Dünya, Gazze'de yaşanan soykırımla birlikte şimdiye kadar üretilen tüm değerlerini sorgularken, Türkiye bölgesinde barışın hâkim olması için büyük gayret sarf ediyor. Sadece Ortadoğu'da değil, Kafkasya ve Ukrayna'da yaşanan savaşlarda ortaya koyduğu çabalar ülkemizin bir süredir üstlendiği barış misyonunu çok daha anlamlı hale getirdi.

Cumhurbaşkanımızın son olarak kalabalık bir heyetle Yunanistan'a yaptığı ziyaret bu misyonun ciddi bir halkasını oluşturuyor. Türkiye'nin en önemli dış tehdit olarak kabul ettiği Yunanistan'la sorunlarını kısa vadede çözüme kavuşturması beklenemez. Elbette Kıbrıs, Adalar ve Kıta Sahanlığı gibi problemlerin kalıcı olarak çözüme kavuşturulması mümkün olmadan bir Türk-Yunan dostluğunun tesis edilmesi mümkün değil.

Ancak İsrail barbarlığının tüm coğrafyamızı tehdit ettiği bir dönemde Türkiye'den Yunanistan'a uzatılan zeytin dalı son derece anlamlı. Yunan basını ziyaret sonrası "Farklı bir Erdoğan'la tanıştık" başlığı atarken, cumhurbaşkanımızı eğilerek selamlayan Yunan Dışişleri Bakanı Yerapetritis'in kendi kamuoyundan yükselen tepkileri "büyük emekler harcanan özel bir ziyarete gölge düşürme gayreti" olarak tanımlaması, Yunan tarafının iyi ilişkiler kurulması için istekli olduğunu gösteriyor.

İki ülke arasında 93 yıl sonra imzalanan en önemli anlaşma olarak kabul edilen Atina Bildirgesi'nin üst başlığı "Dostane İlişkiler ve İyi Komşuluk" adını taşıyor. Gelinen bu nokta Yunanistan'ı bir silah deposuna dönüştürüp binlerce askeriyle adeta işgal eden ABD'ye de önemli bir mesaj. Erdoğan bu diplomatik hamlesiyle çevremizde "yakın tehdit" olarak görülen ve silahlanmamızın başat sebebi olan Yunanistan'ı en azından bir süreliğine denklem ya da "hedef dışında" tutmayı hedefliyor.

Herhangi bir kazananı olmayan Rusya-Ukrayna Savaşı'nın tüm bölgemize kaybettirdiği, insani ve ekonomik açıdan telafisi mümkün olmayan yaralar açtığı gerçeğini Yunan tarafının da idrak etmesi hedefleniyor. Komşu ülkeler arasında yaşanan krizlerden sadece ABD'nin ve bu ülkenin elindeki silah endüstrisinin kazançlı çıktığı aşikâr.

Türkiye tüm dış politikasını bu hakikat etrafında kurumsallaştırıyor. İşte bu diplomatik çabalara "Türk barışı" diyebiliriz. Üstelik haksız yere tarihte Pax-Romana ve günümüzde Pax-Americana olarak tabir edilen sahte barışlardan çok daha gerçekçi bir siyaset bu.

Cumhurbaşkanı Erdoğan, Afrika, Ortadoğu ve Asya'daki tüm krizlerin altında az ya da çok etkisi olan İsrail tehdidi ortadan kaldırılmadan coğrafyamıza huzur gelmeyeceğinin bilinciyle tüm enerjisini bu alana teksif etmiş durumda. Gerçekten de, çeyrek asırdır büyük acılara sebebiyet veren Afganistan ve Irak işgallerinin temel gerekçesi İsrail'in güvenliğiydi. Güçlü lobiler vasıtasıyla İsrail, kendi varlığını ABD için varoluşsal bir hale dönüştürdü.

Türkiye bir yandan bölge ülkelerini bu tehdidin bertaraf edilmesi için işbirliğine çağırırken, diğer yandan ABD kamuoyunu da harekete geçirmeye çalışıyor. Elbette bu uzun ve meşakkatli bir süreç. Fakat tarihin bu noktasında eşsiz bir mücadele alanı ve büyük bir görev.

Kapı kapı dolaşarak İsrail'i dünyaya bir savaş suçlusu ve soykırımcı olarak kabul ettirmeye çalışan Türkiye, bu çabalarıyla tarihi bir misyon üstlenmiş durumda. Ülke içinde de bu konuda her kurum üstüne düşeni yapmalı. Özellikle belediyelerin üzerine büyük bir görev düşüyor.

Bu doğrultuda Tuzla Belediyesi'nin ilçede okuyan 20 bin çocuğu harekete geçirerek yaptığı etkinlik örnek bir çalışma oldu. Gazzeli çocuklarla dayanışmak için ilçede kurulan devasa çarşıda Türk öğrenciler soykırıma uğrayan Filistinli kardeşlerinin yanında olduğunu gösterdiler. Belediye Başkanı Dr. Şadi Yazıcı'nın bu önemli çabasının diğer belediyelere örnek olmasını bekliyoruz.