Rusya-Ukrayna savaşı, Türk kamuoyunda NATO ve ABD'ye karşı büyük bir tepkinin biriktirildiğini de ortaya çıkardı. Biraz da bu yüzden olsa gerek; gündüz gözüyle Ukrayna'yı işgale kalkan Rusya'nın eylemi, NATO-ABD ittifakına beslenen öfke ve tepkinin gölgesinde kaldı.

ABD ve NATO'ya karşı tepkinin kaynağı elbette boş değil; güney sınırlarımızda oluşturulmak istenen "terör devleti"nin arkasında ABD ve Batılı müttefiklerin olduğu biliniyor.

Terör örgütü PKK'nın Suriye'deki uzantısı YPG'yi "SDG"ye dönüştürerek destekleyen; bu terör örgütüne "eğit-donat" programı kapsamında binlerce TIR silah araç-gereç gönderen; Türkiye'nin 40 yıldır mücadele ettiği terör örgütü PKK'ya karşı kayda değer bir tutum geliştirmeyen ABD ve NATO'dan başkası değil.

15 Temmuz hain darbe girişimi de bardağı taşıran son damla olarak değerlendirilebilir. Darbeye karışan subayların hem NATO kökenli olması hem de Pensilvanya bağlantılı çıkması ABD ve NATO'ya yönelik tepkilere bir haklılık payı katıyor.

ABD/NATO'nun 2013'ten beri Türkiye'nin iç işlerine müdahale ettiği ve 2023 seçimlerine de taraf olduğu açık seçik bir şekilde dile getiriliyor.

Türkiye'nin bu şartlarda ABD ve üyesi olduğu NATO'ya karşı kuşkuyla yaklaşması yanlış olmaz. Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın "Ne Rusya'dan vazgeçeriz ne Ukrayna'dan" sözleri de bu gerçeği teyit eder nitelikte.

ABD ve NATO'ya güvenen Zelenski'nin ülkesini nasıl zor duruma soktuğu, halkını ölüm ve mültecilikle baş başa bıraktığı acı biçimde tecrübe edildi. Ankara da yıllarca "stratejik ortağım" dediği ABD'den Suriye'de nasıl bir kazık yediğini unutmuş değil.

Ne var ki geçmişin vesayeti altında bir gelecek inşa etmek de akıllıca olmaz. Türkiye geçmişi unutmadan, yeni koşulları ve fırsatları da tepmeden önüne bakmak ve adımlar atmak zorunda. Yeni bir küresel düzenin ayak sesleri duyuluyor. Tarih, Türkiye'yi köklü ve radikal kararlar almaya zorlayabilir. Şimdilik en büyük şansımız Türkiye adına bu sürece Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın liderlik ediyor olmasıdır.