Peşinen söyleyeyim; kimin haklı kimin haksız olduğunu tartışmıyorum? Kimsenin avukatlığını yapmıyorum? Amacım bir durum tespiti yapmak...

Konu Fransa’da yaşanan olaylar...

Dünya siyasetini takip edenlerin açıkça göreceği gibi, Trump’ın transatlantik ittifakını hiçe sayan adımlarının da etkisiyle Kıta Avrupası’nın iki lokomotif ülkesinden biri olan Fransa uzun süredir bir ‘alternatif’ arayışında.

Üstelik sadece ekonomik, siyasi değil, askeri olarak da ‘ayrışma’ fikri net şekilde ortada duruyor.

Mayıs 2017’de herhangi bir siyasi kitleye yaslanmadan Cumhurbaşkanlığı koltuğuna oturan Emmanuel Macron’un çıkışlarını bir hatırlayalım.

Ne diyor Macron?...

“Avrupa’da dolara daha az bağımlı olacağımız bir kapasite inşa etmeliyiz. Bu, benim için bir egemenlik meselesi...”

“Gerçek bir Avrupa ordusuna sahip olmadıkça Avrupalıları koruyamayacağız. Daha egemen, ABD’ye bağımlı olmayan ve tek başına kendini savunan bir Avrupa’ya ihtiyacımız var.”

“ABD’nin 1987 tarihli Orta Menzilli Nükleer Güçler (INF) anlaşmasından çekilme kararında asıl kurban Avrupa ve Avrupa güvenlik yapısı olur.”

“Ortadoğu’da Hizbullah ve Husilere verilen balistik destek yeni ve endişeli bir durum.”

“ABD Başkanı’nın İran nükleer anlaşmasından çekilmesinin hata olduğunu düşünüyorum. Bu yüzden biz, Avrupalılar 2015 anlaşmasının içinde kalmaya karar verdik.”

“İran yaptırımlarına karşı şirketlerimizin çıkarlarını korumak ve savunmak için elimizden geleni yapacağız.”

Benzer sayısız örnekte görüleceği gibi transatlantik ittifakta ciddi bir çatlak var bunun başını Macron yönetimi çekiyor...

Dolayısıyla akaryakıt vergileri bahanesiyle başlayan sokak eylemlerini bu farklılaşmayı görmeden değerlendirmek sığ bir bakış açısı olur!

Üstelik benzer operasyonlara çok yakından tanıkken...

Hatırlayın... Gezi, 17/25 Aralık sivil darbe girişimi, hendek kalkışmaları, patlayan bombalar IMF’ye olan borcun bitirildiği, mega projelerin düğmesine basıldığı, çok yönlü bir dış politikanın sinyallerinin verildiği bir dönemin ardından gelmişti!