Hizbullah Örgütü, liderleri Fuad Şükür'ün intikamını almak için haftalardır beklenen saldırısını pazar sabahı gerçekleştirdi. Tahmin edildiği gibi İsrail'de birkaç binanın camı kırıldı. İsrail Ordusu ise saldırının ihbarını önceden aldığını açıklayarak, Hizbullah'ın füzeleri ateşlenmeden savaş uçaklarıyla Lübnan'ın güneyini yakıp yıktı.

İsrail saldırıyı 100 uçak ile gerçekleştirdiğini iddia ediyor. Yani kendi hava kuvvetlerinin beşte biriyle. Hizbullah ise 11 İsrail üssüne zarar verdiğini iddia ediyor. Karşılıklı meydan okumalar, abartılı rakamlar ve asla ispatlanamayacak zayiat listeleri eşliğinde savaş bitti. İşte yaklaşık bir aydır dünya medyasının "sarsıcı bir intikam olacak" başlıklarıyla duyurduğu savaş bu kadardı.

Şimdi sırada İran'ın "yok edici intikam"ı var. O da muhtemelen bir sabah başlayacak ve cam kırıklarının sesleri arasında nihayete erecek. Böylece İran rejimi koruyamadığı Filistin lideri Haniye'nin kanının hesabını Siyonistlerden soracak ve 45 yaşındaki rejiminin hâlâ ayakta olduğunu dünyaya ispatlayacak.

Bazıları İran ile İsrail arasında yaşanan gerilime tiyatro denilmesinden rahatsızlık duyarak, bu gerçeğin ifşa edilmesini "mezhep düşmanlığına" yoruyorlar. Hamaney rejimine biatlı olanların bu hakikati görebilme imkânı yok. Çünkü onlar dünyanın neresinde olurlarsa olsunlar, bir devrim muhafızından daha fazla İran'ın askeri konumundalar.

Fakat 90'lı yıllarda İran Konsolosluğu'nun önünde "mollalar İran'a" diyerek Türkiye'nin dindar kesimlerini hedef gösteren, bugün ise İran rejiminin ABD karşıtı olduğu zannıyla hareket eden solculara birkaç cümleyle cevap verilebilir. Çünkü onlar dahi, Kılıçdaroğlu'nun destekleyen İslamcılardan daha fazla muhatap alınmayı hak ediyorlar.

Humeyni devrimi, dünyada hiçbir ülkede olmadığı kadar Türkiye'deki dindarlardan destek görmüştür. Ali Şeriati'nin, Mutahhari'nin ya da Beheşti'nin kitaplarının bu kadar çok basıldığı ve okunduğu başka bir Sünni İslam ülkesi yoktur. Mısır, Ürdün ya da Arabistan sokaklarında bu isimleri tanıyan bir kişi bulmak dahi zordur. Selçuklu ve Osmanlı mirasının taşıyıcısı, doğal olarak Sünniliğin merkezi durumundaki bir ülkenin dindarları mezhepçilik fitnesinin esiri olmadılar ise bu tüm mezhepleri kuşatan bir cihan devletinin varisi oldukları gerçeğiyle ilişkilidir.

İran, kendisine tanınan bu büyük krediyi Irak ve Suriye'de işlediği suçlarla ve PKK'ya verdiği destekle bitirdiyse herhalde bunun sorumlusu Türk Halkı değildir.

Gerçek şu ki, Ortadoğu'da halkların iradesini yansıtan rejimler iktidarda olsaydı İsrail Gazze'de bir soykırım yapamazdı. Bunun en açık kanıtı Mısır'da kısa süren ve ABD darbesiyle devrilen Muhammed Mursi yönetimidir. Gazze'ye kapıları açıp, Filistin'i silahlandıran bunun bedelini de canıyla ödeyen Müslüman Kardeşler iktidarda olsaydı, Mısır Ordusu bu vahşete bigâne kalabilir miydi?

1963'ten beri darbeci sefih bir azınlık diktatörlüğüyle yönetilen Suriye'de iktidarda halkın istediği bir yönetim olsaydı İsrail Golan Tepeleri'nde cirit atabilir miydi? Bu örnekleri Irak, Lübnan, Ürdün ve diğerleri için de verebiliriz.

ABD İran'daki rejimi sevmiyor olabilir. Fakat yıkılmasına yol açacak bir saldırıyı da asla kabul edemez. Çünkü Ortadoğu'da kurduğu düzeni onun varlığına borçlu.

Bu denklem var olduğu sürece biz daha çok tiyatro seyredeceğiz.