Türkiye’yi bölme ve parçalama çabalarının fikri desteği ve algı operasyonlarının ilham kaynağı liberal anlayıştadır.

Liberaller, Türkiye kamuoyunda Cumhuriyet’in kuruluş yıllarını hedef alarak etkili oldular. Devletin 1930’larda Kürtleri, Alevileri, azınlıkları ve dindar Müslümanlar ötekileştirmeye başladığını ve bu şekilde bir vesayet rejiminin oluştuğunu söylediler. Bu saptamada haklılık payı vardı, çünkü Türkiye’de Batılılaşma adı verilen kapitalistleşme süreci sistemin çevre ülkelerinin tümünde olduğu gibi yukardan aşağı bir seyir izlemişti. Ülkede kapital, kapitalist ve işçi olmadığı için sistem ancak kapitalizmi fikren benimsemiş bürokratlar tarafından tepeden inme olarak kurulabilirdi. Sonuçta, bütün günah ve sevaplarıyla Cumhuriyet bir toplum oluşturdu. İnsanlar yeni bir düzen içinde bir arada yaşamaya başladılar. Liberaller, bunu gizleyip, Türkiye’nin sorunlarını tarihsel bağlamından kopardılar ve işi devlet, toplum ve ülke düşmanlığına döktüler.

Biz bir toplumuz, Türkiye’nin geleceği için herkesin değişik fikirleri ve çözüm yolu bulunsa da siyasetle uğraşan tüm insanlarımızın amacı Türkiye çerçevesinde olmalıdır. Oysa liberaller Türkiye’yi her akımın, her etnik grubun, her mezhebin, her cemaatin ve hatta her örgütün kendi çıkarlarına yönelik siyaset yaptığı bir ülke haline getirebilmiştir. Örneğin, ‘Kürt siyaseti’ şeklinde bir tabir var ki neredeyse herkes kullanıyor. Gerçek bir toplumun yaşadığı bir ülkede ‘Kürt siyaseti’, ‘Türk siyaseti’, ‘Laz siyaseti’ olmaz, ülke siyaseti olur. Yine liberaller, devletin şu veya bu uygulamasını değil özgürlükler adına bizzat devletin varlığını tartışmaya sokmuşlardır. Oysa tarihin hiçbir döneminde devletsiz bir toplum olmadığı gibi, bugün de bu söylemin vardığı nokta Suriye, Irak, Lübnan gibi parçalanmanın eşiğinde olan ülkelerin içinde bulunduğu yerdir. Libya, Sudan, Yemen gibi devletler ise bugün tarihten silinmiştir ve liberallerin sandığının tersine oralarda özgürlüğün kırıntısı bile kalmamıştır.

Başka örnekler verelim: Liberaller son günlerdeki şiddet eylemleri için ‘Bu savaşın tarafı yok’ diyorlar. İlk bakışta ne kadar masum bir cümle, değil mi? Halbuki son derece kötü niyetli ve maksatlı bir propaganda formülüdür bu. Bir kere ortada bir savaş yok, teröre karşı operasyonlar var. Tarafları da yok değil. Bir tarafta demokratik Türkiye devletinin güvenlik kuvvetleri, diğer tarafta totaliter ve etnikçi bir yapının terörist militanları var. Demokrat, vatansever olanlar bu ikilemde her halükârda devletin yanındadır, tarafsızlık ise teröre destek anlamına gelir.

Aynı liberaller operasyonları durdurmak için imzalar toplayıp cansiperane gerekçeler uyduruyorlar. ‘90’lar gelir, darbe olur, iç savaş çıkar, Kürtler küser’ gibi. Tümünün mesnetsiz olduğu PKK’lıların kendi itiraflarıyla ortadadır. Bugün ülkemizde Türkiye’yi Suriye’ye çevirmek isteyenlere hoşgörü gösterilmesi için hiçbir gerekçe yoktur. Bu bahaneler, iç savaşı kendileri ilan eden ve şimdi iyice köşeye sıkıştırılmış olan teröristleri kurtarmaya çalışmaktan başka bir şey değildir. Bakınız PKK’nın sivil kolu HDP’nin eşbaşkanı ne diyor: Cizre Türkiye’nin Kobani’si imiş. Bu ikiyüzlü şark kurnazı bile yüzünden maskeyi attı ama liberaller hâlâ ısrarlı. En son taktikleri ise teröre tepki yürüyüşü yapanlar ile PKK teröristlerini aynı kefeye koymak. Bir kısmının HDP’li olduğu ortaya çıkan provokatörler bu haklı protestoları bazen çığırından çıkarmışsa da eylemlerdeki hataları PKK’nın onlarca insanın canına kıyan tuzaklarıyla bir tutmak ahmaklık değilse ilkel bir Türkiye karşıtlığıdır.

Türkiye’nin liberal düşmanları PKK terörizmine olan desteklerini bu kez koşullara uygun bir şekilde sunmaktalar. Bunlara karşı dikkatli olmalı, onların uygar, yumuşak ve insansever yüzlerinin ardındaki halkı, devleti, ülkeyi düşman gören zihniyetini görebilmeliyiz.