Washington, DC
Amerikalılar pazar gecesini bayram havasında kutladı. Neredeyse tamamı beyaz ve alt-orta sınıfa ait olan yüzlerce insan bayraklarını kaptığı gibi eşzamanlı Times Meydanı'nda, bir zamanlar İkiz Kuleler'in olduğu 'Sıfır Noktası'nda ve Washington DC'de Beyaz Saray'ın önünde toplandı. Bin Laden'in öldürülmesi bir zaferdi.
Ertesi sabah hafta başladığında ise hiçbir şeyin değişmediğini gördüler. Dün Washington Post'un da belirttiği üzere Bin Laden ölmüştü ama mirası hala dipdiriydi.
Havaalanlarında hala güvenlik noktaları insanları sıkı sıkı arıyordu. Ayakkabılar çıkartılıyor, sıvılar ayrı bir poşete konuyor, dizüstü bilgisayarlar çantalar çıkartılıyordu.
Zaten Amerikan basını da halkı 'terörün bitmediğine' dair uyarma görevi üstlenmişti belli ki. 'Daily News' soğukkanlı kalma kaygısı taşımadan 'Cehennemde Çürü' diye manşet atsa da diğer gazeteler çok daha temkinli yaklaşıyordu bu zafere.
Birileri 'Yeni bir saldırı' üzerine spekülasyon yapmaktan da geri kalmadı ama. Temkinli yaklaşımın altında belki de bu yatıyordu.
Eski Başkan Bush'un danışmanı Karl Rove 'Amerikalılar şu anda ne kadar duygusal olursa olsunlar, unutmamalılar ki Bin Laden bugünleri öngörüp yerine geçecek güçlü bir liderlik yapısı kurmuştur' diye terör tehdidini canlı tutanlardan biri.
Terör tehdidi son 10 sene içinde Amerika'da çok farklı kesinlerin rant sağlamasına neden oldu. Bush hükümeti 'Savaş dönemi Başkanı' olmanın ihtişamıyla ülkeyi yönetirken, sadece Bin Laden'in yeni bir saldırı düzenleyebilme ihtimali ekonomide yeni sektörlerin oluşmasına neden oldu. Havaalanı güvenliği yepyeni bir iş sahasına dönüştü dünyada. Irak'taki savaş Blackwater gibi özel güvenlik şirketlerini yarattı ve ilk defa bir savaşın devlet tarafından özelleştirildiğine tanık oldu dünya.
Milyarlarca dolarlık bir endüstri sadece Bin Laden'in hayatta olma ihtimali üzerine inşa edildi.
Artık Bin Laden yok. 'Gerçekten öldü mü, cesedi nerede' gibi spekülasyonları bir yana bırakırsak 2000'li yılların ikinci 10 yıllık diliminde dünya yeni bir eksene doğru ilerliyor.
Ünlü belgeselci Michael Moore'un umut ettiği gibi artık uçaklara şampuanla binemeyeceğiz ama. Çünkü Bin Laden'le özdeşleşen korku imajı üzerine inşa edilen kurallar hala geçerli ve geçerli olmaya devam edecek.
İnsanlar artık terör korkusuyla yaşamayı sindirdiler. Hepimiz ihtimalin dayattığı yeni düzeni kabullendik ve artık -en basitinden- havaalanlarında ayakkabılarımızı çıkarttığımızda bile sorgulamıyoruz.
Belki bir 10 sene önce uçağa şişe suyla binmeyeceğimizi aklımızın ucundan bile geçirmezdik. Ama şimdi güvenlik noktalarının önünde çantalarımızı boşaltmaya da alıştık.
Bin Laden'in mirası sadece Amerikalıların değil, bütün dünya vatandaşlarının gündelik hayatlarını temelden değiştirmek oldu.
Washington'da 'terör tehdidi' olmadan uyandığım ilk günün sabahında camdan görünen bunlar.

The Donald rüzgarı
Kötü televizyon programlarına karşı özel bir ilgim var. Hele bunlar haber programları ya da tartışma olursa daha da güzel. Türkiye'de kalite tahammül edilebilir sınırların bile altına düştüğü için minibüs şoförlerinin kavgalarını izleyemiyorum artık.
Ama Amerika'da bir otel odasında Fox News izlemekten daha fazla keyif veren çok az şey var. Evet, bu konuda iddialıyım.
Önceki akşam da insanlığın, haberciliğin, karakterin ne kadar aşağıya çekilebileceğinin en canlı örneği olan televizyoncu Bill O'Reilly'nin programına takıldım. Birtakım askeri ve strateji uzmanları çıkarmış ekrana, onlara Bin Laden'in öldürülmesini tartışıyordu.
Ama aslında yapmak istediği tek şey Obama'ya vurmaktı.
O'Reilly'nin tek istediği böylesi bir zafer anında bile kendi gündemini dikte etmekti sadece.
'Evet, Bin Laden öldürüldü ama biz Obama'yı hiçbir zaman bu teröriste yaklaşımı konusunda eleştirmedik, ekonomi dertleri hala duruyor' diye özetlenecek bir program yapıp Başkan Obama'ya vurmaya başladı.
Onun Başkan adayı da şimdiden belli: Donald Trump.
Başkanlığa aday olması Obama tarafından 'Şaka gibi' değerlendirilen Trump aynı zamanda Obama'nın doğum yeri tartışmalarının da bu kadar yaygınlaşmasının nedenlerinden biri.
Sadece başkanlığa adaylığı değil bütün varlığı şaka gibi Trump'ın. Tam da bu yüzden ona bir 'karakter' muamelesi yapılıp 'The Donald' diye isim takıldı. Basın yıllardır Trump'ı bir numaralı dalga geçme nesnesi olarak kullanıyor.
Ve yıllarca dalga geçilen biri şimdi başkan adayı olarak Fox News'da ağırlanıyor.
Peki bu adam birden başkan olur mu? Neden olmasın.
Bu ülke Bill O'Reilly'i yıllardır izleyen insanların ülkesi. Ronald Reagan'ı, George W. Bush'u -hem de iki kere- Başkan seçmiş bir yer.
Amerikan Başkanı olduğunda Donald Trump'ın ilk Ankara ziyaretini de merak etmiyor değilim.

Ben de bir üçüncü dünyalıyım
Üçüncü dünyalılar komploya yatkındır. Amerika'da entelijansiya, basın, siyaset çevrelerinden kiminle konuşursanız 'Ortadoğu'da olanlarda bir başka sistematik var' gibi bir cümle kurduğunuz anda üçüncü dünyalılığınızı yüzünüze vururlar. 'Birileri bir şey karıştırıyor, bu işin arkasında Amerika var' derseniz de sizinle dalga geçilmesi muhtemeldir.
Ama gelin Amerikalıların ithamlarını sineye çekme pahasına bir komplo teorisinin sınırlarında gezinelim.
Barack Obama, başkanlığının en zor günlerini yaşıyordu. Onay oranları düşmüş, halk bir sonraki seçimde belki de onu koltuğundan düşürmeye hazırlanıyordu.
Aynı Obama'nın Amerika'da doğmadığına dair tartışmalar da gündeme geldi. Amerikan toprakları dışında doğan Amerikalılar kanunen başkan seçilemiyorlar. Arnold'un da en büyük derdi bu!
Neyse...
Barack Obama önce doğum belgesini yayınladı. Ardından kendisine bu konuda yüklenenlerle dalga geçti.
Sonunda da Bin Laden'in öldürüldüğünü açıkladı.
Her şey 'gerçek olmak için fazla iyi' gözükmüyor mu?
Bütün bu süreç biraz fazla mükemmel işlemedi mi?