Milletin oy verip iktidara getirdiği hükûmetlerin yol, köprü, baraj yapmakla sınırlı tutulduğu; demokratik ülkelerde olduğu gibi muktedir olamadıkları yarı-militer bir rejimden halkın dolaylı olarak değil doğrudan seçip iktidara getirdiği cumhurbaşkanı ve hükümetin ülkeyi yönettiği bir demokratikleşme ve sivilleşme dönemine...

Soğuk Savaş döneminde NATO çerçevesinde yapılmış darbeler ve "uzantı" siyasal, ekonomik, kültürel elitler eliyle oluşturulmuş ABD vesayetinin kontrolü altında kalmış etkisiz, sıradanlaştırılmış bir 3. dünya ülkesinden Türk Devletleri Teşkilatı'nı kuran, Azerbaycan'ın işgal altındaki topraklarının çoğunu istiklale kavuşturan, dünya açlık krizinden Ukrayna Savaşı'na kadar küresel sorunları çözebilen, "Dünya 5'ten Büyüktür" sözüyle Batı vesayetine meydan okuyan bir küresel aktörlük dönemine...

Sürekli sokaklarında, meydanlarında bombaların patladığı; karakollarının basıldığı, her gün polis, asker, öğretmen, işçi, öğrenci şehitlerin verildiği bir ülkeden PKK denilen katiller sürüsünün ülke dışında bile mağaralarından dışarı çıkamadığı, terörden temizlenerek dünyanın en güvenli ülkelerinden biri hâline geldiği bir döneme...

Kadınlarının en temel insan haklarından yoksun bırakıldığı; hem eğitim, hem çalışma hem de seçilme haklarının gasp edildiği cinsiyetçi ve anti-demokratik bir dönemden Türk kadının hem eğitimde, hem istihdamda hem de kamusal alanda gücünün katlanarak arttığı, eşit hakların hukuki düzlemde sağlandığı bir döneme...

Sürekli dış ve onun uzantısı olan iç müdahalelerle akamete uğratılmış, küresel sermayenin vesayeti altında kalmış komprador sermayenin yeni ortaya çıkmaya başlayan Anadolu girişimciliğinin önünü kesmeye çalıştığı, teknoloji-yoğun üretime geçememiş bir ekonomiden artık kendi teknolojisini üreten, savunma sanayiinden otomobile, uçaklardan gemilere kadar Türk biliminin, teknolojisinin, mühendisliğinin zirvesinin yaşandığı, Teknofest bile düzenleyebilen bir modernleşme dönemine...

Yüzyıl önce sanayileşme, kalkınma ve ekonomik büyüme için ihtiyaç duyduğu enerji kaynaklarından yoksun bırakılan, cetvelle çizilen sınırlarla bin yıllık enerji zengini toprakları elinden alınan bir ülkeden artık kendi arama ve sondaj gemileriyle kendi doğalgazını çıkaran, yenilenebilir enerji kaynaklarının altyapısını kuran ve nükleer enerji aşamasına geçilen bir döneme...

Asgari ücret düzeyindeki tüm ücretlerden alınan verginin kaldırılmasından, dolar bazında Cumhuriyet tarihinin en yüksek asgari ücretine; nicel olarak istihdamda en üst düzey rakamlara ulaşılmasından, pandemiden savaşa ve depreme kadar üst üste gelen felaketlere rağmen emeği koruma mücadelesi verilmesine ve sendikalaşmanın desteklenmesine kadar sol siyasetin çok uzun yıllardır dillendirdiği sosyal politikaların uygulandığı bir döneme...

Yüksek öğrenimin sadece dar bir gruba hitap ettiği, bunun da bir ölçüde sınıfsal bir eşitsizliğe ve kültürel hegemonyanın tahkimine yol açtığı bir dönemden yüksek öğrenimin yaygınlaştığı ve yüksek öğrenime erişimdeki her türlü anti-demokratik bariyerin kaldırıldığı bir döneme...

Türkiye'nin son dönemde başardıklarının, kat ettiği aşamaların başlıklarını ne kadar anlatsak, önemini ne kadar vurgulasak az...

14 Mayıs'ın da bu ilerlemenin devam edip etmeyeceğinin kaderini belirleyecek önemli bir eşik olduğu kesin.

Tıpkı 14 Mayıs 1950'de olduğu gibi Türkiye'nin demokratikleşmesinin, bağımsızlaşmasının ve kalkınmasının kaderini belirleyecek yeni bir eşik...

Herkesin konumunu ona göre belirlediği bir kritik eşik...

Bağımsızlık, demokrasi ve kalkınma yanlılarının da ABD vesayetinin ve onun unsuru olan vesayetçi-mandacı yapıların ve terör örgütlerinin de konumunu ona göre belirlediği bir eşik...

Bundan on yıllar sonra tarihin herkesin konumunu buna göre değerlendireceği büyük bir imtihan...

Gelecek nesiller için, yakın geçmişin tekerrür etmemesi için geçilmesi gereken mühim bir imtihan...

Bunun şuurunda olanlara ne mutlu!