CHP'deki 1863. kargaşaya bakıyorum ve  'acaba' diye geçiriyorum içimden, 'acaba bir siyaset geni mi var? O geni taşıyanlar diğer insanlardan gayrı bir hırs, bir vazgeçmezlik ve bu vazgeçmezliğin getirdiği ısrarla mı donatılıyorlar?'
Sanırım öyle. Aksi takdirde yakın geçmişte bir lider değişikliği yaşamış, yeni bir söylemle meydanlara çıkmış ve böylelikle iki riski birden almış, üstüne üstlük son genel seçimlerdeki 20,9 (üstelik başka bir partinin de birkaç puan desteğiyle) alınmış oyun üzerine yüzde 26'ya çıkan bir partide, tam da yeni bir anayasa yapma sürecinin arifesinde böyle bir 'iç kavga'ya girişilmezdi.
Kılıçdaroğlu'nun çizgisini beğeniriz, beğenmeyiz ama kabul edelim ki sonbaharda başlayacak süreç, CHP'nin lider yarışı ile gölgelenmemesi gereken, bu ülkenin önünü aydınlatmak isteyen herkesin destek vermesi gereken bir süreç. E hazır CHP'nin yeni lideri bu sürece destek verme, Başbakan da helalleşme sözü vermiş, kapılar karşılıklı aralanmışken taşları yeniden oynatmak niye?
Eski yönetimin, dışarıda bırakılmışlığın getirdiği bir burukluğu olmasını anlıyorum. Deniz Baykal'ın komplo ile liderliği devretmesinin getirdiği isyan duygusunu da öyle. Ama acaba CHP'yi tam da şimdi yeniden yapılandırmaya çalışmak kime ne kazandırır?
Baykal entelektüel birikimi ve siyasi tecrübesi ile elbette önemli bir isim ama bu onun yeniden genel başkan seçilmesini gerektirmiyor. Ben perşembe günü Aslı Aydıntaşbaş'ın Milliyet'te dile getirdiği öneriyi çok yerinde buluyorum: Deniz Bey liderlik yarışlarına gireceğine akil adam olarak partisine ve Türkiye siyasetine katkı sağlasa... CHP'nin önünü tıkayan, partiyi halktan uzaklaştıran ve maalesef zamanı yakalayamadığı çok açık Önder Sav artık biraz dinlense... Ailesinin ve hayatın tadını çıkarsa... Bu arada Kılıçdaroğlu da sırf Baykal'ın ekibinde olduğu için kendisine tehdit gördüğü, örgütlere hakim ve tabanı kuvvetli Mehmet Sevigen gibi isimlere yeniden yer açsa... Bir orta yol bulunsa... Fena mı olur? Yoksa nefis kavgasının olmadığı bir CHP hayal etmek çok mu ütopik?

Kürt meselesini yeni keşfedenler
Son dönemde çok ilginç bir değişime tanık oluyorum. Etrafımda katı ulusalcı görüşleri ile bildiğim, bu ülkenin tek tip vatandaştan oluşması, bu tipe uymayanların 'adam edilmesi' gerektiğini düşünenler hatta beni Kürt sorununa yaklaşımım nedeniyle yer yer 'PKK'yı destekliyorsun' diye karalamaya çalışanlar Kürtleri ve bu sistemin doğurduğu sorunlarını keşfetmeye başladılar. Bu zamana kadar Kürt vatandaşlarımızın insan hakları meselelerini dile getiren, anadilde eğitim, yayın eksikliği gibi konulara dikkat çeken bizim gibi isimlere ters bakanlar nedense empatiyi keşfediverdiler! İşi öyle bir yere kadar vardırdılar ki utanmasalar PKK'ya güzellemeler düzecekler...
Her alanda u-dönüşlerine açık memleketimde bu dönüşün nedeni belli: Sırf iktidar partisinin karşısında durmak, ona alternatif yaratmak ve muhalefet etmek için özünde hiç desteklemedikleri, aksine 'bölücü' gözüyle baktıkları BDP'ye destek vermek. BDP üzerinden AK Parti muhalifliği yapmak. Hadi onların jargonuyla konuşayım: Şeriat gelmesin diye bölünmeyi göze almak!
Bu timsah gözyaşlıların yapmak değil, yıkmak peşinde olduğu, bunun için hem çok olumlu bulduğum CHP'nin yeni söylemini hem de BDP'yi kullandıkları aşikar. Zaten iş masaya gelince hepsi yine özüne dönecek, göreceksiniz. Kürt meselesi bu sorunun temelini anlayan, Kürt siyasetini destekleyip terörü lanetleyenlerle çözülecek. O nedenle BDP'nin siyaset zemininde kalıp, AK Parti ile diyalog yollarını kapamaması şart. Şayet Kılıçdaroğlu da liderliğini muhafaza edip verdiği sözleri tutarsa... İşte o zaman şeytanın bacağını kırıp Kürt sorununu çözmek için tünelde ışık göreceğiz. Kuvvetli bir ışık hem de...