Bizler merhamet, hoşgörü ve sevgi medeniyetinin fertleriyiz. Tüm canlı hayatı sevmeyi ve dışımızdaki tüm dünyaya saygıyı öğrenerek yetiştiriliriz. "Yeşili sev, doğayı koru" diyerek büyütülür bu vatanın evlatları. Hangi vicdan ehli bir insan evladı bir çiçeğe bir böceğe kasıtlıca kıyabilir ki diye sormak istiyorum sevgili okurlarım.

Tam da pandemi şartları gevşemiş, turizm hareketlenmiş, yerli-yabancı tüm tatilciler cennet vatanımızın dört bir yanına akın etmişken, güzide memleketimizin yüze yakın yerinde neredeyse hep birden, aynı anda çıkan yangınlar tesadüf olabilir mi?

Belli ki birileri Gezi'de, Sur'da, Cizre'de, 15 Temmuz'da oynadıkları oyunlarına devam ediyorlar. Belli ki ihanet şebekesi terör mahfilleri rahat durmuyorlar. Art niyet ve zarar verme dürtüsü ile yaratılış gayesinden çıkmış insan müsvettelerinin vahşi emel ve amelleri ile canımız yanarken bu yazıyı kaleme almakta, içimdeki yangını ifade etmekte güçlük çekmekteyim.

Ankara'daki askeri alanda yangın çıkarmaya çalışırken yakalanan hainin adli kontrol şartıyla serbest bırakılması ümitlerimi kısmen azaltsa da kasıtlı ve haince, siyasi ve ideolojik sebeplerle yapıldığı kanaatine varılan bu yangınlar için en üst seviyede araştırma ve ceza anlamında gerekenler devletimizce yapılacaktır elbette.

Gezi Parkında yerleri değiştirilecek birkaç ağacı bahane ederek ortalığı ateşe verenlerin bugünlerde üç maymunu oynamaları failleri çok net göstermektedir esasında.

Tabii ki bazı sebepler de vardır ki onları ortadan kaldırmak vatandaşlar olarak bizim ellerimizde. Baharla birlikte gidilen mesire alanlarında yenilip içilip güzel vakitler geçiriliyor. Haftanın, belki de ayların stresini yeşillikler içinde, doğada atma fırsatı buluyoruz. Peki ama bizlerden geriye ne kalıyor? Gülüşmelerimiz, sohbetlerimiz, oyunlarımız mı? Hayır! Ama bunlar kalmalıydı doğaya bizden geriye. Oysa bazı kendini bilmezler çöplerini bırakıyor o güzelim, harika alanlara. Sadece çöplerini mi? Kırık cam şişelerini, mangal ateşlerini de öylece terk edip gidiyorlar. Güneş ışığında mercek vazifesi gören o cam kırıkları birer yangın müsebbibine dönüşüveriyor. Söndürülmemiş küller kıvılcım kıvılcım yakıyor bitki örtülerimizi, ormanlarımızı. Bitti mi? Bitmedi! Ya içtiği sigarayı söndürmeyeler, yanmakta olan izmaritini çevreye atanlar, onlar masum mu? Orman ve yeşil alan kenarlarında araçlarıyla ya da yaya olarak seyrederken "keyifle" tüttürdüğü zehri (sigarayı) hunharca etrafa fırlatarak yangına sebep olmalarını affedebilir miyiz? Asla!

Evet sevgili okurlarım. Bir yangında nelerimizi kaybediyoruz değil mi? Bir orman yanarken, yanan sadece ağaç mıdır? Ki yanan sadece ağaç olsa bile kahrolmaya yetmez mi! Bir ağaca bağlı kaç hayat yanıyor ormanlarımızla birlikte, düşünelim. İnsandan hayvanlara, böceklerden türlü canlılara kadar ve ciğerlerimiz yeşillere... ne çok şeyimiz eksiliyor ve yitip gidiyor. Bizler ki "Kıyametin koptuğunu dahi görseniz, elinizde bir fidan varsa onu dikin" buyuran bir Peygamberin emanetçileriyiz. Hayatı boyunca bir yeşil dalı dikmeyenler, veyahut buna nasibi olmayanlar nereden bilecek bunun kıymetini.

Bu yangınları söndürür, yaralarımızı sararız elbet.

Vatanımızın yeşiline, canımıza kastedenlerin yakalanıp hukuk önünde hesap sorulacağından ve gereken cezanın verileceğinden zerre kadar şüphem yoktur.

Yangın bölgelerinde canla başla mücadele veren Tarım ve Orman Bakanımız Sayın Bekir Pakdemirli'ye, İtfaiye teşkilatımıza, Nemrut'un yaktığı ateşi söndürmeye giden karınca misali hainlerin yaktığı ateşi söndürmeye çalışan, safını ve asaletini gösteren aziz milletimize canı gönülden minnet ve teşekkürlerimi arz ederim. Yüreğimizi yakanların iki cihanda iki elimiz iki yakalarında olacaktır.

Bir kez daha tüm kayıplarımız için vatanımıza, milletimize bununla geçmiş olmasını temenni ediyor, benzer ve beter hadiselerden muhafaza olmamızı Rabb'imden diliyorum.