Her zamanki klasik bir pazar gününde, yatakta bir o yana, bir bu yana dönüyorum. Mailime AkŞam Life ve köşe yazım düştü. Ajans Press'ten okudum. Hemen sosyal medya adreslerimden paylaştım. Benim için keyifli bir pazar günü başlıyordu. Erkan Nas ile buluşup montaja gideceğim. Hazırlandım, çıktım montaja doğru. Bir müddet sonra yazıma ne tepkiler gelmiş diye twitter'a girdim. Güzel güzel yorumlar... Biri beni eleştirmiş, 'kalpsiz' diye... 'Aaaa' dedim, 'ne diyor bu?' Bir baktım Van Erciş'te deprem... O anda anladım ne haklı olduğunu onu yazanın.

SOSYAL MEDYANIN GÜCÜ
Sosyal medyanın gücüne bir kez daha inandım pazar günü, her geçen saatte. Herkes yardım için bir şeyler yapıyordu. Twitter'da kendi takip ettiğim arkadaşlarım Bengü, Oben Budak, Şehrazat, Fulden Uras, Rahşan Gülşan, Elif Dağdeviren... Daha niceleri bir şeyler duyuruyorlar.
Pazar gecesi saat 21.00 oldu, telefonum çaldı: Bengü... Soluk bir ses tonuyla, kalk atlayalım uçağa, gidelim Van'a dedi. 'Bir yerinden tutarız, dayanamıyorum' diyor. Akut'la bağlantıya geçiyor, bir yandan da Kızılay'la. Ben uçak araştırıyorum, o saatte uçak yok. İkna etmeye çalışıyorum Bengü'yü. Gitsek ayak bağı olacağız, sen elinden geleni paylaş twitter'dan diyorum. Her geçen saat acı kayıplar... Gözüm bir televizyonda, bir twitter'da. Saatler ilerliyor, hava karardı... Ne yapıyor o insanlar? Hava soğuk, elimden hiçbir şey gelmiyor. Sabah Yunus'un fotoğrafı gazetelerde... 'Mucize' diye seviniyorum, sonraki gün Serhat kurtarılıyor.
Ama hayat... Nefesleri buraya kadarmış, asla unutmayacağım iki kare.
Kral TV ve Samanyolu TV ortak yayın ile tüm duyarlı insanlarla 65 milyon TL para yardımı topluyor.

ACININ ŞEHRİ VAN
Gökhan Özen, sabah 07.00 uçağıyla 'Van'a gidiyoruz, moral veririz ve bir şeyler yaparız' diyor. Yıldız Masalı oyuncuları Bülent Şakrak, Hakan Bilgin, Seda Demir beraber uçağa atlıyoruz, Van'a...
Acının şehrindeyiz... Van'da o televizyonlarda gördüğümüz 85 kişinin hayatını kaybettiği bina... Enkazdan dumanlar çıkıyor, binanın başında onca insan. Oradan da en büyük kaybın ve hasarın olduğu Erciş'e doğru yola çıkıyoruz. Bazı binalar yerinde, sağlam, bazıları öyle böyle değil. Binaların başında acılı, telaşlı gözlerle bakan insanlar. Yol kenarları çadırlarla dolu, hava soğuk... Tek tek geziyoruz sokak aralarını, aralarda sarılıyor, kucaklaşıyoruz...
Akut... Çok başarılılar. Canla başla çalıştıklarını, canlarını dişlerine takarak bir hayat kurtarmak için nasıl çalıştıklarını gördüm. Türkiye'nin her yerinden gelmişler ve bir yürek çalışıyorlar.
Acılı aileler... Cenazeleri var, cenazelerine ulaşamayanlar var.
Onca yardım TIR'ı geliyor ama ulaşması gerekenlere ulaşamıyor. O acı içinde asla gözleri o yardımı görmüyor.
Çadır kentler dolmuş taşmış...
İnsanlık başka bir şey, misafirperverlik başka bir şey... Biz onları ziyarete geldik ya, acılarını unutup bizimle ilgileniyorlar.

ÇOCUĞU OLDUĞUNA SEVİNEMEMEK
Hastane ziyaretine gittik. Bir spor salonu hastane olmuş; göçük altında kalan ve kurtarılanlar, yer döşeklerinde tüplü sobalarla ısıtılıyor. Bazılarında oksijen maskeleri...
Gözüm öyle şeker bir ufaklığa takılıyor ki. Bir köşeye sinmiş korkak gözlerle göz göze geliyoruz. Gözünü kaçırıyor. Tam bir temas içindeyken bir koşturma başlıyor. Çığlıklar, çığlıklar... O korkak gözler dehşete kapılıyor, sonra koşarak bir adamın bacağına yapışıyor: Babasıymış... Depremde çok korkmuş. Daha ya 1.5 ya da 2 yaşında... Çığlıklar da annesinden geliyormuş. Bir sedye üzerinde doğum çığlığı... Çok kısa bir sürede doğum gerçekleşti, bir erkek kardeşi oldu...
Evleri yıkılmış, çadırları yok. Sevinemedi bile baba...
Benim melek kalpli bir dostumu aradım. Hemen yardım elini uzattı.

YARDIMLARINIZI EKSİK ETMEYİN
Ben size yazımı yazarken deli gibi yağmur yağıyor dışarıda. Elinizden ne geliyorsa yapın. Burada kış zor geçecek. Battaniye, su, gıda, bebek maması... Aklınıza ne geliyorsa, Kızılay kanalıyla yollayın olur mu?
İnsanlığımı sorguladığım bir gün yaşadım...

twitter.com/ozguraras