Salı günü yazmıştım; 'Kılıçdaroğlu, kendisinden başka kimsenin adayı değil'...

28 Şubat İttifakı masasında oturan 6 genel başkandan 5'i 'kazanabilecek aday' diyerek Kılıçdaroğlu'nu dışarıda bırakıyor.

Zira CHP'nin anketleri dahi Kılıçdaroğlu'nu son sırada gösteriyor.

İlk sırada CHP görünümlü eski MHP'li Mansur Yavaş, ikinci sırada CHP, HDP ve İyi Parti'yi aynı anda idare eden Ekrem İmamoğlu var.

Kılıçdaroğlu önce kendi adaylığını ilan ettirdi, sonra iki belediye başkanını da 'kademe kademe ağırlaşan' bir dille uyardı.

'İşlerine bakmalılar' dedi.

Tınmadılar.

'İşlerine baksınlar' diye sertleştirdi.

Ses etmediler.

'İşlerine bakacaklar' diye noktaladı.

Bu kez 'Zaten işimize bakıyoruz, aday kararını 6 genel başkan verecek' diye karşılık aldı.

Bu 'kararı sen vermiyorsun' demekti.

Öyle de oldu.

İki belediye başkanı anketler yaptırmaya, parti ve örgüt içi çalışmalara devam etti.

Üstüne DP'li Gültekin Uysal'ın 'ben de iki eski AK Partiliyi istemem' mealindeki çıkışı geldi.

Ardından Ali Babacan, 'adayımız altılı bildiriye yedinci isim olarak imza atmalı' diyerek 'dışarıdan biri'ni işaret etti.

İmamoğlu ile anlaşan, ancak ibre dönerse Mansur Yavaş'a da rıza göstereceği konuşulan Meral Akşener, durumdan memnun, sessiz kaldı.

Kimse kendisini işaret etmeyince Kılıçdaroğlu'nun zembereği boşaldı.

"Yol arkadaşlarıma sesleniyorum. Ya bana katılın ya da yolumdan çekilin. Pes etmeyeceğim, durmayacağım" dedi.

Bu sözlerin öncelikli muhatapları, 'işinize bakın' dediği halde cumhurbaşkanlığı adaylığı kovalayan Mansur Yavaş ve Ekrem İmamoğlu'dur.

İkinci muhatap, iki belediye başkanına destek veren CHP içindeki gruplardır.

Üçüncü muhatap ise 'kazanacak aday' diye kendisine 'sen olma' mesajı verip duran masadaki 5 genel başkan...

Kılıçdaroğlu'nun bu çıkışı, özellikle İmamoğlu'dan beklediğini bulamayanları yanına çekecektir.

Mansur Yavaş yanlılarını ne kadar etkileyeceğini ise zamanla göreceğiz.

Kılıçdaroğlu da bu süreyi 'daha fazla kavgacı' bir görüntü vererek değerlendirecek.

Bunu da duygusal sebeplere bağlayacak.

Gözlerinin dolduğunu, ağladığını görürsem şaşırmam...

CHP'ye çalışan anket şirketleri, Kılıçdaroğlu'nun iki belediye başkanına karşı yükselişe geçtiğini saptayacak!

Sonra da muhalif seçmene 'ben bu kadar mücadele verirken başka bir aday mı getireceksiniz' diyerek, kendisini ortaklarına dayatacak.

'SERT ÇATIŞMA' DERKEN?..

Kılıçdaroğlu, kutuplaşma politikasından gerilim politikasına geçmişti, şimdi çatışma politikasına geçti.

'Engerekler ve çıyanlar' diye isim vermeden bir 'düşman' yarattı, "bu engerekler ve çıyanlarla çatışma ne kadar sert olursa zafer de o kadar yakın ve görkemli olacaktır" cümlesini kurdu.

Masalarında Türkiye'yi şikayet ettiği Avrupalı büyükelçilerin ülkelerinde böyle konuşan partileri 'şiddete teşvik etti' diye kapatıyorlar.

Peki hangi boyutta bir çatışma CHP'nin zaferini daha görkemli kılar?

İnsanların birbirine girmesi mi?

Gezi'deki gibi kendilerinden yana olmayan televizyonların yayın araçlarının yakılması mı?

Kamu binalarının işgal edilmesi mi, makamlarda poz verilmesi mi?

Ya da soruşturmaları beğenilmeyen savcıların odaları basılarak katledilmesi mi?

Siyasete duyduğum bütün saygımla;

Ve en azından tanışmış, yolculuk yapmış, sohbet etmiş, ekran röportajlarına katılmış bir gazeteci olarak merak ettim:

Kemal Bey, sizin görkemli zaferiniz için kimlerin hangi şiddetle çatışması lazım?