Yunanistan'ın Batı'dan aldığı destekle adaları silahlandırmasını, Türkiye ciddi bir tahrik olarak görüyor. Hatta Cumhurbaşkanı Erdoğan, bu tahrikin sürmesi halinde "adaların egemenliği tartışmasını" BM'ye taşıyacaklarını söyleyip, yeniden megali idea hayallerine kapılan Miçtokis'le artık görüşmeyeceğini ilan etmişti. Biliyorsunuz, Yunanistan asla uslanmıyor. En son bu hayale kapıldıklarında Sakarya ve Dumlupınar'da tokadı yiyip, İzmir'den kalkan gemilere zor binmişlerdi.

Üzerinden tam 100 yıl geçti. Fakat ne 6 asır önce köhnemiş imparatorluklarını tarihten sildiklerimizin kafalarında, ne de İstiklal Harbi'nde dahi bu işgalcilere sırnaşan "içimizdekiler"de değişen bir şey var.

Alman Dışişleri Bakanı Annalena Bearbock, Türkiye ziyaretinden önce uğradığı Atina'da "Ege'deki adaların egemenliği tartışılamaz, buralar Yunan toprağıdır" deyince ülkemize ayak basar basmaz Dışişleri Bakanımız Mevlüt Çavuşoğlu'ndan hak ettiği cevabı aldı. Çavuşoğlu, Alman Bakanı'nın gözlerinin içine baka baka, teröre verdikleri destekten, Türkiye'deki işbirlikçilerini fonlamalarına; Kavala'yı kullanmalarından, AİHM kararlarını tanımayan Yunanistan'a karşı sergiledikleri ikircikli tavra kadar Almanya'nın günah defterini yüzüne okudu.

Alman Bakan'ın yüzü kireç gibiydi. Fakat kaldığı otelde çeşitli siyasi parti temsilcilerini huzuruna kabul edip bozulan moralini düzeltmeyi başardı. Türk Hükümeti'nden ayar yiyen Alman Dışişleri Bakanı'nın daveti üzerine Türkiye'yi şikâyet etme kuyruğundaki ilk sırayı CHP aldı. HDP ile ortak anayasa yapılmasını savunan Oğuz Kaan Salıcı ile Türkiye'nin Akdeniz'de saldırgan bir yaklaşıma sahip olduğunu söyleyerek Yunanistan'ı haklı gören Ünal Çeviköz'ün arz-ı endam ettiği bir toplantıda neler konuşulmuş olabileceğini siz takdir edin. Çünkü toplantı basına kapalıydı.

Huzura çıkma yarışında ikinci sırada HDP vardı. Almanya için hiyerarşi önemli tabi. Seküler Batıcılar, bölücü Batıcılar, sonra da diğerleri. Mithat Sancar'ın neler konuştuğunu tahmin etmek zor değil. Askeri konular YPG ile doğrudan Savunma Bakanlığı arasında görüşüleceğinden, muhtemelen buralar atlanmış, partinin kapanma sürecinde desteklenecek alternatifler ve yol haritası üzerinde durulmuş olmalı. Geçelim, burası mühim değil.

Şansölye'nin temsilcinin kabul töreninde üçüncü sırayı İyi Parti aldı. Onu da Türkiye'nin İsveç ve Finlandiya'nın NATO üyeliği konusunda "teröre desteği kesmesi" şartı getirmesini, NATO'yu rehin almak olarak yorumlayan Ahmet Kamil Erozan temsil etti. Ne uygun bir isim. TSK'nın Libya ve Suriye'de kullandığı askeri mühimmatın ve bu ülkelerde teröre karşı eğitim verdiğimiz kişilerin listesini Savunma Bakanlığı'ndan resmi yazıyla talep eden birisinin Bayan Baerbock'la 45 dakika ne konuşabileceğini merak etmiyorum. Erozan da, Almanyalı üstün insanla çektirdiği fotoğrafını paylaşırken altına şöyle yazdı: "Cumartesi günü Ankara'da bulunmamızın bir hikmeti olduğu anlaşılmıştır sanırım" Hepimiz anladık Bay Erozan. Merak buyurmayın.

6'lı masanın üst yönetiminin Avrupa'nın lokomotifi önünde sergilediği serenat böyle. Fakat hiçbirisi "açık yüreklilikte" CHP'li İzmir Belediye Başkanı'nın eline su dökemez. Cumhurbaşkanımızın, ABD Kongresinde alkış tufanına boğulan Miçotakis'in yüzüne kapıyı çarptığı gün, Tunç Soyer soluğu Yunanistan'da almıştı. Bu heyecana Atina Belediye Başkanı Bakoyannis'in kayıtsız kalması mümkün mü? O da "Erdoğan'ın ilişkilerimizi rehin almasına izin vermeyeceğiz" diyerek dostunun üzüntüsünü gidermişti.

Anadolu işgale uğradığında savaşmanın çözüm olmadığını söyleyip, İstiklal Harbi'ne karşı çıkan çeşitli teşkilatlar kurulmuştu: Damat Ferit ve Ali Kemal'in İngiliz Muhipleri, ABD mandası isteyen Wilson Prensipleri ya da doğrudan İngilizlerin himayesinde bölünmeyi savunan Kürdistan Teali gibi cemiyetler. Mensuplarının bir kısmı sonradan pişman olan bu örgütler tarihe karıştı ama öyle görünüyor ki ruhları hala aramızda dolaşıyor..