Şanlıurfa ve Kahramanmaraş'ta yaşadığımız dehşet karşısında şaşkınlık içindeyiz. Herkes birbirini suçluyor. Kimi ebeveynleri, kimi dijital bağımlısı hâline gelmiş çocukları, kimi ekonomik şartları, kimi de yeterli güvenlik tedbiri almayan kurumları hedef gösteriyor.

Düne kadar "okulda polisin ne işi var" diye eylem yapan sendikalar şimdi "polis neden yok" diye protesto yapıyorlar. Böylesi bir yangının içinde bile ideolojik takıntısından vazgeçmeyen çevrelerin hedefinde ise Ramazan ayında okullarda etkinlik düzenlediği için Millî Eğitim Bakanlığı var.

"Eğitim bu sorunları çözer" diyenler Kahramanmaraş saldırısını gerçekleştiren kişinin babasının emniyet müdürü annesinin ise öğretmen olması karşısında şimdi ne diyecekler?

Sorunun temelinde fakirlik olduğunu iddia edenleri ise ailenin ekonomik durumu yalanlıyor. Zaten bu tarz saldırıların ABD'de başlayıp, dünyanın refah seviyesi en yüksek ülkeleri olan Norveç, Almanya ve Finlandiya'da devam etmesi de meselenin gelir durumuyla doğrudan ilişkili ve tek etken olmadığını gösteriyordu.

İşte tam da burada doğru soru "kim suçlu" olmamalı. "Ne yapmalı" olmalı.

Gerçek şu ki ülkemizi de kavurmaya başlayan bu yangının temel sebebi tüm bünyemizi bir ur gibi saran "bencilliğimiz". Yaşanan ahlaki erozyon küreselleşme sayesinde tüm dünyayı sarsmaya başladı.

Giderek belirginleşen bir değer aşınmasıyla karşı karşıyayız. Bireysel başarı, hızlı zenginleşme ve görünür olma arzusu; sabır, emek ve sorumluluk gibi değerlerin önüne geçtikçe, toplumda daha kırılgan ve kontrolsüz davranışların ortaya çıkması kaçınılmaz hale geliyor. Bu nedenle çözümü tek bir alanda aramak yerine daha bütüncül bir yaklaşım geliştirmek zorundayız.

Buna "dur diyebilmek" için yapmamız gereken ise çok açık: Sanal dünyanın parıltılı ama sahte vitrinlerine karşı, hayatın anlamını, sorumluluğu ve merhameti merkeze alan sahici örnekleri öne çıkarmak zorundayız. Bu noktada, sadece bireysel değil, tarihsel ve toplumsal olarak da güçlü bir referansa ihtiyaç var.

Bu referans zaten bizim için tarihsel olarak bellidir: Tüm insanlığa sadece inanç değil aynı zamanda yaşantısıyla ahlaki bir ölçü sunan Hz. Muhammed'in (sav) örnekliği.

Bu gerçeği dile getirmekten çekinmek, sorunun kendisinden kaçmaktır.

Açık bir yüreklilikle ve korkmadan, çekinmeden yüksek bir sesle bu gerçeği konuşmalıyız. Tüm kurumlarımız, eğitim sistemimiz ve medyamız bu "ölümsüz reçeteyi" anlatmak için seferber olmalı.

Eğitimin millî olmasının biricik koşulu budur. Bu yüzden tüm sistem bu örnekliğin çocuklarımızın yaşantısına hâkim olması için gayret etmeli. Birileri rahatsız olacak diye neslimizden vazgeçemeyiz. Ailemizi, mahallemizi ve komşuluk ilişkilerimizi bu modern kuşatma içinde yeniden düzenlemek zorundayız.

Devlet sanal kumardan, ahlaksızlığı yaygınlaştıran sosyal medya platformlarına kadar bazı mecraları "gerekirse tümden yasaklayacak" tedbirleri acilen almalı. Bunlar özgürlükleri kısıtlayan değil, ailemizi koruyan tedbirler.

Meclis'te bekleyen 15 yaş altı sosyal medya kısıtlaması ve herkesin gerçek kimlikleriyle bu mecralara girmesini sağlayan düzenleme ivedilikle geçirilmeli.

Yangın bu kadar büyümüşken cesur kararlar almalı ve kimin ne diyeceğine bakmamalıyız.