15 Mart 2003 tarihli Radikal'de şöyle bir manşet vardı: ABD: Suriye'ye bastırın Gazetenin ABD dediği şey aslında ABD'nin Ankara Büyükelçisi Edelman. Beyefendi Şam'a gitmeye hazırlanan Cumhurbaşkanı Sezer'e 'Suriye'ye gitme yoksa ABD'yi kızdırırsın'' türünden tehditler savuruyordu.
Sayın Sezer, Edelman'ı dinlemeyerek Şam'a gitti ama kendini sömürge valisi sanan Edelman da kısa bir süre sonra Türkiye'den kibarca kovuldu. Edelman 4 ay önce ortaya çıkarak AK Parti hükümetinden kurtulmanın gereğinden söz etti. Şimdi Edelman'ın yerinde ve yolunda Ricciardone var.
Elçi hazretleri gelir gelmez Türkiye'nin içişlerine karışmaya ve bildiği Türkçesi'yle WikiLeaks'lik yeni dostlar edinmeye başladı. Bu davranışıyla büyük tartışmalara yol açan elçi hazretleri sonrasında 'Türkiye'yi tanımaya çalışıyorum'' türünden açıklama yapmasına rağmen aslında ne denli tehlikeli bir kişi olduğunu kanıtladı.
Elçi hazretleri, 1976'da Tahran'da öğretmen (yani CIA elemanı) olarak görev yapmış üç yıl sonra da Şah devrilmiş. 2005-2008 döneminde Kahire'de görev yapan elçi hazretleri Mısırlı Müslüman Kardeşler'i 'uyumlaştırmak' amacıyla yoğun çaba harcamış ve bu temaslarıyla Mübarek'i kızdırmıştı. Elçi hazretleri 'Siyasi danışman'' yani CIA görevlisi olarak 1991'de Çekiç Güç'te görev aldığında Kuzey Irak'taki Kürtlerin bağımsızlığına büyük katkı sağlamış ve Amerikan işgalinden sonra Bağdat'a giderek neleri başardığını yakından görmüştü. Elçi hazretleri 2000 kişinin çalıştığı Bağdat'taki yeni Amerikan elçiliğinin kuruluşunu organize etmişti. Elçi hazretlerinin çalıştığı diğer iki yer de işgal sonrası Afganistan ve diktatör Marcos'un Filipinleri.
Özetle bu adam çok tehlikeli ve ona dikkat edilmelidir. Çünkü ABD tehlikeyi sever ve karşısında olanları hep aptal yerine koymaya alışıktır. İşte size örnekler. Tunus ve Mısır'dan sonra Libya, Yemen ve Bahreyn karıştı. Libya'ya bakalım.1969'da ABD'nin dünyadaki en büyük askeri üssünü ülkesinden kovan Kaddafi, 30 yıl süreyle emperyalizm ve Siyonizm'e karşı olan herkese verdiği destekle milyarlarca dolarlık petrol gelirlerini harcadı sonra da gidip ABD ile flörte başladı. Irak'ın işgalinden sonra da Kaddafi tam anlamıyla Amerikan dostu yani işbirlikçisi oldu. ABD ise Kaddafi'ye 'artık merak etme ben seni korurum' dedi. Yemen'se üç tehlikeyle karşı karşıya. Güneydeki ayrılıkçılar, Şii Husiler ve başını Kaide'nin çektiği radikal İslamcılar. Başkan Ali Abdullah Salih ise 33 yıldır Amerikan desteğiyle iktidarını koruyor. 770 kilometrekarelik Bahreyn'de ise ABD'nin 5. Filo'sunun merkezi bulunmaktadır. Bu filoya bağlı olarak şu anda Bahreyn limanlarında ya da açıklarında 6 kadar savaş gemisi bulunmakta ve bu gemilerden her gün kalkan savaş uçakları İran'ı korkutmaya çalışmaktadır. Ürdün ise Osmanlının Ortadoğu'dan çekilmesinden sonra İsrail'i korumak amacıyla İngilizler tarafından kurulan sonra da ABD'nin himayesine giren ülkedir. 1991'de ABD Saddam'a yönelik ambargo kararı aldığında bu karara uymayan (!) tek ülke Ürdün'dü!
1989'da İslamcılar Cezayir'de seçimi kazanınca bu kez ABD ve yandaşı Batılı ülkeler oradaki egemen güçlere her türlü desteği vererek iktidarda kalmalarını sağladı. Aynı ABD ve yandaşı güçler, Filistin'de Hamas seçimi kazanınca benzer davranışlarla ne denli demokrat ve insan haklarına saygılı olduklarını kanıtladı. İsrail onların bu tavırlarından destek ve güç alarak arada bir Gazze'ye saldırıyor ve bildik katliamlarını yapıyor. Bu da yetmeyince Türk insanlarını öldürüyor. Gelelim Mısır'a... Mübarek'in gitmesinden sonra iktidarı ele geçiren generallerin ne kadar Amerikancı olup olmadığını hep birlikte yakında göreceğiz. Daha önce birçok kez vurguladığım gibi Amerikalılar kolay kolay
Mısır'dan vazgeçmeyeceklerdir.
Mısır halkının bu oyunu bozup bozamayacağını da hep birlikte göreceğiz. Mısır devriminin sonuçları bölgenin yeniden şekillenmesinde en önemli etken olacaktır. Bu ise Türkiye'yi yakından hem de çok yakından ilgilendirmektedir. Başından beri söylüyorum 2011 ilginç bir de o kadar sürprizli bir yıl olacaktır.