İstanbul'un hazır, tıkır tıkır işleyen bir düzeni vardı. Bunu korumak bile Ekrem İmamoğlu'nu başarılı göstermeye yetebilirdi.

Ne yazık ki İmamoğlu, bu kadarını bile beceremedi. Rahmetli Kadir Topbaş döneminde akıllı şehir çözümleriyle dünyanın en gözde belediyesi olan İBB, İmamoğlu'nun başkanlığıyla beraber birdenbire 30 yıl geriye gitti. AK Parti belediyeciliği sayesinde sağlam bir alt yapıya sahip olması İstanbul'un en büyük şansı olsa gerek.

İstanbul'da her gün ayrı bir sorunun patlak vermesinin belediye yönetimiyle doğrudan bağlantısı var. İstanbul'u yönetmek başka bir işe benzemez; bu şehre gerçekten sevdalanmayan bir başkanın şehrin sorunlarıyla baş etmesi mümkün değildir. İmamoğlu'nun sorunu tam da buradan kaynaklanıyor.

Gönül iki sevdayı bir arada barındırmaz; illa birinden diğerine geçme eğilimindedir. Ekrem İmamoğlu da İstanbul gibi bir şehrin belediye başkanlığını kazandı ama maymun iştahıyla çabucak bu şehirden soğudu. Aklını cumhurbaşkanlığı meşgul ettiği için de kendisini İstanbul'a bir türlü veremiyor.

Gizlisi saklısı da yok aslında; İmamoğlu, bütün mesaisini açıktan açığa cumhurbaşkanlığı adaylığına harcıyor, İstanbul'un sorunları umurunda değil. İstanbul'u çoktan boş vermiş ve gelen şikayetleri de İBB Sözcüsü Murat Ongun'a havale etmiş durumda. O da gerçekçi olmayan, inandırıcılıktan uzak açıklamalarıyla her gün ayrı bir skandala imza atıyor.

Velhasıl, İmamoğlu'nun belki de daha ilk günden itibaren hedefi cumhurbaşkanlığıydı. İstanbul'u geçici bir makam olarak görüyordu. Seçildikten, yani İstanbul'u elde ettikten sonra bu sevdası da bitti.

Geriye süslü sözlere, sahte vaatlere aldanarak İmamoğlu'na oy veren İstanbulluların gönül kırıklığı kaldı.

İstanbullular şimdi İmamoğlu'ndan kurtulmak için gün sayıyor; ama o vakte kadar şehir büyük bir enkaza dönmese iyi. Ah İstanbul, ah...