki yerine oturan Sayın Bayraktar'ın kendi masasındaki bir arkadaşı tarafından ona biraz da yüksek sesle detaylı sorular sorulduğunu fark ettim-herkes fark etti hatta-. Bir anlamda herkesi rahatsız eden ama özellikle de Özdemir Bayraktar'ın rahatsız olduğu bir sahneydi bu. Bunu bilahare bana anlatan Özdemir abi "zannettim ki uçağı kendi yapacak" diyerek rahatsızlığını mizahi bir yolla ifade etmişti. Özdemir Abi'yi bıktırırcasına sunum boyunca tüm dikkatleri kapsayacak şekilde sorular soran beyefendi nihayet en son sorusuyla müthiş bir final yaptı adeta(!). Özdemir Abi'ye "seni çok sıktım ama son bir soru sormama izin verir misin?" deyince, Özdemir Abi de "tabi" dedi, o tok ve güven veren sesiyle. İş insanı hemşerimiz "Özdemir Beye, ha bu uçak kaç kişiliktur?" Deyince, Özdemir Abi gülsün mü, ağlasın mı şaşırdı ama; "Ha bilmiyor musun, ha bu bizim insansızdur!" diyerek, konuyu esprili bir şekilde bağlamasını da bildi. Ancak bir başka arkadaşına verdiği cevap ise çok daha manidardı. Baktım ki memlekette adam kalmamış adamsız uçak yaptım diyerek ders verir mahiyette de bir vurgu yaptığını burada ifade etmek isterim. Evet sevgili okurlarım, havacılık "adamsız" uçak yapan "adamını" kaybetti. İnsanlık büyük bir değerini kaybetti. Ülkemiz değerli ve milletine vefalı bir kıymetini kaybetti. Anlayacağınız "adamsız" kaldık. Allah rahmet eylesin mekanın cennet olsun değerli Özdemir Abim. Hatıraların ve gönlümdeki yerin benimle birlikte yaşamaya devam edecek.

Tüm dünya şahit sana ve geride bıraktığın eserlere. Hepimiz şahidiz bayrağını yere düşürmeyecek evlatlar bıraktığına. O hayırlı evlatlar ve eserlerin amel defterini kapattırmayacak inşallah...

Göğümüze ve Gönlümüze imza atan Özdemir Abi; inanıyorum ki, çok sevdiğin ve rızasını gözettiğin Rabb'imiz de seni mükafatlandıracaktır. Ruhun şadolsun

Sağlıkla kalınız.