Türkiye Madrid'de yapılan NATO zirvesinde, tarihinin en önemli diplomatik zaferlerinden birisine imza attı. İsveç ve Finlandiya'nın üyeliğini desteklemesi karşılığında bu ülkelerden istediği her şeyi fazlasıyla aldı. Rus tehdidi altındaki bu ülkelerin NATO'nun şemsiyesine en fazla ihtiyaç duyduğu zamanı kollayarak, sorunları Türkiye'nin yararına dönüştürme becerisi ancak büyük bir siyasi zekâ ile mümkün olurdu. Cumhurbaşkanı Erdoğan da 20 yıldır yaptığı gibi hamlesini, Batılıların şaşkın bakışları altında yaptı.

NATO Genel Sekreteri Stoltenberg'in de katıldığı dörtlü toplantıda bu iki ülkenin FETÖ ve PKK'ya verdiği desteği sonlandırmaları taahhüt altına alındı. Bununla da yetinilmedi, Türkiye'nin talebi üzerine bu ülkeler kendi yasalarını "terör örgütlerinin farklı isimler altındaki yapıları ve dernek görünümündeki tüm uzantılarını da yasaklayacak şekilde" değiştirmeyi kabul etti.

Yani Türkiye sadece uluslararası bir zirvede haklılığını anlatmayı başarmadı, aynı zamanda Türkiye karşıtlarının sığınağı haline gelmiş iki Avrupa ülkesinin yasama faaliyetlerine dahi müdahale edebilecek noktaya geldi.

Bu durumdan kuşkusuz en çok rahatsızlık duyan ülke Yunanistan. Öyle ki, Yunan basını Atina'nın asıl bundan sonra endişelenmesi gerektiğini yazıyor. To Vima'da çıkan analizde gazete kendi yöneticilerine "Erdoğan'ı doğru ölçmeyi öğrenin" diye çağrıda bulundu.

Mağluplar kadrosunda elbette ilk sırayı Türkiye'yi Batı'da yalnızlaştırmak için çaba gösteren FETÖ ve PKK yanlıları ile Ermeni lobisi paylaşıyor. İsveç Parlamentosu'ndaki İran kökenli PKK destekçisi milletvekili, İsveç yönetimine "Bizi Erdoğan'a sattınız" diye boşuna konuşmuyor. Bu cephedeki hüsran çok büyük.

Onları anlıyorum da, Türkiye'nin muhalefetini anlayabilmek mümkün değil. Daha önce "iki ülkenin NATO'ya üye adaylığının hükümet tarafından rehin alınması sağlıksız bir yaklaşımdır" diyerek Türkiye'nin taleplerini abartılı bulan İyi Parti'nin, bu diplomatik kazanımı yok sayarak, "taviz verdik" demesi akıl tutulması değil de nedir? Bu kadar profesyonel çarpıtma nasıl yapılır? Akşener üniversite kürsülerinde manipülasyon dersi verse yeridir. Öyle görülüyor ki, partiyi birlikte kurdukları Özdağ'dan çok şey öğrenmiş.

CHP lideri, partide Aykut Erdoğdu faciasıyla patlak veren "liyakat ifrazatıyla" meşguliyetinden olsa gerek "Hani n'oldu bastın imzayı" sözlerinden öte bir şey söyleyemedi. Hoş meşguliyeti olmasa, partinin dış politikasını teslim ettiği Çeviköz tipi monşerlerden neler sadır olabileceğini tahmin etmek hiç de zor değil.

Bir de Türkiye'yi Rusya'nın uydusu yapmak isteyen müzmin NATO düşmanları var ki, onları mazur görmek bir nebze mümkün. Çünkü dünyada "Rusya-Çin-İran ve Hindistan'dan müteşekkil" bir karşı cephe olduğu hayaliyle yaşıyorlar. Bu yüzden, İsveçli siyasetçilerin ağzından cımbızla aleyhimize çıkacak bir söz bulabilmek için epey ter döktüler.

Fakat iktidarın dış politikasını desteklediği iddiasıyla ortalıkta gezinen, her rüzgarda nereye tutunacağını bilemeyen bir grup var ki, onlar tam evlere şenlik. Bunları da mağluplar değil, idraksizler grubuna ilave etmek gerek. Çünkü hâlâ Türkiye'nin III. Selim'den bu yana edindiği tecrübeden de, durmaya çalıştığı yerden de bihaberler.

Cumhurbaşkanımızın Türkiye'nin içinde bulunduğu "Batı ittifakının tüm imkânlarını kullanırken", aynı zamanda Rusya ve Çin'le de yapıcı ilişkiler kurmayı hedeflediği denge siyasetini umarım idrak edebilirler.