Yapraklar kurumaya, günler kısalmaya, tatil yerleri boşalmaya başladı... Dinlendirmeyen tatiller, ruha hitap etmeyen sohbetler, birkaç beğeni almak için görgüsüzce teşhir edilen bedenler, gözlere sokulan lüks markalar, avlanmaya çalışılan zengin partnerler, fotoğraflardaki sahte gülümsemeler dönemi kapandı.

Filtreler, boyalar, maskeler döküldü... Arkasındaki çirkin hakikatler göründü. Yine kalplerin temizliğine, vicdana, masumiyete dair koca koca laflar edildi ama aynaya bakıldığında sureti kaplayan dümdüz bir çirkinlikti...

Geriye de kala kala gece başını yastığa koyduğunda çöken o mutsuzluk, güvensizlik, yalnızlık ve eziklik duygusu kaldı. Mutluluk, "cool"luk ve başarı için her yolu mübah gören bir dünyanın mecbur bıraktığı koca bir yaprak dökümü yine başlamıştı..

Modern kapitalist bireyciliğin uzun yıllar "kendin için yaşa, başkalarını düşünme" sloganıyla insanları bencil yaratıklara dönüştürmesinin hikâyesiydi bu. Şimdi ise kendileri için bile yaşamaktan aciz hâle gelenlerin zavallılığı...

Hep bir beğenilme kaygısı ama sonuçta kendinden mutsuz, kendini bile filtresiz beğenemeyen insanlar yığını...

İşte günümüz modern insanının hikâyesi tam da bu. Üstelik Türkiye gibi kültürü, medeniyeti, inancı ve değerleriyle kadim bir geleneği devam ettirmesi beklenen bir yerde bile örnekleri fazlasıyla görünen bir şizofreni hâli. Batı'nın kültürel hegemonyasına ruhları ve bedenleriyle teslim olmuş; teslim olmayı da prestij zannetmiş sürüler hâlinde insanlar... Kendi kendini köleleştirme hâli..

Byung- Chul Han'ın modern kapitalist düzenin insanını tanımlarken dediği gibi; "bugün herkes, kendi girişiminin bedelini kendi ödeyen bir üretkendir; efendi ve köle aynı kişide birleşmiştir..."

Bauman'ın "akışkan modernite" kavramı etrafında tartıştığı derin aidiyetlerden yoksun, "kullan-at" mantığıyla bağ kurmaya çalışan, sözde bir bireysel özgürlük uğruna feda edilen derin, kadim bağlar...

Yine Bauman'ın dediği gibi modern insanın yalnızlığı özgürlüğünün bedelidir.

Bir yandan da sürekli dayatılan ama baş yastığa koyulduğunda ve yalnızlık duvarına toslandığında darmadağın olan bir "güçlü" ve "cool" görünme hâli...

Aslında etrafta kimsenin olmamasından kaynaklı bir yalnızlık hissi değil bu. Tam tersine "seçenek paradoksu" yaşatacak kadar kalabalık ama işe yaramayan seçenekler arasında kalmış bir yalnızlık...

Nihayetinde, bireysel mücadelelerle dolu bir modern hayat düzeninde yaşıyoruz. Gündelik hayatın zorlukları bazen kalkanlarımızı çatırdatıyor, bazen duvarlarımızın yükselmesine sebep oluyor, bazen de bizi sendeletiyor.

Peki, tam da böyle bir çaresizlik hâlinde kimde mi şifa aranıyor?

İşte böyle bir anda dini hayattan koparan modern öğretilerin, hâkim kültürün ürettiği yeni moda saçmalıklardan medet uman bir akım ortaya çıkıyor. Mesela bugün sosyal medyayı dolduran "sevgili Eylül yaralarımızı sar da gel" paylaşımlarından bu manevi boşluğu biraz olsun doldurması bekleniyor.

"Takvimdeki bir ay olan Eylül kim ki yaralarını saracak?" diye sormaya gerek bile yok. Çünkü hem yukarıda bahsettiğim manevi alanın boşluğu hem sosyal medyadaki genel akımlara sorgusuz sualsiz koyun gibi biat etme hâli bütün bu saçmalıklarla bizi karşı karşıya bırakıyor.

Aslında ne büyük yalnızlık ve çaresizlik ifadeleri değil mi bunlar? Aşırı bireyci modern dünyamızda sosyal medyada paylaşım yaparak karşılığında bir cevap alma, bir ses duyma arayışı... Elbette bu dileğin muhatabı tam olarak kim, orası belirsiz.

Tabii bir de bu yalnızlık ve mutsuzluğun yanında koca bir kültürel mesele de var karşımızda. Yani öyle sıradan, eğlencelik, gelir-geçer bir sosyal medya akımının ötesindeki hastalıklı bir durumun tezahürlerinden sadece bir tanesi bu.

Mesela takvimdeki bir aya "sevgili" diye hitap edip onu herhangi bir şey getirebilecek, düzeltebilecek bir özne konumuna dönüştürmek kuşkusuz komik olduğu kadar da büyük bir bireysel ve kültürel çöküşün göstergesi.

Neyse, ben masamın üzerindeki Mehmet Rauf'un "Eylül" romanına döneyim. Hayattaki karakterlerden de anlattıkları hikâyelerden de filtreli yüzlerinden de çok daha sahici...