Doksanlı yıllarda İbrahim Erkal diye bir sanatçı çıkmıştı piyasaya. Arabesk müziğini çoğunlukla Kürtlerin domine ettiği bir dönemde 'Prestij Müzik' salgınına alternatif bir hareketin öncüsü olarak adeta. Erkal, Erzurumlu ve milliyetçiydi. Mensubu bulunduğu 'Ulus Müzik Ailesi' de rakibinin anti teziydi; Türkçüydü.
Ama İbrahim Erkal'ın yolu bir başka İbrahim'le kesişti kısa sürede: İbrahim Tatlıses'le. Manidar bir yakınlıktı bu. Biri Türk, diğeri Kürt'tü. Ama ikisi de bu kimliklerini otoritenin izin verdiği ölçüde kullanıyor, aşırıya kaçmıyordu. Tatlıses zamanında korku ve tehditle Kürt kimliğini sahiplenmeye çalışmış ama bunun hiçbir zaman bir Ahmet Kaya gibi kendi aleyhine dönecek şekilde yönetmemişti. Kürt olması hiçbir zaman sırtında bir yük olmadı Tatlıses'in. Erkal da bu anlamda adaşı gibiydi; MHP'nin 1999 seçimlerinde yaptığı patlamanın ardından toplumda oluşan 'ehlileştirilmiş ülkücü' beklentisi karşılıyordu adeta.
Tatlıses'in de Erkal'ın da derdi belliydi. Ne politika, ne başka bir şey. Şöhret ve şöhretin getirdiklerinden başka istekleri yoktu. Birinin besteleyip, diğerinin seslendirdiği 'Ben de İsterem' şarkısı mesajı açık açık veriyordu zaten. Bu Türk-Kürt kardeşliğinin ortak ürünü şarkıya bakarak toplumsal çatışmanın rantı eşit derecede dağıtmakla çözülebileceğine de inanılabilirdi...
Ama 'çözüme' çomak tıkayanlar da oldu... Dahası bu tarz bir 'çözüm' eski, demode, ömrünü tamamlamış bir teoriydi. Belki de bu yüzden Erkal'ın adı anılmıyor, Tatlıses de zaten saldırıdan önce de sanatsal olarak tamamen bitmişti.
Jön Türkler misali, aynı dönemde bir de Genç Kürtler çıktı ortaya: Sadece ünlü olmak, ranttan paylarına düşeni almak yetmiyordu onlara. 'Özerklik', resmen tanınmak ve kabul görmek istiyorlardı. Sistemin kendilerine yaşam izni vermesi yetmiyor, bizzat sisteme ortak olmak, yeni bir statüko kurmak istiyorlardı.
'Prestij Ailesi' bu hareketin öncü piyadesiydi. Mahsun Kırmızıgül, Karadenizli milliyetçi ortaklarına rağmen bu Jön-Kürt hareketini başlattı. Yüzeysel bir insan hakları, kardeşlik mesajlarıyla altyapı hazırlandı ve 'Kürt kimliği' moda oldu. Hayatı İstanbul'da geçmiş, Kurtuluş doğumlu Serkan Burak diye bir çocuk Alişan adıyla, ağzına sonradan yapışmış hafif kırık bir aksanla 'Bingöllü' olduğunu anlatarak ünlü oldu.
İbo'dan çok daha cesur, kendilerine daha güvenli ve gençti bu insanlar.
Yılmaz Erdoğan'ın BKM'si aynı nehrin ürünüdür. Prestij'in açtığı yolda, Prestij'in başaramadığını başarmıştır. Artık sistemin izin verdiği bir oluşum değil, bizzat sistemin başlı başına belirleyicisi konumundadır.
Eskinin 'merkezi otoritesi' tarafından çeşitli sebeplerden dışlanan, kovulan Yılmaz Erdoğan hırslandı, hırslandı ve sonunda intikamını sistemi ele geçirerek aldı. Çantasında 'otlu peynir kokusuyla' çıktığı bu macerada kendi kulvarında ele geçirilmesi gereken ne varsa ele geçirdi ve sonunda kazandı.
Bir zamanlar 'Amerikanca bir filmi Kürtçe izleyen' aynı Yılmaz Erdoğan şimdi Cannes'da yönetmeni büyük ödül alan bir filmde kendisini dünyaya izletiyor. Dahası bugüne kadar sinemasını küçümseyenlere, onu bir sinemacı ya da oyuncu olarak ciddiye almayanlara da nanik yapıyor: Artık CV'sinde Cannes'dan ödüllü film var. Bu hırs onu Oscar'a kadar götürür.
Erdoğan iyi bir öğrenci, 'formülü' kapması da vakit almaz. Pek yakında uluslararası kabul için 'Bir Zamanlar Anadolu'da' filminin yönetmeni Nuri Bilge Ceylan gibi bir işbirliğine de ihtiyaç duymayacaktır.
Bu aşamadan sonra sadece kabullenip, alkışlamak düşer 'merkeze' artık. Bu hırs, bu hırsın başarıya dönüşmesindeki azim, buna harcanan emek, bu konsantrasyon ancak takdir görmeli.
İnsanın hayatını bazı küçük anlar belirliyor işte.
O gün Ferhan Şensoy yeteneksiz bulduğu için Yılmaz Erdoğan'ı kovmasaydı hırslanıp bütün dağlara bayrağını dikmeye ant içmiş bir savaşçı da yaratılmamış olacaktı. Şimdi o 'dağdaki' savaşçı sistemin her kurumuna damgasını vurdu.
İkisi bir arada yaşayamaz, birbirleriyle uzlaşamaz mıydı?
Artık çok geç...
Ezilenler, baskı altında tutulanlar da buldukları ilk delikten fırlıyor, bir kıvılcım diğerini tetikliyor. Bütün değişimler de böyle yaşanıyor.
Devletler de hep yaptıkları büyük ya da küçük hataların bedelini ödeyerek değişmiyor mu?
***
Zamanında MİT Müsteşarı Şenkal Atasagun 'Televoleler bizi komünist yapacak' diye anlamsız bir çıkış yapmıştı. İstihbaratı yöneten adamın Türkiye'ye yaptığı yanlış okumaya, Televoleler'den bugüne Türkiye'ye bakar mısınız şimdi?
twitter.com/orayegin
facebook.com/oryegn

Yine Yahudi parmağı
Bazen Ortadoğu ülkelerinde İsrail'e atfedilen aşırı güce gülmüyor değilim. Türkiye'deki komplo kültürünün bir numaralı malzemesidir İsrail. Gün geçmesin ki en sıradan olaydan en karmaşık skandallara kadar olayların altında İsrail parmağı aranmasın.
Her olayın altında İsrail'i arayan bizim gibi ülkelerde 'Peki bu ülkeye bu kadar güç atfediyoruz da neden 1967'den beri kendi topraklarındaki çok basit bir sorunu bile çözmekten aciz' diye bir soru nedense sorulmaz.
Son büyük komplo teorisi şu: İstanbul'a yapılacak 'Çılgın Proje' var ya o da bir İsrail komplosuymuş... Sami Ofer'e bir kıyakmış... Ne diyeyim bilmiyorum ki: Hayaldi, Yahudi oldu.

Kezban MoMa'da!
Hayır hayır, dünyaca ünlü Türk sanatçımız Kezban Arca Batıbeki'den bahsetmiyorum. Zaten o Kezban'ın MoMa'ya kabul olmasında şaşırılacak bir şey olmaz...
Benim bahsettiğim başka 'Kezban'...
Türkiye sallamanın sınırının olmadığı, palavranın serbest olduğu bir ülke biliyorsunuz. Tutturabilene bedava. Biri yalanınızı yakalayana kadar tabii...
Herhalde Hürriyet'in yemek yazarı Refika Birgül de dünyayı hala sınırların kalkmadığı, bilgiye erişmenin çok zor olduğu günlerdeki gibi biliyor.
Yoksa 'Geçen hafta New York'ta MoMa'nın her sene bir şehirden tasarımlar topladığı sergi açıldı' cümlesini böyle kolay telaffuz eder mi? Hatta bir de 'Benim kitabımı da bu serginin bir parçası olarak seçtiler' diye ekler mi?
Kezban MoMa'da işte!
'Sergi açıldı' dediği yer MoMa değil 'MoMa Design Store' bir kere. Yani müze değil, müzeye gelir elde edilsin diye kurulmuş hediyelik eşya satan mağazası. 'Destination: İstanbul' da bir sergi değil, İstanbullu tasarımcıların ürünlerini pazarlamak için oluşturulmuş alıveriş günlerinin adı.
Burada satılan ürünler dünyanın en prestijli modern sanat müzelerinden MoMa'da tasarlanmıyor. Refika Birgül'ün kitabı da MoMa'ya kabul edilmiş değil, sadece mağazada geçici bir süreliğine satılıyor... Olay bu kadar...
Bir: Gerçekten MoMa'yla MoMa Design Store arasındaki farkı bilmiyor mu?
İki: Burası Türkiye ne de olsa kimse anlamaz diye bilerek okuru kandırıyor mu?