Türkiye’de birçok kavram gibi terör sözcüğü de anlam kaymasına uğratılmıştır. Terör şiddet sözcüğünün eşanlamlısı değildir, korkma, korkutma anlamına gelir. Bir insan grubunun belli bir konudaki direnişini kırmak için sistematik korku yaratmaya yönelik faaliyetlere terör eylemi denilir.

Tarihin en büyük terör eylemi 6 ve 9 Ağustos 1945 tarihlerinde Japonya’nın Hiroşima ve Nagazaki kentlerine atom bombası atılmasıdır. ABD’nin gerçekleştirdiği bu terör eyleminin amacı teslim olmayı reddeden Japonya’ya bir an önce diz çöktürmektir. O tarihte Japonya tam bir ambargo altındadır, yiyecek konusunda dışa bağımlı olan ülke açlık gerçeğiyle karşı karşıyadır ve ABD’ye zarar verecek halde değildir. Ancak ABD, Sovyetler Birliği bölgede güç kazanmadan önce alelacele Japonya’yı kontrolü altına almak peşindedir ve sırf bu nedenle bu iki şehirde 250 bin sivili anında öldürmüştür. Radyasyonun etkisiyle daha sonraki dönemlerde ortaya çıkan yavaş ve acılı ölümler buna dâhil değildir.
ABD ordusunun iki şehre attığı bildirilerde şöyle denilmiştir:
‘Güneşin tüm kudretini elde ettiği gücü Asya’da savaşı başlatanların üzerine attık. Japon halkını tamamen yok etmeden önce Potsdam konferansında size yaptığımız ihtara uyun. Koşullarımız kabul edilmezse yer yüzünde hiç görülmemiş yıkıcı bir tufanla karşı karşıya olacaksınız... Barış isteyin, imzalar toplayın ve imparatorunuza verin ki devletiniz bize teslim olsun. Böylece yeni, daha iyi ve barış içinde bir Japonya doğsun. Aksi halde yeniden atom bombası kullanacağız ve hatta daha da güçlü olan başka silahlarımızı da devreye sokacağız.’
Tarihte eşi görülmemiş bu terör eylemini IŞİD benzeri veya komünist ya da faşist bir devletin değil liberal demokratik ABD rejiminin yapması çok anlamlıdır. Atom silahıyla ilgili araştırmalar aslında ABD’den önce Nazi Almanya’sında başlamış fakat sonra Alman bilim adamları daha çok nükleer enerji üzerinde yoğunlaşmışlardı. 8 Mayıs 1945’te Almanya teslim olunca ülkenin en parlak nükleer uzmanlarından 10’u temmuz ayında İngilizler tarafından Londra yakınlarındaki Farm Hall’de misafir edilmeye başlandı. Çok iyi muamele gören bu bilim insanlarının gizlice kayda alınan konuşmaları yakın bir tarihte açıklandı. 6 Ağustos akşamı radyodan Hiroşima’ya atom bombası atıldığını duyan Nazi Almanya’sının bilim adamlarının tepkisi ezber bozucudur. Nükleer füzyonu bizzat bulan Otto Hahn hıçkırıklar içinde ağlamış ve sinir krizleri geçirmiştir. İngiliz istihbaratının açıkladığı kayıtlara göre Almanların tümü çok üzgün ve suçluluk duygusu içindedir. O gece birbirlerini içkiyle teselli etmiş ve erkenden odalarına çekilmişlerdir. Dinleme kayıtlarında sabaha kadar süren ağlayış ve iç çekiş sesleri duyulmaktadır.
Nazi Almanya’sından gelenlerin ruh hali aynı tarihte liberal Amerikalıların Los Alamos laboratuvarındaki neşeli heyecanı ile tam bir tezat içindedir. Belki de insanlığın ulaşabildiği en kötü aşama şu veya bu ideolojinin aşırılığı değil, sadece aklın üstünlüğüne inanıp tüm değerlere kayıtsız kalan bir profesyonelliktir.
70 yıl sonra bugün aynı kafadaki profesyoneller Kürt çocuklarını parayla örgütlerinden kiralıyorlar. Onları gruplar halinde yem olarak Suriye’de IŞİD’in üzerine sürüyorlar. IŞİD onlara saldırınca aralarına karışmış teknisyenler ellerindeki uydu telefonuyla koordinat bildiriyorlar ve uçaklar gelip IŞİD militanlarını vuruyor. Bu arada Kürt çocukları ölüyor ve tabutlar ardı ardına sınırda sıralanıyor. Ve bir örgüt bu çocukların çok uzaktan gelen profesyonellerin oltasında yem olmasını kabul edip bununla övünüyor, işe yarayabileceğini kanıtladığı için seviniyor ve yeni hizmetler için kendisini öneriyor. Belki de tarihteki en büyük terör eylemini yapmış olanlara hissettikleri hayranlık dolayısıyladır, kim bilir?