6'lı masanın tepe taklak olacağını söylüyorduk. Meğer tekme ve tokatlar havada uçuşuyormuş. Akşener'in gövde gösterisi yapmak için tertiplediği Saraçhane buluşması CHP ve İyi Parti arasında derinde devam eden kavganın ekranlara taşınmasına vesile oldu. Bir iş ancak bu kadar batırılabilirdi. Muhalefet bunu da başardı.

28 Şubat İttifakı için bu miting halk huzurunda toplu görüntü verecekleri ilk sınav olduğundan çok önemliydi. Ancak anlıyoruz ki, Kılıçdaroğlu, Saraçhane'deki Akşener-İmamoğlu tiyatrosunu sosyal medyadan öğrenip kızdığı için bu miting apar topar yapılmış. Öyle ki, Akşener'in telefonuna Karamollaoğlu cevap vermemiş, Kılıçdaroğlu'na ulaşılamamış, Babacan'ın programı yoğunmuş, Uysal ise hastalığını mazeret göstermiş. Bu yüzden İyi Parti lideri "siyasi terbiyesizlik" edip, İmamoğlu ile birlikte ele ele sahneye çıkmak zorunda kalmış.

Bunlar yorum değil. Meral Hanım'ın kendi sözleri. O kadar öfkeli ki, CHP'den kendisine karşı yükselen eleştirilere tıpkı İmamoğlu gibi "ahmaklar" diye cevap veriyor.

Kılıçdaroğlu'nun "partimin iç işlerine karışma" sözlerine böylesi yüksek perdeden cevap veren Akşener aslında bir yönüyle haklı. Çünkü İyi Parti'nin resmi, HDP'nin güçlü desteği olmasaydı ne İmamoğlu ne de Yavaş seçilemezdi. Yani Kemal Bey her ne kadar, İmamoğlu'nu Ankara'ya çağırıp herkesin taltif etmesini beklediği yerde sınırını yerini gösterdiyse de, iki belediye başkanına da "babalık" etmekten çok uzak yerde duruyor.

Meral Hanım'ı durdurabilene aşk olsun. Şöyle devam ediyor: "Kendi seçtirdiğimiz belediye başkanıyla miting yapmak için birilerinden izin mi alacaktım. Öyle bir mecburiyetim olduğunu söyleyeni fena çarparım". CHP'lilerin yerinde olsam bir süre Akşener'in gözüne görünmem.

Meral Hanım bu öfkesiyle çarpar mı, çarpılır mı bilmiyorum ama Türkiye'nin bu kavgalı dövüşlü sözde ittifakı hak etmediği ortada. İki yılı aşkın bir süredir her gün "erken seçim" olacağını söyleyip, insanımızın zamanını ve parasını heba ettiler. Yatırım yapacak sanayiciye "Aman dur, seçim olacak yatırım yapma. Paranı dövizde tut" dediler. Kaostan beslendiler. Salgın hastalıktan dahi medet umdular. Fakat ne sanayiciyi zapt edebildiler, ne de milletin iktidara olan güvenini sarsabildiler.

Ne yaptılarsa kendilerine yaptılar. Ortak aday çıkartacağız diye bir araya geldiler. Bugün "çoklu adayı tartışabiliriz" diyorlar. Çoğulcu demokrasi, şeffaflık ve halk iradesi dediler. Bugün "Cumhurbaşkanını halk seçsin, fakat yüzde 0,3 oy almış olsak da Cumhurbaşkanını biz yönetelim" diyorlar. Yedi ayda dokuz defa toplanıp, kendi koydukları kırmızı çizgileri silip attılar. Vaat ettikleri ne varsa vazgeçtiler.

Bir miting yapmak için dahi iletişim kuramayıp birbirine düşenlerin ülkeyi yönetemeyecekleri ortada. Asıl gürültü ise milletvekili listeleri hazırlanırken kopacak. Halkta neredeyse hiçbir karşılığı olmayan tabela partilerine CHP ve İyi Parti listelerini açmaya başlayınca, ortalık meydan muharebesine dönecek. Brezilya dizisi izler gibiydik. Giderek ucuz mafya dizilerine yelken kırdılar.

İş karakolda bitmese bari.