ABD'nin dünyanın en fakir ülkelerinden birisi olan Afganistan karşısında aldığı yenilgi nasıl rasyonel, insani ve tarihi gerçeklere dayanıyorsa, irili ufaklı tüm muhalefeti ve Batı emperyalizmini arkasına almasına rağmen Kılıçdaroğlu'nun muhteşem mağlubiyeti de bir o kadar "gerçek sebeplere" dayanıyor.

Şimdi kimse bu yenilginin sorumluluğunu üstlenmeyip, suçu başkalarının üzerine atsa da ortada gizlenemeyecek büyük bir hakikat var: Sadece Kılıçdaroğlu ve şürekası değil, yıllardır üzerine büyük yatırım yaptıkları yalan ve algı imparatorluğu çöktü.

Çok para harcadılar, kiralık kalemler tuttular, ajanslar çalıştırdılar, yabancı istihbarat servislerinin güdümündeki düşünce kuruluşlarına sahte raporlar hazırlattılar. Fakat halkın idraki karşısında mağlup oldular. Bu öfkeleri ondan.

1- Türkiye'yi bölme planları çöktü. Ultra Türkçü maskesi altına gizlenen Ümit Özdağ gibi figürlerin yeri geldiğinde hiç çekinmeden PKK'nın siyasi uzantısıyla aynı yolda yürüyebildikleri ortaya çıktı. Kürtçü ayrılıkçıların önlerinde engel olarak Kürt düşmanı taklidi yapan ırkçıları değil, Ak Parti'yi gördüğü ifşa oldu. HDP Avrupa başkentlerinden aldığı tüm desteğe rağmen eridi. Terörist elebaşlarının sahneye çıkıp doğrudan Kılıçdaroğlu'na destek çağrısında bulunmaları bile Kürt halkını istedikleri ölçüde etkilemedi. CHP medyasının sinema yıldızı muamelesi yaptığı terör hükümlüsü Demirtaş sonunda tüm ümitleri tükenmiş olarak sahnelere veda etti.

2- Mezhepçilik fitnesi çöktü. Kılıçdaroğlu muhtemelen bir "azınlık mağduriyeti" hesabı yaparak seçim çalışmaları sırasında Alevi olduğunu ilan etmişti. Herkesin bildiği bir gerçeği durduk yere neden açıklama ihtiyacı hissettiği çok tartışılsa da, asıl talep edilen şeyin zaten cepte olduğu varsayılan Alevi oyları olmadığı ortaya çıktı.

Bu bir kalk borusuydu. Koçgiri'de, Dersim'de devletin tokadını yiyen tüm ayrılıkçılara, sol örgütlere, Kürtçülere, Esad rejimini mezhebi saikle destekleyen tüm illegal yapılara, velhasıl Cumhuriyet kurulduğu günden bu yana "bin yıllık devletle kavgalı" kim varsa hepsine "hesaplaşma" davetiydi bu. Helalleşme bir maskeydi. Gezi teröründe fragmanını izlediğimiz tarihi çok eskilere dayanan bir kavgayı alevlendirmek isteyenlere millet geçit vermedi. Bu oyun hükümetin Alevileri sahiplenen, cemevlerine 150 yıl sonra devlet nezdinde statü veren kararıyla bozuldu. Hükümet deprem yaralarını sararken neredeyse hiç oy alamadığı Defne ve Samandağ gibi Alevi yerleşim bölgelerine ayrımcılık yapmadan yardım elini uzatarak bu kirli planları yıktı.

3- Suriyeli göçmenler üzerinden tezgâhlanan iç savaş planı çöktü. Sosyal medyada üretilen yalanları azık eden ırkçılar ve mezhepçiler eliyle yürütülen bu kirli plan da milletin feraseti sayesinde bozguna uğradı. Sığınmacı nüfusunun il nüfusunu geçtiği ve doğal olarak sorunu en çok hissetmesi gereken Kilis'te Erdoğan'ın oyu yüzde 70'lere ulaştı. Bu da bölge halkının Suriye iç savaşının gerekçelerini, taraflarını, sığınan kardeşlerinin kimliğini, 1 milyona yakın Suriyelinin neden öldürüldüğünü sosyal medyada gösterildiğinin aksine çok daha iyi bildiğinin kanıtıdır.

Hatay'da bilhassa deprem sonrasında CHP medyası tarafından başlatılan "şehri Suriyeli Araplar işgal edecek" söylemi gerçek bir tehdide dayansaydı, nüfusunun tamamı Arap olan Defne ve Samandağ'da Kılıçdaroğlu'na destek yüzde 90'ları bulur muydu? Buna karşın nüfusunun neredeyse tamamı Türkmen olan ve sığınmacıların en çok yaşadığı ilçeler Yayladağı, Reyhanlı ve Kırıkhan'da Erdoğan'a destek yüzde 85'lere ulaşıp rekor kırılır mıydı?

Bu soruların cevabını bir yalan çukuruna dönen sosyal medyada bulamazsınız. Fakat bölgede yaşayan; sorunların gerçek sebebini ve arka planını çok iyi tahlil eden milletimiz herkese unutamayacakları bir ders vermeye devam ediyor.