İlk kez, yazdığım bir yazıda yanlış tespit yapmanın mutluluğu içindeyim. Hatırlarsanız geçtiğimiz perşembe günü Tunus'taki devrimle ilgili yazımın ardından 'sırada Mısır yok' demiş, Mısır'daki protestonun Tunus'taki gibi büyüyemeyeceğini, Mübarek'in halkı, polisi ve askeri çok daha iyi kontrol ettiğini ve Batı ile kurduğu güçlü ilişkilerin onu koruyacağını ileri sürmüştüm. Son dört gündür Mısır'da olanlara bakıyorum ve gönül rahatlığıyla 'yanılmışım' diyorum. Yanılmışım! Halkın gücünü küçümsemişim. Eğitim seviyesiyle özgürlük ihtiyacı arasında olduğundan daha fazla bir bağ var sanmışım. Ne mutlu ki yokmuş! Ne mutlu ki dipten gelen dalgaların karşısında hiçbir dalgakıran duramıyormuş!

***
Mısır'da özellikle son dört gündür yaşananlar 30 yıllık bir rejimin asker, polis ve dış desteğe rağmen halkın karşısında duramayacağını gösterdi. Diktatör Hüsnü Mübarek hala iktidarda kalmak için kıvranıp duruyor ama birtakım manevralarla bunu başarsa bile fiilen liderliği sona ermiştir. Birkaç gündür Mısır sokaklarında asker ve polis iyi polis-kötü polisi oynuyor. Polis, sokaklarda gösterileri bastırmak için şiddet kullanırken (bu arada yağmacılara katılan polisler de var) asker halkın yanında imajı çiziyor. Ancak ordunun üst kademesi hala Mübarek ile aynı fotoğrafın içinde. Dolayısıyla Mısır askerinin halkın yanında görüntüsünün gerçek mi yoksa Mübarek planı mı olduğunu henüz bilmiyoruz...

Ancak şunu biliyoruz ki bu direnişle birlikte Ortadoğu'nun resmi bir daha eskisi gibi olmayacak. ABD destekli Arap liderliğine soyunan, İsrail'in en büyük destekçisi olan Mısır, eski gömleğini çıkarınca bölgedeki tüm dengeler değişecek.

Başbakan Erdoğan Mısır'a neden sahip çıkmıyor?
Mısır yıllardır 'Müslüman dünyanın lideri' sıfatını elinde bulunduruyor. Öte yandan Batı ve özellikle ABD ile iyi ilişkiler içinde. Bu özellikleriyle bizim rakibimiz aslında. Özellikle Ahmet Davutoğlu döneminde izlenen dış politikayla Türkiye de İslam dünyasının liderliğine oynuyor. Üstelik Mübarek gibi halka rağmen bir liderle değil, Erdoğan gibi halklar tarafından sevilen bir liderle. Erdoğan, Ortadoğu coğrafyasında öyle bir yere sahip ki bugün bir anket yapılsa 'en çok sevilen yönetici' çıkar. Durum böyleyken Mısır'daki karmaşa üzerinde en büyük etkiyi yapacak isim o değil mi?

***
Ama işte AK Parti hükümetinin dış politika seçimlerini anlamak bazen çok zorlaşıyor. Böyle bir halk ayaklanmasında, böyle bir demokrasi mücadelesinde Mübarek gibi bir diktatörü besleyen ABD bile cesur çıkışlar yapıp protestocuların arkasında dururken Türkiye neden sesi yüksek çıkan, Mısır üzerinden tüm Ortadoğu halklarının mücadelesini sahiplenen bir pozisyon almıyor? Şimdiki dış politika çizgimiz, vermek istediğimiz mesajlar tam da böyle bir fırsata yeşil ışık yakmıyor mu? Lübnan'daki iç krizi çözmek, İsrail-Suriye arasında arabuluculuk yapmak için büyük çaba harcayan Türkiye, Mısır'da neden ABD Başkanı'nın 'size ihtiyacımız var' telefonunu bekliyor?

***
Bu, atalet mi? Yoksa... Hesaplı bir 'ağırdan alma' mı?

Müslüman Kardeşler
Mısır'daki protestolarda ilginç olan bir nokta var: Ülkede muhalefet denince akla gelen ilk ve neredeyse tek isim olan Müslüman Kardeşler pek ortalıkta görünmüyor. Oysa Mübarek rejimine karşı en büyük direnişi yapan onlar değil miydi?

***
Sanırım bunun sebebi hareketin yıllar içinde Mübarek rejimine karşı kendini hep koruma pozisyonuna almış olması. Şimdi de planlı bir şekilde ön plana çıkmak istemiyorlar, çünkü onların ön plana çıkması protestoları 'radikal İslam'a çağrı' olarak gösterebilir. Bu da dış dünyanın desteğini önemli ölçüde azaltır. O nedenle Mübarek'in son seçimlerden sonra yeniden yasakladığı Müslüman Kardeşler seslerini kısık tutuyorlar. Doğru zaman gelince sahaya çıkacaklar. Peki Müslüman Kardeşler Batı'nın korktuğu gibi bir 'radikal İslam' modeli mi istiyor? Perşembeye...