Ruh ufuksuz yaşamaz.
Dağlar ufkunda mehabet,
Ova ufkunda huzur,
Deniz ufkunda teselli duyulur.
Yalnız onlarda bulur ruh ezeli lezzetini.
Bu ufuklar avutur ruhu saatlerce, fakat
Bir zaman sonra derinden duyulur yalnızlık.
Ruh arar kendine bir ruh ufku. (Ufuklar - Yahya Kemal)

İnsan için bir anlam ifade etmek gereksinimdir.

Buna ihtiyaç duyarız.

Günlük hayatta bu gereksinimi farklı formlarda karşılarız.

Aile içinde yaramaz çocuk...

Okulda çalışkan öğrenci...

-Zeki ama çalışmayan öğrenci de olabilir.-

Çalışma hayatında uyumlu iş arkadaşı...

Arkadaş ortamında kafa dengi bir dost...

Şefkatli bir anne...

Otoriter bir baba...

Veya hayatı kolaylaştıran, güzelleştiren bir eş...

İnsan başkaları için daha birçok anlam ifade edebilir.

Elbette başkaları için ifade ettiğimiz anlam önemlidir.

Toplumsal bir varlık olmanın gereklerini yerine getirmek zorundayız.

İmaj her şey değilse bile bir şeydir.

Fakat hepsinden daha önemlisi başkaları için değil insanın kendisi için ifade ettiği anlamdır.

Kişinin kendinde gördüğü imaj dışarıya yansıttığından önde gelir.

Karakteri zayıf insanlar başkaları için ifade ettikleri anlama tutunurlar.

Karakter sahibi insanlar için kendilerine ifade ettikleri anlam geçerlidir.

Peki, bu anlamlar bir anlam ifade etmek için kâfi mi?

İnsan başkaları ve kendisi için iyi, güzel ve olumlu veya tam tersi bir anlam ifade ediyorsa gerçekten bir anlam ifade ettiğini söyleyebilir miyiz?

Bahsettiğimiz öznelerden (kendimiz dahil) bağımsız olarak ifade ettiğimiz anlamın hakikatte ifade ettiğimiz anlam olması gerekmez mi?