Yüz yılın en sıcak günlerini yaşıyoruz. Tüm Avrupa kıtası, Kuzey Afrika ve Anadolu'da ormanlar alevlere teslim olmuş durumda. Yaşadığımız bu facianın tek sorumlusu var: İhmal. Kimisi tarlasında anız yakarken ormanları ateşe verdi, kimisi eskimiş eşyalarını yaşadığı dağ köyünde imha ederken. Elbette sabotaj ihtimali de bir kenarda durmalı. Çünkü en son kamyonunda benzinle gözaltına alınan kişi, TSK'dan FETÖ bağlantısı sebebiyle ihraç edilmiş bir şüpheli.

Fakat depremden sele, heyelandan yangına kadar yaşadığımız tüm felaketlerde bazılarına göre tek sorumlu var: Diyanet. Deprem olur, koro başlar: "Diyanet'e verilen bütçeyle şu kadar kentsel dönüşüm yapılabilirdi". Yangın çıkar, aynı koro başlar: "Diyanet'e vereceğimiz parayla şu kadar yangın söndürme uçağı alabilirdik".

Demek tüm sorunlarımızın kaynağı Diyanet. Bu kafaya göre imamlar ve müezzinler olmasa gül gibi geçinir giderdik. Gerçek şu ki, ülkemizin felaketi ne deprem ne de yangın. Türkiye'nin asla çözülemeyecek tek büyük problemi var: Bu ilkel kafa. Bunlar ülkemizin gerçek felaketidir.

İslam'la, Allah'la ya da peygamber efendimiz Hz. Muhammed'le (sav) açıktan savaşamayan bu güruhun hedefinde daima camiler, ezanlar ve imamlar oldu. Okunan ezanlardan, yapılan camilerden o kadar nefret ediyorlar ki, çoğu zaman ağızlarından köpükler saçarak kusuyorlar öfkelerini. Biz ne dersek ve ne yaparsak yapalım öfkeleri asla geçmeyecek, biliyoruz.

Fakat akıl sahipleri için anlatmak gerekirse, neden "Türkiye'de Diyanet diye bir kurum var" ve "neden devletten bir bütçe almak zorunda?" Söyleyelim:

Diyanet İşleri Başkanlığı 1924 yılında Şer'iyye ve Evkâf Vekaleti (Şeriat ve Vakıflar Bakanlığı) lağvedilince, yerine kuruldu. Türkiye inşa edilen tüm camiler birer vakıf malı olduğu için, kuruluşu esnasında giderleri de düşünülerek kendilerine çok sayıda akar bağlanmıştı.

Her caminin büyük gelirleri vardı. Sözgelimi İstanbul Fatih Camii'ne 30 köyün tarım gelirleri ile 14 hamam ve çok sayıda dükkânın kirası bağlanmıştı. Bunun gibi başta tüm külliyeler olmak üzere ülkedeki camilerin geniş gelirleri bulunuyordu.

Ancak Diyanet kurulduğu sırada ülkedeki tüm vakıf mallarına el konuldu. Camiler adeta yetim bırakıldı. Ne yazık ki bu gelir getiren vakıf mallarının 2.500 kadarı haraç mezat satıldı. Böyle olunca camideki tüm görevlilerin maaşları ve camilerin bakım ve onarım masrafları da devletin sorumluluğuna geçti. Elbette bu oldukça yetersiz bir miktar. İşte o yüzden her Cuma namazı sonrası imamlar akan çatı, eskiyen halı, rutubetli duvarların tamiratı için yardım toplamak zorunda.

Bu vakıf malları büyük bir bütçeye sahipti. 17. yüzyılda üç kıtaya hüküm süren devletimizin hazinesinin yüzde 12'sini vakıf gelirleri oluşturuyordu. Gerisini siz düşünün.

Her fırsatta imam ve müezzinlerin maaşlarını dillerine dolayanlara önerimiz açık: Camilere önceden sahip oldukları vakıf mallarını iade edin. Elbette tek parti diktatörlüğünün talan edip yandaşlarına peşkeş çektiği vakıf mallarından bir şey elimizde kaldıysa.