Bir sene, bir buçuk sene öncesine dönelim. İyi bir çıkış yakalamış, hatta ilk kez Kutlu Doğum Haftası'na bile giderek burada muhteşem bir konuşma yapmış bir Deniz Baykal vardı CHP'nin başında. Hemen her adımı doğru yönetiyordu, kendisine yönelik önyargıları olanları bile iki kere düşünmeye zorlayan bir lidere dönüşüyordu.
Daha anlayışlı, değişime ve eleştiriye açık bir Baykal, partisini 2012 seçimlerine hazırlıyordu. Kamuoyu araştırmaları sadece birkaç adımla bile oylarını yükselttiğini gösteriyordu. 24-26 arasındaydı CHP'nin oyu.
Tek bir falsosu vardı Baykal'ın. Yanındaki 'Politbüro'dan vazgeçmiyordu bir türlü. Partiye 'İhtiyar Heyeti' görüntüsü veren Onur Öymen, Önder Sav, Mustafa Özyürek ve Yılmaz Ateş dörtlüsünü bir an önce tasfiye edip daha dinamik, daha sokağa açık bir CHP yaratması bekleniyordu. Bunu görmek, bunu ona eleştirmek için çok derin bir analist olmak da gerekmiyordu: Görünen köydü.
Bugünlerde İnan Kıraç'a yönelik çok çirkin bir kampanya başlatıldı: Baykal'ı ziyaret edip bu isimlerden kurtulmasını önermiş iddialara göre.
50 sene öncesinden bahsetmiyoruz, alt tarafı geçen sene. CHP'yi takip edenler Kıraç'ın bu önerisinin bulunmaz Hint kumaşı olmadığını bilmiyor mu? Herkesin hissiyatı buydu.
O dönem benim Deniz Baykal'dan aldığım izlenim de arkadaşlarını kırmadan bu geçişi bir şekilde tamamlamaktı. O da farkındaydı 'Politbüro'nun kendisini geri çektiğinin. Kongrede parti tüzüğünü değiştirecekti ilk başta, Genel Sekreterlik sadece makamsal bir anlam ifade edecek, bir fonksiyonu olmayacak. Baykal zaten işe Önder Sav'ın tasfiyesinden başlayacaktı. Diğerlerine de bir şekilde sıra gelecekti kuşkusuz, ama çok daha sancısız ve belki zamana yayılan operasyonlarla.
Deniz Baykal hayatında belki de ilk kez muhalefeti bırakıp başbakan olmak istiyordu. Başbakan olmak için de ne gerekiyorsa onu yapacaktı.
Dünkü Milliyet'te Kadri Gürsel kaset operasyonunun 'CHP'nin önünü açmak' için yapıldığı iddialarına şiddetle karşı çıkıyor: 'Siyaset mühendisliği'nin sonucu garantili bir mekaniği yoktur. Siyasi teşekkülün altına konulan 'bomba' patladığında yıkıcıların hayal gücünü aşan, sonsuz çeşitlilikte sonuçlar çıkabilir. Dolayısıyla röntgenci çetesinin Baykal kasetini 'patlatarak' yol açtıkları sonuca bakıp 'Bu en çok kimin işine yaradı' sorusunun rehberliğinde tahlil yapmak, komplo teorisyenlerinin uzak durulması gereken tipik mantığıdır.'
Plan çok basitti. Deniz Baykal'ı istifa ettirip, bir hafta sonra CHP'nin başına getirmek. Böylece zaten kaybetmeye meyilli CHP'yi bu sefer de 'kasetli başkan' figürüyle dövmek. Baykal'ın koltuğunu bırakacağı, geri dönmeyeceği hesap edilemedi. Çünkü o güne kadar Deniz Baykal ne pahasına olursa olsun partiye yapışmaya yemin etmiş gibi bir görüntü veriyordu. CHP tabanının da beklentisi buydu, bu yüzden de ilk günler Kemal Kılıçdaroğlu dahil hiç kimse karşısına 'aday' olarak çıkmaya cesaret edemedi bile: Geri dönse, kendisine karşı aday olanların kellesini alırdı diye korkuluyordu belli ki.
Baykal'ın en çok kim arkasında durdu? Başta Taraf olmak üzere yandaş basın. Aniden Baykal'cı kesildiler, Baykal için gönüllü kampanya yaptılar.
Baykal dönse, komplo başarıya ulaşacaktı ve yüzde 20 civarında bir oyla çıkacaktı CHP bu seçimden de. 'Rejim için' verilen o blok oy işte...
Baykal'ın istifa ettiği ve kararını açıklamasını beklediği bir hafta boyunca CHP tabanı ilk kez sesini yükseltti. İlk kez isyan etti. İlk kez CHP'de tabandan gelen bir hareketle, bir baskıyla değişim kaçınılmaz oldu: Aklın yolu birdi zaten, mantık bunu gerektiriyor, ortada bir gizli el aranacak durum yok.
Kadri Gürsel'in yazdığı gibi CHP komplosu ters tepti.
Komplonun ikinci perdesi MHP kasetleri nasıl karşılanacak onu da 13 Haziran sabahı göreceğiz.

'Zamanlama manidar'
Kürşat Bumin'i iyi ki zamanında okuyup keşfetmişim, tiryakisi olmuşum. Türkiye'de köşe yazarlığını kuşkusuz en iyi yapan isimlerden biri. Köşe yazarları her fikrine katılmak zorunda olduğunuz insanlar değildir; bazen kızarsınız, bazen de alkışlarsınız. 90'lardan beri okuyorum Bumin'i. Bazen alkışlıyorum, bazen 'Bu kadar da olmaz' diyorum ama ne yazıyorsa güzel yazıyor Bumin...
Geçen gün medyadaki 'güvenlik analistleri' hakkında bir yazı kaleme aldı; eski 'Medyakronik' tadında. Bu uzmanların habire yazılarında 'zamanlama manidar' dediklerinde dikkat çekiyor ve 'Yani bir bakıma 'zamanlama analisti' kendisi' diyor. Okuyunca kahkahalar attım: 'Zamanlama analisti' çok güzel laf...
Sen çok yaşa Kürşat Bumin...
Bu 'zamanlama' analizi beni son zamanlarda çok güldürüyor. Geçen gün 'yalan haber' sitesi Zaytung'da bir haber okudum, o da harikaydı: 'Elindeki çok önemli belgeleri açıklamaya hazırlanan muhalif gazeteci zamanlamanın manidar olmaması için 14 senedir bekliyor.' Bu dönemde moda olan tabirlere 'Zamanlama manidar' klişesini de ekleyelim.

Yeni Şafak notu
Yerİ gelmişken söyleyeyim... Geçenlerde İnternet'te bir habere denk geldim: Yeni Şafak'ın kapanacağı söyleniyordu. Arkası gelmedi, büyük ihtimalle balondur. Umarım doğru çıkmaz. Ama olmaz olmaz demeyelim. Gazetenin zor günler geçirdiğini, borçlarının olduğunu, maaş ödemekte sıkıntı çektiğini de biliyorum.
Bugünkü çizgisini, haberciliğini beğenmemekle beraber Yeni Şafak'ın çok önemli bir fonksiyonu olduğunu düşünüyorum: Öteki mahallenin entelektüel sesi. 28 Şubat döneminde medyadan dışlanan pek çok kişiye ev sahipliği yaparak Türkiye'nin vicdanı olduklarını gösterdiler.
Ben bugünler bitince Yeni Şafak'ın tıpkı o yıllardaki gibi 'iktidar sarhoşluğundan' kurtulup dinamik gazetecilik yapacağına inanıyorum.
O yüzden bu gazete yaşamalıdır.
Hem bu gazete olmazsa Kürşat Bumin'i nerede okuruz?

PR mı etkinlik mi?
Arap Baharı'nda Türkiye sürecin içinde mi dışında mı? Ortadoğu'nun yeniden şekillendirilme operasyonunda Batı kulübüne dahil edildi mi edilmedi mi? Hükümet, İsrail olayında ya da Libya'ya müdahalede çuvalladı mı çuvallamadı mı?
Bunların hiçbirinin önemi yok. Çünkü iletişim çağında yaşıyoruz. Ve bir şeyi nasıl yaptığınızdan çok nasıl sunduğunuz önemli.
AKP'nin en başarılı olduğu alanlardan biri uluslararası iletişim ve PR faaliyetleri. Aylardır, bir yandan Batı basınında Türkiye yerden yere vuruluyor, eleştiriliyor. Ama buna paralel olarak yoğun bir kampanya karşılığını veriyor sürekli bir Türk Dış Politikası reklamı yapılıyor.
Bir bakıyorsunuz Abdullah Gül'ün yazısı New York Times'da yayınlanıyor. German Marshall Fund alışılmadık bir şekilde Egemen Bağış imzalı bir makaleye yer veriyor. Wall Street Journal, Cumhurbaşkanı'yla söyleşi yapıyor. Charlie Rose ülkemize gelerek bir hafta boyunca hükümeti öven bir program serisi çekiyor PBS'teki talk show'una. Daha böyle pek çok örnek var.
Son olarak dünyaca ünlü 'lifestyle' dergisi Monocle da epey bir sayfayı Ahmet Davutoğlu'yla söyleşiye ayırmış. Monocle, para aldığı şirketleri ustaca haberleştirmesiyle tanınıyor ama Dışişleri parasını verse bu kadar reklam yaptıramazdı. Davutoğlu'nun yoğunluğundan, etkisinden söz ediliyor ve göstermelik bir-iki ufak eleştiri dışında hiçbir şeye değinilmiyor.
İşin ilginci, benzer yayınlarda başka ülkeler hakkındaki yazıları da okuyorum. Söz konusu Türkiye olduğunda övgü tonu biraz artıyor sanki.
Sahiden Türkiye'nin dış politikası o kadar etkin mi? Yoksa PR mı çok kuvvetli?

twitter.com/orayegin
facebook.com/oryegn