Türk'ten adam olmaz" dediler...

"Su akar Türk bakar" dediler...

"Türkiye'de bir şey üretilmiyor" dediler...

"Türkiye'den kaçın kurtulun" dediler...

Her fırsatta, alakalı alakasız her olayda Türkleri ve Türkiye'yi yerin dibine sokmaya çalıştılar.

Çaresizliği, ümitsizliği, özgüvensizliği aşıladılar.

Üstelik ecnebiler değil, baya baya Türk'e benzeyen, Türkçe konuşanlar bu sözleri tekrarladılar, bu hastalıklı zihniyeti kitleselleştirdiler.

Her türlü güzellik Batı'da, her türlü kötülük buradaydı onlara göre.

Pespaye bir Türk-karşıtlığı, iğrenç bir İslam-karşıtlığından ibaret bir söylemi 200 yıldır toplumun kolektif bilincine kazımaya çalıştılar.

Maalesef bir ölçüde başarılı da oldular.

Sıradan bir vatandaşa bile böyle düşündürüp bu aptalca sözleri söyleterek kendisini 'diğerlerinden farklı', özel ve seçilmiş hissetmesini sağlayacaklardı. 'Diğerleri gibi değilsin' duygusu veriliyor, "aslında sen bu ülkede doğmayı değil Batı'da doğmayı" hak ediyorsun fikri aşılanıyordu. Ne de olsa onlara göre Batı'da doğmak, Batılı olmak çok büyük olaydı!

Hem zaten böyle düşünmeye hazır kompleksli Beyaz bir kitle vardı. Daha kötüsü de bu Beyazları idealize eden ve rol model alan Anadolu insanı bile çıktı.

Dünyada ne kadar kötülük varsa sadece Türkiye'de oluyormuş gibi bir öz nefret (self-hatred) hâli. Kadın cinayetlerinden yoksulluğa, sosyal adaletsizlikten kutuplaşmaya kadar...

Ve hiçbir şekilde de 'bu topraklarda iyi bir şey olamaz', 'iyi bir şey yapılamaz' yargısına sahip bir öğrenilmiş çaresizlik.

Nuri Demirağ'ın uçak fabrikasından, Nuri Paşa'nın silah fabrikasına kadar hangi çabaların nasıl sabote edildiğini bilmeyen... Bilse de kasten söylemeyen... Vecihi Hürkuş'un adıyla sinemada dalga geçen...

Ancak Türkiye'ye ve Türklere söverek Batılılardan ödül almayı hedefleyen...

Aziz Sancar ödül aldığında onun ağzından Türkiye ve Türklük aleyhine bir şey duymak için didinen...

Kabuğu çatlatmak

Son 200 yıllık Batı hükümranlığını düşününce bu öğrenilmiş çaresizliği üreten sömürgecilik çağından bahsetmeden bu psikolojiyi anlamak mümkün değil. Ama bugün artık bu öğrenilmiş çaresizlik kabuğunun çatladığından bahsetmeden konuşmak da mümkün değil.

Teknofest işte tam da bu kabuğun çatladığının bir işaretidir.

Genç, çocuk yüz binlerce kişinin katıldığı ve tamamen millî üretime dayanan eserlerin yarıştığı dev bir teknoloji gösterisi.

Mesela dünyada savaş konseptini değiştiren milli savunma sanayi harikalarımız dünyanın her yerinde çok iyi biliniyor zaten. İlk dikkati çekenlerden biri fren balatasından yazılımına kadar bir insansız hava aracı olan Akıncı... On binlerce parçanın, yüz binlerce satır yazılımın bir araya gelmesiyle oluşmuş bir mühendislik harikası.

Düşünebiliyor musunuz hepsi milli üretimimiz olan Gökbey helikopteri, Akıncı insansız hava aracı, Bayraktar TB2, Hürkuş, Aksungur, Atak helikopteri aynı karede birlikte gösteri yapıyor. Bu aynı zamanda dünyada ilk defa insanlı ve insansız hava araçlarının bir arada yaptığı bir gösteri olarak tarihe de geçiyor.

İşte Karabağ'ı 30 yıl sonra işgalden kurtaran, PKK'yı inlerine kadar bitiren bir millî savunma stratejisi.

Öte yandan savunma sanayi çok konuşuluyor ama sivil alanlar Teknofest'te %90 ulaşmış durumda. Tarım teknolojisinden yazılımlara; oyun sektöründen robotiğe dev bir teknolojik kalkınma hamlesi...

Tabii ki sabah akşam 'bilim', 'akıl' edebiyatı yapan ama ne bilim felsefesinden ne akılcılıktan kavramsal olarak haberdar olan medya balonları Teknofest'i yine görmediler... Bu topraklardan iyi bir şey çıkabileceğini, bu milletin bir şeyi başarabileceğine dair bir ümidi bile düşmanlıklarından görmediler.

Üstelik Türkiye'nin bunu iki süper güçle adı konulmamış bir mücadele içindeyken; dünyanın en tehlikeli terör örgütlerini yok ederken başarmasını hazmedemediler.

İşte bu mandacılara ve öğrenilmiş çaresizliğe meydan okuyarak kabuk çatlatanlara; Aziz Sancar hocaya, Selçuk Bayraktar'a ve tüm emeği geçenlere teşekkürlerimizle... Demirağ'a, Nuri Paşa'ya, Hürkuş'a ve tüm kahramanlara rahmetle...