Türkiye'de seçilmiş hükûmetlerin iktidar olduğu ama muktedir olamadığı uzun cumhuriyet tarihi malum. Bu tarih güvenlik politikalarını, dış politikayı, eğitimi, kültürü ve hatta ekonomiyi yönetmesi kısıtlanan; bir albay atamasını bile yapamayan seçilmiş hükûmetler tarihidir.

Bu tarih 27 Mayıs Darbesi sonrası oluşturulan vesayet sistemiyle bir yandan Millî Güvenlik Kurulu diğer yandan da siyasi kararlarıyla yetki aşımı yapan Anayasa Mahkemesi ile üzerinde vesayet kurulan ve farklı siyasi partilerle koalisyon hükûmetleri kurma mecburiyetinde bırakılan hükûmetler tarihidir. Hükûmet kurulduktan sonra da farklı görüşleri savunan farklı partileri aynı kabinede tutmaya, devleti birlikte yönetmeye zorlayan diğer yandan da hepsini Cumhurbaşkanlığı diye ayrı bir kurumun onayına tabi kılan, iç kavgaları bitmeyen bir sistemin tarihidir.

İşte Türkiye'de yakın tarihteki zayıf, istikrarsız hükûmetlerin oluşmasına yol açmış bu parlamenter sistem aynı zamanda bu zayıf hükûmetlerin üzerindeki askerî ve bürokratik vesayeti kıramamasına ve milletin oyuyla iktidara gelenlerin muktedir olamadıkları bir anti-demokrasiye sebep olmuştu.

Aynı şekilde de her biri zayıflatılmış parlamento, kabine, başbakan ve cumhurbaşkanı ile uluslararası vesayetlere meydan okuyamayan Türkiye'nin Amerikan vesayetinin uzantısı askerî vesayetin ve darbeciliğin kurumsallaştığı bir bağımsızlık meselesiyle karşı karşıya kalmasına sebep olmuştu.

Şimdi 6'lı masada ve özellikle de CHP cephesinde yaşananlara, önerilenlere, konuşulanlara siyaset bilimi literatüründe yeri olmayan "Güçlendirilmiş Parlamenter Sistem" kavramıyla gündeme getirilenlere bakıldığında bu eski günleri bile aratacak bir tablo ile karşılaşıyoruz.

Mesela öyle bir cumhurbaşkanlığı modeli üzerinde uzlaşılmış ki ülkenin yarısından fazlasının oyunu almış cumhurbaşkanını (ne kadar az oy alırsa alsınlar) belli partilerin genel başkanlarının vesayetine bağlayan bir model öneriliyor. Yani halk birine oy verip cumhurbaşkanı seçiyor ama seçilen kişi aslında cumhurbaşkanlığı yapamıyor. Bu vesayetin yalnız ulusal düzeyde bir vesayet olmadığı esas itibarıyla milletlerarası düzeyde Türkiye'yi lidersiz, zayıflatılmış kılan ve tekrar uluslararası Batı vesayetine sokabilecek bir süreç de ortaya çıkarıyor.

Taslakta PKK uzantısı için getirilen ve terör örgütü bağlantılı sözde milletvekillerinin dokunulmazlıklarının kaldırılmasını imkânsız hâle getiren değişikler de gözden kaçmıyor.

Sonrasında hafta sonu gerçekleşen "CHP'nin İkinci Yüzyıl Vizyon Belgesi"nin açıklandığı programda yaşananlar da yine hayret verecek cinsten hadiseler olarak kayıtlara geçti. Koskoca CHP'de siyaset yapan kadrolarda, Türkiye'nin muhalif entelektüel ve akademisyenlerinde Türkiye'nin ekonomisine ve diğer sorun alanlarına dair danışmanlık alacak yeterli kapasitede kimse bulunamadığından olsa gerek ABD'den bazı akademisyenler dolar karşılığı istihdam edilmiş.

Türkiye'ye gelmeye tenezzül bile etmeyen ve iklim değişikliği, gaz salınımı gibi ilgisiz konularda Wikipedia bilgilerinden ibaret şeyleri uzaktan bağlantıyla anlatan Rifkin'in ve diğerlerinin görüntüleri skandaldı. Türkiye ile ilgili derinlemesine hiçbir bilgi sahibi olmayan, olmak için emek vermeye bile tenezzül etmeyen adamların sömürge valisi havasıyla ABD'den bağlantıyla giriş dersi seviyesinde anlattıklarını çok önemli, bulunmaz bilgilermiş gibi dinlemek de tipik bir müstemleke görüntüsü olarak tarihe geçti.

Dahası sol parti olma iddiasındaki CHP'nin kala kala 1980'lerden kalma bayat bir neoliberalizme ve onun başta merkez bankası bağımsızlığı gibi sloganları olmak üzere en bilindik sloganlarını ekonomik kurtuluş reçetesi olarak gören neoliberal vasatlığa kalması da Türk solunun geldiği seviye bakımından üzücüydü.

Kendisini Kuvâ-yi Milliye ile Anadolu ve Rumeli Müdâfaa-i Hukuk geleneğiyle tanımlayan; Amerikan manda ve himayesini Millî Mücadelede reddetmiş olmakla övünen ve üstelik de sol olma iddiasını da bunlara ekleyen bir siyasi partinin verdiği görüntüler ibretlik görüntüler olarak tarihe geçmiş oldu.