Bütün işaretler olumluydu. Ak Parti ve CHP'nin meselenin çözümü için bir araya gelmesi, Leyla Zana'nın açıklamaları, Barzani ve Talabani'nin aktif bir şekilde devreye girmesi, ABD'nin çıkarının bu meselenin çözümünden yana olması... Hatta ileriki bir aşama olarak Öcalan'a ev hapsi bile telaffuz edilir olmuştu. Demokratik adımlar da kaldırıldığı buzdolabından çıkmış, Kürtçe nihayet seçmeli de olsa müfredata girmişti. Tüm bu gelişmeler yaşanırken Avni Özgürel, Kandil'e gitti ve PKK-KCK'nın başı Murat Karayılan'dan barışa yönelik açıklamalar, bir de itiraf getirdi. Örgütün içinde farklı eğilimlerin çatıştığını örgüt içinden beyan eden bir itiraf. Dedi ki Karayılan, 'Silvan'ı kontrol edemediğimiz kuvvetler yaptı.'
İşte böyle bir tablo varken salı sabahı maalesef öğrenilmiş bir çaresizliğe uyandık. 'Ne zaman iyi bir şeyler olsa PKK dinamitliyor' gerçeği ile bir kez daha karşılaştık. Ancak... Acaba bu kez durum farklı mı? 8 şehidimizi daha, içimiz kan ağlayarak uğurladık ama bu acının ardından farklı bir resim mi çıktı ortaya?
***
Bence 'evet'. Bu kez ilk defa PKK'nın içinde bir ayrışma olduğu imajı bu kadar net bir şekilde ortaya çıktı. Dağlıca'ya gerçekleştirilen baskının zamanlaması önemli. O bölgeyi ve örgütün yapısını bilen isimlerle konuştum. Anlattıklarına göre böyle bir saldırı yapmak için en azından 15 gün önce hazırlıklara başlamak şart. Bazı yerler bir haftalık yürüme mesafesi. Demek ki Avni Özgürel, Murat Karayılan'la Kandil'de konuşurken bir yandan örgütün içinde bazıları bu saldırının hazırlığını yapıyormuş. Tam da Karayılan barışa yönelik açıklamalar yaparken. Sadece bu da değil. Pazartesi günü Taraf gazetesinde Karayılan'ın mesajlarını anlattı Özgürel. Saldırının bu röportajın yayınlanmasının hemen ertesinde gerçekleşmesi manidar. Üstelik saldırı olduğu gün PKK'nın haber ajansı Fırat News'de Bahoz Erdal lakaplı Fehman Hüseyin'in 'Gündemimiz direnişi yükseltmektir' diye özetlenebilecek, saldırıları savunan bir söyleşisi yayınlandı. Adeta meydan okurcasına! Düşünün örgütün Kandil'deki lideri 'bu sorunu çözmek istiyoruz' deyip kendi isteklerini sıralıyor, ertesi gün onu yalanlarcasına savaş çığlıkları atan bir söyleşi örgütün sitesinde yayınlanıyor...
Bu tablo PKK'nın içindeki ayrışmanın artık yadsınamaz noktaya geldiğini gösteriyor sanki. Bazıları hala emir Karayılan'dan dese ve bir takım telsiz konuşmalarını işaret etse de ben bunların dezenformasyon olduğunu düşünüyorum. Zira aksi takdirde kendi ile çelişen ve inandırıcılığını yitiren bir isim haline gelecek Karayılan. Ancak hala gelen bir açıklama yok. Şayet saldırıyı sırf örgütün bütünlüğü adına sahiplenmeye kalkarsa o zaman ciddi bir yalnızlaşma sürecine girecektir PKK.
***
Yalnızlaşma süreci diyorum çünkü bu kez saldırıdan sonra ortaya çıkan hava farklı. Bir ilk yaşanıyor. Atılan olumlu adımlardan geri dönülmeyeceği mesajları yağıyor adeta. Başbakan süreç geri gitmeyecek diyor, Selahattin Demirtaş ilk kez örgütü ateşkese davet ediyor. Hatırlarsanız Demirtaş, Leyla Zana'nın sözleri üzerine hiç de yapıcı bir tavır almamış, Zana'yı saf bulduğunu söylemişti. Demek ki bu saldırı onu barış cephesine yaklaştırdı.
***
Peki ya bunlar olurken Öcalan ne düşünüyordur? Süreci ve Öcalan'ı 'içeriden' takip edenlere sordum. Diyorlar ki: Henüz görüşülmedi ama biz onun pozisyonunu biliyoruz. Sürece dahil olmadığı için örgütün kontrolünün kaybolduğunu söylüyor.
PKK'nın içinde PKK mı var? Suriye kanadı, Esad'lı bir Suriye'ye güvenip saldırarak savaşı sürdürmek isterken Kandil ve İmralı müzakere etmek mi istiyor? Bu soruların cevabı 'evet' gibi görünüyor. Ancak son derece kapalı bir yapıdan bahsettiğimizi de unutmamak gerek. Önemli olan savaş isteyenlerin marjinalize olmasını sağlamak. Bunun yolu da barış için atılan adımların kararlılıkla devamından geçiyor...