İnsanın hayatı bir anda karışabiliyor. Ve insan başına gelmeden hiçbir şey anlamıyor...
Neden böyle bir giriş yaptım biliyor musunuz: anneme meme kanseri teşhisi kondu. Bu meme kanseri, artık grip salgını gibi bir şeymiş de benim haberim yokmuş! Benim haberimin olmadığı gibi annemin de hiç haberi yokmuş.
Her yerde karşımıza çıkan, uyarılar yapılan meme kanserini görmezden gelmişiz. Cahil deseniz cahil değiliz; 'okumamız yazmamız yok' deseniz onlar da var. Aklımız da çalışıyor sanıyordum ama çalışmıyormuş, bunu gördüm. Sanırım 'bana bir şey olmaz' mantığı ile hayatı yaşıyorduk. Daha doğrusu annem öyle yaşıyormuş...
Haftalardır, günlerdir annemde bir tuhaflık var. Başta anneannem olmak üzere, teyzem ve ben sürekli anneme soruyoruz; 'Bir şeyin var mı?' diye. Aldığımız cevap sürekli 'Yok' oluyordu. Geçen hafta cumartesi günü teyzem büyük bir çaba sonrası annemi apar topar hastaneye götürüyor ve ilk iş olarak mamografi çektiriyor. Doktor biyopsi istiyor ve sonrasında bizim için sancılı bir süreç başlıyor. Tahmin edersiniz ki; ağlamalar, sızlamalar, vahvahlanmalarla geçen bir süreç... Annem fark etmiş ve sonucun kötü çıkacağını tahmin ettiği için söyleyememiş. Biraz geç kalınmış bir durum oluşmuş. İlk müdahale olarak meme alınamıyormuş. Ben bunları duyunca fenalıklar geçirdim. Dedim ya; başına gelmeyince insan bilmiyor. İlk olarak hayat arkadaşım, dostum, sırdaşım, kardeşim Stelyo Pipis'i aramak ve ağlamak oldu. O benden daha başka baktığı için hayata, beni biraz sakinleştirdi. Nasıl bir yol izleyeceğimizi planlamaya başladı.
Sonra, Sezen Aksu'ya mesaj atmak geldi içimden. Geçen haftalarda yazmıştım ya, benim için en iyi psikolog kendisi. Bana çok iyi geliyor... Mesajı attım, inanın 10 dakika sonra telefon çaldı; karşımdaki ses Sezen Aksu'ydu... Bana öyle bir konuştu ki, hayatla yüzleşmeme, karamsarlıktan kurtulmama neden oldu. Ben sulu göz, Sezen Aksu'nun sesini duyunca zaten hemen yine ağlamaya başlamıştım. Verdiği nasihatlerle konuşma sonrasında, 'Ben ne yapıyorum?' dedim kendi kendime. Bana öyle bir yol çizdi ki... Şimdi Sezen Aksu'nun çizdiği o yol içimi ferahlatıyor. Annem için iyiye giden yol oldu. Bildiğiniz bir 'doktor' esasında Sezen Aksu... Diploması olmayan ama gerçek doktor kadar bilgili... Bana bu meme kanseriyle ilgili bilgileri verdi. Yaşanmışlık... En yakınında, en sevdiği arkadaşında bu yolda verdiği mücadeleyi gözlemlemişlik var. Annem için alanında iki iyi isimi tavsiye etti. O isimler Dr. Meral Demirel ve Prof. Dr Nil Molinas Mandel... İlk Dr. Meral Demirel ile tanıştık. Annem ve teyzemle beraber gittik. Üçümüz de nasıl gergin ve heyecanlıyız... 'Ne diyecek, ne olacak?' diye korkuyla bekliyoruz. Karşımızdaki insanın enerjisi, ilgisi ve alakası o kadar iyiydi ki; öncelikle bizim tüm korkularımızı yok etti. İkinci buluşma Prof. Dr Nil Molinas Mandel'le oldu. Tüm soru işaretlerini kafamızdan aldı. Verdiği o pozitiflik, içimizi rahatlattı. Bir çocuğa anlatır gibi süreci anlattı bize. İnternete girerseniz, anlattıklarımın kat ve kat fazlası onlar için yazıyor. Bu süreçte doktorunuza inanmak çok önemli... Sezen Aksu beni inanılmaz iki insanla buluşturdu. Koca yürekli kadına ne kadar teşekkür etsem az...
Yanımda olan öncelikle aileme, sonra tüm arkadaşlarıma, beni telefonla, mesajla yalnız bırakmayan herkese teşekkür ediyorum. Şimdi sizden iki ricam olacak: Birincisi; etrafınızda anneniz, ablanız, kardeşiniz kısaca hangi bayan varsa, zorla da olsa mamografisini çektirmeye götürün. İkincisi; dualarınız arasında annem için de dua ederseniz çok sevinirim. Meme kanseriyle ilgili tüm merak ettiklerinizi Türkiye Meme Vakfı'nın web sitesi www.memekanseri.org adresinden bulabilirsiniz. Her şeyin başı sağlık...
Sağlıkla kalın...

twitter.com/ozguraras
ozgurlebasbasa@gmail.com