Binali Yıldırım ile CHP adayı arasında geçen pazar akşamı cereyan eden açıkoturumu herkes bir demokrasi şöleni olarak kabullenmeye ve açıkçası pazarlamaya pek yatkındı.

“17 yıl sonra ilk kez yapılan bu münazara umarız son olmaz” diye başlayan övgü ve temenni cümleleri duyduk.

Hani duyan da ülkede gerçekten bir diktatörlük varmış da, siyasiler televizyonda şöyle özgür biçimde karşı karşıya gelemiyormuş zannederdi. Ve maalesef bu söylemi bizim taraf da aynen kabullenip kullandı.

Sanki karşınızda demokrasiye saygılı, söyleyecek iler tutar bir sözü, emek verilmiş bir projesi olan saygın bir muhalefet var da televizyon münazarası eksik kalmıştı.

Ne kadar da unutkan bir milletiz?

Sanki bir şiir okuduğu için Erdoğan’ı hapse atıp “Artık muhtar bile olamaz” diye sürek avı düzenleyenler bunlar değildi. Sanki 28 Şubat darbesi yaşanmamış, bugün kepaze bir şekilde hâlâ mesleklerini sürdüren sözde gazeteciler, köşe yazarları, anchormanlar, genel yayın yönetmenleri bu iş için yırtınmamışlardı.

2002’den itibaren Türkiye’yi CHP faşizminden kurtarıp milli iradeye dayalı bir demokrasiyi yerleştirmeye çalışan Erdoğan ve partisinin başına pişmiş tavuğun başına gelmeyenler gelmedi mi? E muhtıralar, kapatma davaları, 367 garabetleri, bayrak mitingleri, sonrasında gerici Gezi darbe girişimi, 17/25 Aralık yargı suikastı, 6-7 Ekim PKK/HDP kalkışması ve nihayetinde 15 Temmuz işgal girişimi bu ülkede yaşanmadı mı?

Peki tüm bu yaşananlara CHP başta olmak üzer bu kepaze muhalefet ve onun sözde liderleri alkış/çanak tutmadılar mı?

Bunlarla mı münazara edecektik?

Al işte, geçen pazar ne oldu gördük. Yandaş moderatör ve CHP adayı otelde basıldı. Açıkoturumdan üç gün önce bir otelde yarım maç devresi kadar baş başa münazara yapmışlar.

Bunların gazetecisi de, siyasetçisi de budur. Ahlaki hiçbir sınırları yoktur. Utanmazlar, rezil olmazlar, suratlarına tükürsen “Yarabbi şükür” derler.

Münazaraymış!