Kanadı kırık kuşlar gibiydik biz. Ardımızdan esip bizi menzilimize ulaştıracak bir rüzgâr bekliyorduk. Sonunda esti. Bir zamanlar göklerin otağına kurulu bir şahin iken yaralı bir güvercine dönen milletin kanadını onardı Erdoğan.

Sonra ülkenin yönetimiyle millet arasına örülen yüksek duvarları yıktı. Bu harabeden, bu insanı ezen enkazın içinden Milletin Külliyesi'ni el birliğiyle inşa etti. Kapısını milletiyle birlikte açtığı bu zafer abidesine 16 yıldızı bir nakış gibi işledi. 16 devlet, 16 ordu. Kökleri binlerce yıl öncesine dayanan bir devleti yeniden ayağa kaldırırken, her harcında milletinin alın teri, her tuğlasında geleceğe dair dökülen umut gözyaşlarının izleri olan bu yapıyı tüm "kem gözlere inat" bir muştu gibi duyurdu dünyaya.

Cumhurbaşkanımız güllerin karanfillerin yollarına döküldüğü yerde halkının başını öne eğmemiş bir liderin haklı gururu ile yürürken aklıma bir yaralı kuş gibi semada kaybolan Menderes geldi. O darağacına yürürken, acısını bağrına basan milleti dizleri üzerine çökmüş, gözyaşlarını darbecilerin hışmından uzakta içine akıtmıştı. Bu defa boranlara, kasırgalara direnen yiğidini, Ayasofya'yı özgürleştiren kahramanını bedenini tanklara siper ederek korumayı bilmişti. İşte bu yüzden Külliye milletin kendi iradesine sahip çıktığının bir kanıtı olarak zafer abidesine dönüştü.

Cumhurbaşkanımızın göreve başlama töreni geçmişi asırlara uzanan sembollerle doluydu. Süvarilerin geçidi, Mete Han'dan günümüze kadar orduları temsil eden askerlerimizin taşıdığı sancaklar, müzikler, bugün için basılan para ve okunan dua. Her detay incelikle düşünülmüştü.

O salona girdiğinde Türk dünyasının tamamının liderleri geleceğe umutla bakan gözlerle ayaktaydılar. Venezuela'dan Gine'ye, Bosna'dan Pakistan'a emperyalizmin gadrine uğramış ne kadar ülke varsa hepsinin liderleri dünyanın artık değişeceğine dair büyük bir inançla ayaktaydılar.

Diyanet İşleri Başkanı'nın duasına sadece Ermenilerin, Rumların, Musevilerin dini liderleri değil, ABD'ye boyun eğmeyen sosyalist ülke Venezuela'nın lideri Maduro da amin diyordu. Bir dua, böylesi meydan okur mu sömürgecilerin yıkılmaz sanılan tahtına. Okurmuş.

Salonda en büyük alkışı Devlet Bahçeli aldı. Şüphesiz onun bu zaferdeki payı çok büyük. Maduro'nun adı anıldığında kopan alkış tufanı adeta dünyayı tarumar eden Amerikan kibrine atılan bir tokat gibiydi. Karabağ Zaferi'nin mimarı İlham Aliyev de milletin alkışlarla bağrına bastığı bir başka lider oldu.

Ülkesindeki muhalefetin ve diasporanın öfkesini üzerine çekmek pahasına Külliye'ye gelen Paşinyan da ilgi odağıydı. Cumhurbaşkanımızın teşekkür konuşmasında ismine yer vermemesinden mi, Aliyev'in arkasında bir sandalyeye oturtulmasından mıdır bilmiyorum, o müthiş Türk merhameti hemen depreşiverdi. İstisnasız herkes Paşinyan'a bir selam verip "aferin böyle devam et" deme telaşına düştü. Herhalde salondan en son ayrılan liderlerden olmuştur.

Bu tören uzun yıllar konuşulacak. Çünkü bir dönüm noktasının, dünyaya yeniden "ben varım" diyen güçlü Türkiye'nin ayak seslerini işitmeyen kalmadı.