Dünyadan, insanlıktan, insanlardan ümidinizin kaybolduğu; gecenin karanlığının çöktüğü ânlar vardır. Her şeyin boşuna olduğunu; kötülüğün, zulmün, umursamazlığın, vefasızlığın, ihanetin her zaman mutlak galip geleceğini düşündüğünüz zamanlar... İşte tam da o anda çökmüş devasa karanlığı ufak da olsa yırtan küçük bir ışık doğar, o iyilik ve güzellik güneşini ufukta doğuran biri çıkar...

Mehmed Akif'in dediği gibi:

"Ye's öyle bataktır ki, düşersen boğulursun;

Ümide sarıl, sımsıkı, seyret ne olursun..."

Bu hikâye gelmiş geçmiş en büyük kötülüklerden birinin gök kubbenin üzerine çöktüğü bir zamanda yaşamı ve ümidi yok etmeyi isteyenlerin karşısında ümide sarılanların, yeise düşüp de boğulmayanların hikâyesi... Tersine ümitsizlik surlarında gedik açanların, ümit şafağını söktürenlerin...

O ümit şafağını Gazze sahilinde bir an olsun söktüren bir ümidin adı Sumud Filosu. Üç senedir bir tonluk bombaların, açlığın, susuzluğun karanlığında yaşayan Gazzeli çocuklar Gazze sahilinde filoyu bekliyor... Yıllardır ufukta görünecek, karanlığı delecek bir ışık bekliyor... Tam o anda yıllardır hiç göremedikleri bir gemi beliriyor. Yolda arıza yaptığı için geciken, Sumud Filosu'nun tüm gemileri İsrail tarafından engellenmişken, bu sayede İsrail'in el koymasından kurtulan Mikeno gemisi...

Sonra İsrail tarafından Mikeno'ya da Gazze sahiline yaklaşmışken el koyuluyor ama o sahilde bekleşen Gazzeli çocukların gözlerinde ilk defa bir ümit parıltısı ortaya çıkıyor...

Uzun süredir birtakım münferit eylemler dışında dünyanın sessizce kulaklarını tıkadığı Gazze Soykırımı'na karşı artık dünyanın pek çok yerinde hem de Siyonistlerin kendilerini en güçlü hissettiği Batı ülkelerinde kamuoyu ayağa kalkmış durumda. O kadar ki Siyonizmin kalesi olan Hollywood'dan boykot sesleri yükseldi. O kadar ki Siyonizmin Avrupa'daki kaleleri İngiltere ve Fransa Filistin'i tanımak mecburiyetinde kaldı.

"İsrail bazı kirli şeyler yapıyorsa bile bunu bizim için yapıyor" diyen Batılı Başbakanların artık bu kadar aleni bir şekilde İsrail'i destekleyemeyeceği bir iklim Gazze için yapılan eylemlerle, ses yükselten sanatçılar ve yazarlarla oluşan bir kamuoyu ile oluştu.

Trump'ın Netanyahu ile birlikte açıkladığı "barış planı"nın içeriğinde ciddi sorunlar bulunsa da İsrail'in Gazze'den tamamen çekilmesini ve tekrar saldırmayacağını temin edecek bir garanti verilemese de Hamas'ın yaptığı stratejik manevra neticesinde şu an için en azından saldırıların kesileceğine ve insani yardımların Gazze'ye ulaşacağına dair bir ümit doğmuş gibi görünüyor. Bu ümit uzun vadede iki devletli bir çözüme, İsrail'i ilelebet durdurmaya ve Filistinlilerin kendisini yönetmeye dönük bir nihai sonuç getirmekten ise uzak görünüyor. Ama yine de geçtiğimiz haftalara göre en azından soykırımın duracağına dair bir ümidin dünya halklarının baskısıyla bir nebze de olsa da doğuyor olması kuşkusuz önem taşıyor.

Küçük de olsa bu ümidin büyük bir insanlık mücadelesinin sonucunda ortaya çıktığını, halkların kendi devletleri üzerinde oluşturduğu kamuoyu baskısıyla doğduğunu belirtmek gerekiyor.

İşte böyle zor zamanların da aslında bir imtihan olduğunu unutmamak gerekiyor. Böylesine zamanlarda kimileri insan olabilmeyi, insan gibi tavır alabilmeyi başarıp imtihanı geçiyor ve tarihe böyle kaydoluyor. Kimileri de bu imtihanlarda eleniyor gidiyor ve tarihin çöplüğüne atılıyor.

Hollywood'da bile ortaya çıkan tepkiyi gösteremeyen, o tavrı alamayan Türkiye'deki oyuncu, sanatçı, manken, komedyen, ünlü güruhunun çoğunluğu bu imtihanı geçemeyenler arasına kaydedildi. Dünyada Filistin mücadelesini yükseltenler sol hareketler olduğu hâlde Türkiye'de büyük oranda sessiz kalan sol gruplar, partiler de tarihe böyle geçti.

Yaşama bağlayanlara, ufukta ümidi doğuranlara, devasa karanlığa meydan okuyanlara selam olsun...