Özgür Özel ve ekibi bir taraftan "kurultay" diye bastırıyor, diğer taraftan başka bir partiye geçmek için temaslar yürütüyor. Aceleyle, telaşla, sanki zamanla yarışıyorlar.

DSP Genel Başkanı Önder Aksakal, Özel ve ekibinin kendisinden DSP'yi istediğini doğruladı. Plan şu: Toplu olarak DSP'ye geçip grup kurmak ve DSP'yi CHP'den ayrılanların partisi haline getirmek.

Aksakal, talebi kabul etmediklerini belirttikten sonra şu yanıtı verdiklerini açıkladı: "DSP'nin sahip olduğu Bülent Ecevit kültürü var. Yolsuzluklarla, şaibe iddialarıyla anılan isimlerle bir araya gelmemiz asla mümkün değildir."

Haber basına sızınca CHP Grup Başkanvekili Murat Emir, "bir yanlış anlama var" diyerek geçiştirdi. DSP'den ret yanıtı alınınca "yanlış anlama" yalanlamasına sarıldılar.

Elbette CHP'den ayrılabilir, yeni bir partiye geçebilirler. Ama "yeni parti arayışımız yok" yalanını artık bırakmalılar. Bir yandan kurultay kapısını zorlayıp diğer yandan yeni parti arayışı samimi değil.

Ayrıca Özgür Özel her gün ayrı bir şehirde miting düzenliyor. Ne için? CHP kurultayı için değil herhalde. CHP sokağını Kılıçdaroğlu'ndan koparmak, tabanı kuracakları yeni partiye çekmek için.

Özel ve İmamoğlu'nun aynı anda bütün tuşlara basması umutsuz bir görüntü. İmamoğlu'nun seçimlere dört yıl kala kendini "cumhurbaşkanı adayı" ilan etmesindeki tutarsızlık gibi, Özel'in de kendini CHP genel başkanı ya da yeni bir partinin genel başkanı olarak bir yerlere yamama arayışı, koruma zırhı edinme çabasından başka bir şey değil.

Özgür Özel'i korkutan, telaşlandıran, can havliyle sokaklara düşüren nedir? ABD basınına mektup yazıp "NATO zirvesini basmakla" tehdit etmesi neden? Tehditler savurarak, el yükselterek ne elde etmeyi amaçlıyor? Bu çabaları demokrasi ve adalet arayışının parçası olarak sunanlar ya çok uyanık ya da çok saf. Başka izahı yok.