Harabeye dönmüş şehrin ortasında, bir enkazın üzerine kurdukları sofrada sessizce yemeklerini yiyorlar. Üzerlerinden yıldırım gibi giden roketlere bakıp "bizimkiler" diyorlar, sonra birkaç zeytin ve zahterden oluşan kahvaltılarına devam ediyorlar. Birkaç dakika sonra işgalcilerin her şeyi yerle bir edecek olan saldırısının başlayacağını bilmelerine rağmen sükûnetlerini hiçbir şekilde bozmuyorlar.

Gazze'de her şey var: Cesetler, oluk gibi akan kanlar, arşı titreten ağıtlar, gözyaşlarına karışan dualar. Tek bir şey yok: Yaşadıklarına isyan. Düşmanı hırsından çatlatıp, her meseleye çıkarlar ve stratejik hesaplar nazarıyla bakmaya alışkın 21. asrın modern insanını hayrete düşüren bu şeyin adı "tevekkül".

Çocuklarının İsrail bombalarıyla parçalanmış vücutlarını beton blokların arasından topluyor, feryat ediyor, ağlıyor, dua ediyorlar. Cenazelerini defnediyor, geride kalanlara yemek pişiriyor, savaşçılara erzak hazırlıyor sonra vazife noktalarına dağılıp vatan nöbeti tutuyorlar. Yapmadıkları tek şey, nöbet yerlerini terk etmek.

Gazze, "kudret" demek. Bu ismi 4 bin yıl önce Kenanlılar vermiş şehre. Gazze halkı ismine yaraşır bir mücadele verirken, bir yandan Mescid-i Aksa'nın son muhafızları olduklarını düşünüyorlar. Aynı zamanda Peygamber Efendimiz'in (s) büyük dedesi ve Haşimilerin kurucusu Haşim bin Abdümenaf'ın kabrinin burada olmasından dolayı şehirlerini "Gazze Haşim" olarak anıyorlar. Onlar sımsıkı sarıldıkları bu topraklardan, Medine'de medfun olan son Nebi'ye ahidlerini tazeliyorlar her sabah.

İşgal Ordusu Gazze'yi yok etmek için 2008'de geldiğinde hazırlıksız yakalanmış, çoğu çocuk 1.133 şehit vermiş ancak 10 işgalciyi öldürmeyi başarabilmişlerdi. İsrail 2014'te geldiğinde savaş bu defa 48 gün sürmüş, Gazzeliler 2.110 şehit, 11 bin yaralı verirken topraklarını yine korumayı başarmışlardı. Şehirlerini yeniden inşa ettiler. Siperler ve tüneller kazdılar. Düşmanın yeni saldırısına hazırlık yaptılar. Biliyorlardı ki, İsrail, Gazze tamamen yok olmadan, Filistin'den geriye kalan son murabıtlar da Sina'ya sürülmeden asla durmayacak. İsrail 2021'de yeniden girmeye çalıştı Gazze'ye. Fakat yine başarılı olamadı.

Aksa Tufanı Harekâtı, İsrail'in bu sonu gelmeyen saldırılarına ve bitmek tükenmek bilmeyen kirli emellerine indirilmiş öyle büyük bir cevap oldu ki, işgalciyle nihai barış yapmaya yeltenen Arap rejimlerinin eli kolu bağlandı. İsrail'in bazen rüşvet, bazen de İran korkusuyla teslim aldığı Bahreyn, BAE, Sudan ve Arabistan gibi ülkeler bu süreci durdurdular. Daima Filistin'in yanında yer alan Cezayir bu durumu bir adım daha ileri taşıyıp, Cumhurbaşkanlarına İsrail'e karşı savaş açma yetkisi verdi. Tunus Parlamentosu, İsrail'le ilişki kurmayı "vatana ihanet" olarak değerlendiren yasa teklifini görüşmeye başladı.

Gazze halkının başardığı şeyler bunlarla sınırlı değil. Siyonizm'in seküler, pozitivist ve aydınlanmacı olduğu tezviratını bizzat Netanyahu'nun itirafıyla yalanlamayı başardılar. İsrail'in kadın, çocuk, yaşlı ve hayvanlar dâhil tüm canlıları öldürmesinin, inandıkları muharref dini metinlere dayandırdığını belgeledi. Dünyanın en radikal ve en ilkel inancının İsrail'de var olduğu gerçeğini Avrupa'dan Asya'ya herkes öğrendi.

Sabır ve metanetle ortaya koydukları direniş sayesinde sadece ölüm uykusundaki İslam dünyasını değil, tüm insanlığı uyandırdılar. Bugün vicdan sahibi tüm insanlık, bu azmin kaynağı olan İslam'ı araştırmaya, barbarlığa karşı medeniyeti savunanların kim olduğunu hayranlıkla öğrenmeye başladı. Gazze adeta bir okul gibi. Tüm dünya bu güzel öğretmenin dizinin dibinde oturmuş dersine çalışıyor.