Türkiye’de yeni bir dönemin açıldığı aşikar. Bu yeni dönem cumhurbaşkanlığı hükümet sisteminin değil, sistem değişikliği yeni dönemin bir sonucu. Eski yerleşik düzen taraftarları kendisini tasfiye edenin bir siyasi aktör olduğunu düşünse de, bu eksik düşünce aslında CHP’nin başını çektiği statüko yanlılarının yel değirmenlerine karşı ümitsiz kavgasına dönüştü.

Tabii ki siyasi aktörlerin süreçlerdeki rolü kritik önemdedir. Ancak yukarıda ifade ettiğimiz statükonun yanlış konumlanmasının altında, milleti ve değişen dünya şartlarını temel aktör olarak görememek yatıyor.

Erdoğan ve AK Parti’nin en önemli özellliği, başarısının altında yatan neden aynı zamanda… Milleti tek irade olarak kabul etmek… Onun talep ve ihtiyaçlarını siyasi dil ve siyasi programa tercüme etmek. Bu tercümeyi icraat olarak uygulamak. Kendisini seksen milyon, hatta yurtdışındaki yurttaşların tamamına doğru esnetmeye olan gayreti… Böylelikle, milletin talep ve beklentileriyle özdeşleşmenin sonucu olarak arka arkaya gelen seçim başarıları… Darbelerin, milletin iradesine sahip çıkmasıyla başarısız olması ve makus kaderin tekerrür etmemesi…

Oysa CHP’nin başını çektiği yerleşik düzen aktörleri, kendi tabanlarının dahi taleplerini merak etme ihtiyacı hissetmeden, onların gerçeklik duygularını kontrol etmek, korku ve depresyonlarını beslemekle koca bir 15 seneyi heba ettiler. Seçmenlerini aktörleştirmek yerine onları nesneleştirmeye çalıştılar.

Kutuplaşma denen konunun altında yatan temel neden CHP’nin bu yıkıcı tercihidir.

Başka türlü olabilir miydi? Bence olamazdı. Çünkü varoluş kodları itibarıyla, millet iradesine değil, mühendisliğe dayalı bu hareketler, esas olarak içinde CHP’lilerin de bulunduğu milletin tamamıyla ilgili bir bağ da hedeflemezler. Kadrocu/devirmeci bir anlayışın dişlisi olarak kurgulanmışlardır. CHP de öyle cumhuriyetin kurucusu, güçlü bir parti değil, erken cumhuriyet pratiklerinin yan ürünlerinden birisidir. Yani kendisi bir kurgudur. CHP’ye bu manada çok fazla anlam yüklendiği kanaatindeyim.

CHP aslında bir kurgu olmaktan çıkıp millet ile bağ kurma şansını 1950’lerdeki siyasi değişim döneminde yakalamış ama kaybetmişti. Menderes karşısında tercihini dış destekli darbelerden yana kullandı. Yetmişlerdeki Karaoğlan Ecevit döneminde millete gitme yönünde bir hamle söz konusu olmuştu. Ama bunun da devamı gelmedi.

Son 15 yıldır kurgulanan darbe teşebbüslerinden birisi gerçekleşseydi dahi, 2002 öncesi şartlarına dönmeyecektik. Millete rağmen 28 Şubat gibi bir düzen tesis etmek mümkün olmayacaktı. Ancak dünyanın içinden geçtiği yıkıcı şartlar nedeniyle, Türkiye özvarlığını tehlikeye atan bir yıkımın içinde bulacaktı kendisini. Bunu göremeyen Erdoğan/AK Parti karşıtlarını anlamakta zorlanıyorum.

Evvelki gün Sayın Erdoğan’ın ifade ettiği gibi, 16 Nisan itibarıyla artık beklenecek yeni bir milat kalmamıştır. Türkiye muazzam bir iş başarmış, dört koldan saldırı altındayken, toplumsal barışını bozmadan, şiddet pratiklerine teslim olmadan, tarihinin en önemli yapısal reunu yapmıştır. Bunu aynı anda terör örgütleriyle başarılı şekilde mücadele eder, ekonomisini de koruyabilirken yapmıştır.

Bu büyük başarıda en büyük rol, aziz milletindir. Sadece Evet oyu kullananlar yönünden değil, sokağa prim vermeyen, farklı görüşlerini sandık yoluyla ortaya koyan tüm kesimlerden tüm milletimizi kast ediyorum.

Artık yeni bir döneme girdik. İyimserlik, değişim, normalleşme, uzlaşma, ekonomik sıçrama, toplumsal barış, kültür, çevre ve hayatın tüm alanlarında işbirliğine dayalı bir hamle dönemi önümüzde duruyor.

Dolayısyla her kesimin bu yeni döneme kendisini uyarlaması gerekiyor. Siyaset yapma biçimi, medya, STK ve cemaatler, iş dünyası, bürokrasi, sendikacılık, çevrecilik, hak mücadelesi alanlarında konumlanmış her aktör, değişmek zorunda. Kimse maslahat güderek devam etme şansına sahip olmayacak.

Bu değişimin formülü de milletin ta kendisindedir.