Mesud Barzani, bugün gerçekleşecek referandumla Irak’ın bölünmesine yönelik önemli bir adım attı. Bu adımın sonucu Barzani’nin, bölgedeki tek sahici dostunu, yani Türkiye’yi kaybetmesi olacak. Bu referandumun Barzani’nin bölgedeki iktidarına katkısı da sanıldığı gibi fazla olmayacak; Barzani, bölgede hızla güç kaybı yaşayacak.

Türkiye, bugüne kadar Barzani’ye destek olan, arka çıkan tek ülkeydi. Barzani’nin bundan sonra Ankara’dan aynı dostluğu, yakınlığı bulması mümkün değil.

Aksine, Barzani’nin referandum ısrarı nedeniyle Ankara, Barzani’yi zayıflatacak yaptırımları tek tek devreye sokacak.

Türkiye’nin yaptırımları ekonomik, diplomatik ve askeri başlıkları kapsıyor.

Gidişata göre, sırasıyla, adım adım Ankara, Barzani üzerindeki baskısını hissettirecek.

Ankara’yı sıkıştırma amacıyla gündeme gelen Irak’ı bölme girişimi, beklentilerin aksine Ankara’ya yeni fırsatların kapısını aralayacak.

Bugüne kadar Barzani’nin etki sahasında bulunan bölgeye pek karışmayan Ankara, bu tarihten sonra her türlü müdahale imkanını değerlendirme yoluna gidecek.

PKK’nın Kandil, Sincar ve sınır hatlarındaki üslenme noktalarına izin veren Barzani yönetimi, bunun hesabını Ankara’ya vermek zorunda kalacak.

Türkiye’ye yönelik Irak’ın sınır hattı üzerinden gerçekleşecek terör saldırılarının sorumlusu doğrudan Barzani yönetimi olacak. 1924-26 tarihli Ankara anlaşmasına göre Türkiye, Musul ve Kerkük’e yönelik müdahale hakkını şu andan itibaren koz olarak gündeme getirebilecek.

Kısacası, Barzani’nin küçük hesapları kendisine pahalıya patlayacak.

Liberal İslamcılar’ın Barzani aşkı

Gelelim Türkiye’nin bu tutumunu eleştirenlere.

Ankara, Barzani’nin Irak Anayasası’na aykırı yaptığı referanduma karşı çıkıyor. Türkiye’nin tavrında olağanüstü bir yaklaşım yok. Diplomatik olarak aslında yapması gerekeni yapıyor, Irak’ın bölünmesine karşı çıkıyor.

Ancak liberal İslamcılar, Ankara’nın bu yaklaşımını bir türlü hazmetmiş görünmüyor. Irak’ın bölünmesini desteklemediği için Türk devletini “Kürt düşmanı” ilan ettikleri gibi, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı da içerideki Kürt vatandaşlara hedef gösteriyorlar.

Oysa Mesud Barzani’nin Irak’ı bölme girişimine en açık desteği sadece İsrail veriyor. Bunu anlamak zor değil elbet; Tel Aviv, bölgede kendine yeni sadık bir devlet arıyor. 1960’tan beri Barzani ailesine yatırım yapan MOSSAD, 1990’dan beri de aktif olarak Kuzey Irak’ta yeni bir devletin temellerini atıyor. Her ne kadar Barzani “16 yaşından beri bağımsız Kürdistan’ı hayal ediyorum” dese de, gerçekleşecek olan İsrail’in hayalidir, Barzani’nin değil. Bu noktada Barzani’ye destek olan “liberal İslamcıları” anlamak zorlaşıyor. İsrail ile liberal İslamcılarımız aynı hayalde nasıl oldu da birleşti? Kaşla göz arasında bunu nasıl başardılar, anlayan var mı?