Deniz Baykal, fotoğraf çekilirken objektife bakmıyor. Biraz kızgın ve öfkeli olduğu görülüyor. Yüzüne acı dolu bir ifadenin çöktüğü dikkat çekiyor.

Kemal Kılıçdaroğlu ise fotoğrafa yansıyan o itici gülüşüyle buluşmanın son derece sıcak, samimi, neşeli bir havada geçtiği izlenimini vermeye çalışıyor.

Deniz Baykal'ın kızgınlığı daha çok ziyaretin amacına dönük sanki. Sindirememiş bir hali var. Öfkesi, sokulmak istendiği bu kareye dair.

Kemal Kılıçdaroğlu'nun helallik istemeye gitmediği açık. İnsanlar pişman olabilir, ömür boyu bir suçluluk duygusuyla yaşamak istemeyebilir. Bu ıstıraba son vermek için helallik istemek için bir dostunu ziyarete de gidebilir.

Kılıçdaroğlu-Baykal buluşmasının finalinde çekilen bu fotoğrafa yansıyanlar, ziyaretin helallik havasında geçmediğini açıkça gösteriyor.

Kemal Kılıçdaroğlu da eski bir adam, cumhurbaşkanlığı adaylığı için kendince usul ve adaba uygun davranıyor, önemli bir ritüeli tamamlamak istiyor. Partisinin eski genel başkanını ziyaret ederek kendi adaylığına manevi bir hava katmaya çalışıyor.

Baykal son derece mutsuz. Siyasi hayatın bu kadar ilkesiz, kuralsız, acımasız ve hatta iğrenç olabileceğini kabullenemiyor.

Siyaset sanatı şüphesiz acımasız. Bu yola çıkanlar her şeyin farkında olarak bu maceraya soyunuyor. Fakat hiçbir siyasetçi, içeriden yediği darbeyi de sindiremiyor. Duygusallaşıyor, her şeye olan inancını yitiriyor. Dost bildiklerinin, en yakın arkadaşlarının ihanetini Baykal'ın unutması şüphesiz zor. Özellikle de evine, mahremiyetine gelip girecek kadar utanmaz ve fütursuz olanlarını affetmesi imkânsız. Baykal'ın fotoğraf çekilirken objektife bakmaması ve yüzüne oturan o kızgın ifade "Son akşam yemeği" tablosundaki gibi bir ihaneti işaret ediyor. Anlayana!