Devrimin birinci yılında Suriye sahasında süren belirsizliğin merkezinde SDG ve 10 Mart Mutabakatı var. Yıl sonuna kadar bu mutabakatın gereği yerine gelir mi, SDG Suriye ordusuna entegre olur mu sorusu, artık sadece Şam'ın değil, Ankara'nın da sabrını test eden bir başlığa dönüşmüş durumda.

Bugün gelinen noktada açık olan şu: SDG, entegrasyonu hâlâ bir "stratejik hedef" değil, zaman kazanma aracı olarak görüyor. Sahada atılan adımlar, verilen mesajlar ve yapılan diplomatik manevralar, Şam'la tam entegrasyondan çok, mevcut alanı mümkün olduğunca koruma refleksini yansıtıyor.

ABD'nin SDG'ye entegrasyon yönünde baskı yaptığı doğru. Yani ortada bir baskı var, ama sonuna kadar gidilecek bir irade yok. Bu da SDG'ye manevra alanı açıyor.

Bu manevra alanının bir diğer ayağında ise İsrail faktörü duruyor. İsrail'in, Suriye'de merkezi otoritenin güçlenmesini stratejik risk olarak gördüğü bilinen bir gerçek. SDG'nin net adımlar atmaktan kaçınması, entegrasyonu sürekli ertelemesi bu bölgesel denklemden bağımsız değil. Dışişleri Bakanı Hakan Fidan, İsrail-SDG bağlantısını zaten açıkça dile getirdi.

Şu gerçeğin iyi anlaşılması gerekiyor: Ankara için SDG meselesi, sadece Suriye'nin kuzeyiyle sınırlı bir güvenlik dosyası değil. Bu konu, doğrudan Türkiye'nin ulusal güvenliği, sınır hattının istikrarı ve terörle mücadele stratejisinin bir parçası. Dolayısıyla belirsizlik, Türkiye açısından ilelebet tolere edilecek bir durum değil.

Bu nedenle Dışişleri Bakanı, Savunma Bakanı ve MİT Başkanı'nın Şam ziyareti sıradan bir diplomatik temas olarak okunamaz. Bu ziyaret, SDG'ye yönelik beklentinin artık dolaylı mesajlarla değil, doğrudan muhataplar üzerinden iletildiğini gösteriyor. Ankara, Şam'a da SDG'ye de aynı şeyi söylüyor: Oyalama dönemi bitmeli.

AK Parti Sözcüsü Ömer Çelik'in, Hakan Fidan'ın SDG'ye yönelik sert üslubunun şahsi bir yaklaşım değil, Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın iradesini yansıttığını vurgulaması da bu çerçevede önemli. Bu açıklama, Türkiye'nin bu konuda artık tek sesle konuştuğunu ve geri adım alanı bırakmadığını ortaya koyuyor.

Dahası, Türkiye açısından entegrasyon, sadece Suriye'nin iç meselesi değil; bölgesel istikrarın ve iç güvenliğin tamamlayıcı unsuru.

Peki SDG'nin başka bir çıkış yolu var mı? Teorik olarak seçenekler varmış gibi görünebilir. Ancak sahadaki gerçeklik, bu seçeneklerin giderek daraldığını gösteriyor. Ne kalıcı bir özerklik ne de süresiz bir ara form artık sürdürülebilir. Zaman, SDG'nin kaçamak adımlarını değil, net tercihini zorluyor.

Sonuç olarak mesele, SDG'nin entegrasyona hazır olup olmadığı değil; bu tercihi daha ne kadar erteleyebileceği. Türkiye açısından ise beklenti açık: 10 Mart Mutabakatı ya sahada karşılık bulur ya da yeni bir dönemin kapısı aralanır. Belirsizlik, bu kez kimseye zaman kazandırmıyor.