Köhne dünyamızın yeni bir yıla girdiği inancına bel bağlamış milyonlar için, bugün yeni yılın ilk günü.

Ama görünen o ki bildiğimiz dünya, peşimizden sürüklediklerimizle hala durduğu yerde durup gözlerimize bakıp, faili olduğumuz türlü türlü zulümler için bizi sorgulamaya devam edecek.     

'Yeni' metafiziğinin büyüsüyle coşan sinik, kayıtsız, hafızasız kesimler ise 'yeninin' ilk dönemecinde karanlık 'eskiyle' karşılaşacaklarından habersizler. 
Çünkü zaman, yeri göğü 'özgürlük nidalarıyla inleterek' ya da yerli yersiz 'demokrasi' sözünü etmekle yenilenmiyor.

Yeni zamanlara, devletlerin despotizmini değil, belleğini 'geliştirmesi' ve sermayeyi değil, vicdanını 'büyütmesiyle' erişiliyor.

Şili, belleğinin faşist kuytuluklarına 37 yıl sonra bile derinden bakma cesaretini gösterebiliyor.

Geçen hafta Şili İçişleri Bakanlığı İnsan Hakları Programı, ünlü Şilili ozan Victor Jara'nın 1973 yılında kaçırılıp, öldürülmesinden sorumlu dört askerin tutuklanmasını istedi.
Şili, tam 37 yıl önce 11 Eylül 1973'te Şili'de askeri darbenin sabahına dönebilmeyi başardı. 

O sabah Estadio Chile'de (Şili Stadyumu'nda) Victor Jara, kendisi gibi gözaltına alınan binlerce Şilili muhalifle Sergio Ortega'nın unutulmayacak şarkısını gitarıyla söylemektedir. 'Venceromos!' (Kazanacağız)

Şili, 17 yıl sürecek ve binlerce çocuğundan geriye sadece birkaç fotoğrafın kalacağı bir karabasana girerken, Jara'nın şarkısına stadyumda 'El pueblo unido jamas sera vencido' (birleşmiş halk asla yenilmez) dizelerine binlerce tutuklu eşlik ediyordu.
Victor Jara'yı susturmak için kafası dipçikle ezilirken bile dudaklarında Venceromos'un sözlerinin fısıltı halinde döküldüğü anlatılır.

'Venceremos' Şilililerin gerçek özgürlük umudunun sözü ve ezgisi olurken, faşist yönetimden hesap sorma gücünü de yıllarca diri tuttu. 

Şili'nin güneş yüzlü ozanının işkence edilmiş, elleri kırık cesedini bir hafta sonra eşi Joan Jara, Santiago morgundaki ölü yığınından çekip çıkartacaktı.
Jara'nın öldükten sonra cesedine sıkılan 43 kurşun Jara'dan duyulan ölçüsüz korkuyu gösteriyordu, bir halk kahramanının faniliğinden emin olamayanların geçirilemez ürpertisini de.

Joan Jara, 1983 yılında yayımlanan 'Yarım Kalan Şarkı' isimli otobiyografik kitabında kocasını bulduğu anı anlatırken Jara'nın gitar çalmasını engellemek için bileklerinden kırılan ellerinin duruşundan söz eder.

Ve kocasının sanki ileriye doğru öfkeyle bakan açık gözlerinden.
Aslında kırılanın, 'Şili'nin yazan, gitar çalan, yoksulluğa uzanan elleri olduğunu' belki de
Joan Jara daha sonra anlayacaktı. 

Halkın şarkılarını derleyerek yine halkına söyleyen Jara'yı Şilililer sadakat ve bağlılıkla varlıklarında yaşatıyor.

'Estadio Chile' stadyumunun adı 'Estadio Victor Jara' oldu, Pinochet, İngiltere ve ABD'nin himayesiyle yargılanamadan 91 yaşında öldü.

Pinochet, yaşananların tüm sorumluluğunu kabul etti ama özür dilemedi.
Şili Devlet Başkanı Bachelet, Aralık 2009'da 'Hafıza ve İnsan Hakları Müzesi'ni' açtı.
Kendisi de cunta döneminde işkenceden geçen Bachelet, artık kimsenin bu trajediyi küçümseyemeyeceğini ve yalanlayamayacağını söylemişti.

Şili, yeni yıla bir kez daha 'Venceromos'u söyleyerek girdi. Ulucanlar Cezaevi'ni müzeye çeviren Türkiye'de Ulucanlar Cezaevi avlusunda darağacına çıkarttığı 'yaş alamayan' gençlerimizi anmak ve onlar adına toplantı tertip etmek hala suç ve cezai soruşturma nedeni.      

Türkiye'ye iyi yıllar...