Şimdiye kadar yayınlanan yazışmaların büyük bölümü AK Parti hükümeti ile Başbakan Erdoğan'ın kişiliğini hedef almaktadır.
Bir diğer bölümü Türkiye'nin bölgesel politikalarıyla ilgili.
Genel olarak bakıldığında WikiLeaks'in ilgi gösterdiği yazışmaların büyük bölümü Ortadoğu ile ilgili.
Yani Türkiye'nin komşuları.
Örneğin Arap liderleri İran'ın vurulmasını istiyor.
Bu ise hiç de önemli bir sır değil. Çünkü kafası çalışan herkes Amerikan işbirlikçisi Mısır, Suudi Arabistan ve Ürdün gibi ülkelerin liderlerinin İran'dan ne denli nefret ettiğini bilir.
Yıllardır İran'ı vurmaya ya da vurdurmaya çalışan İsrail, sızan bu yazışmalardan büyük sevinç duyduğunu resmen ilan etti.
Türkiye'deyse bir kısım medya İran konusuna büyük ilgi gösterdi. Bazı köşe yazarları 'Türkiye artık İran dostu olamaz'  türünden yazı yazdı.
Suriye ile ilgili haber ise çok daha ilginçti.
Açıklanan yazışmalara göre Suriye lideri Esad konuştuğu bir grup Amerikalı senatöre ''Sizin için bölgenin en önemli ülkesi İran sonra Türkiye ve biz geliriz'' demiş.
Hürriyet haberi ''Esad'a göre LİDERLİK sıralamasında İran birinci, Türkiye ikinci'' başlığı ile verdi.
Oysa Esad konuşmasında 'liderlikle' ile ilgili bir sözcük kullanmamış.
Habertürk ise ''Esad'a göre bölgenin önemlisi İran, Türkiye değil'' başlığıyla verdi. Fatih Altaylı ise Habertürk televizyonundaki özel yayınında Suriye lideri Esad'ın Türkiye'yi AŞAĞLAMAYA KALKIŞTIĞINI söyleyecekti.
Bunları neden anlatıyorum diyebilirsiniz.
Şimdiye kadar yayınlanan yazışmaların hedefi ''Arap ülkeleri ile İran'ın ilişkilerini bozmak'' gibi gözükse de asıl hedef Türkiye ve Türkiye'nin bölgesel rolü olduğu ortadadır.
WikiLeaks yayınlarının bir düzmece olduğunu söylemek en az şimdilik elbette doğru değil. Ama bana göre yazışmaların sızdırılması ve yayınlanması arasında geçen süre içinde bazı kuşkulu süreçler yaşanmış, ABD ve İsrail tarafından bazı müdahaleler gerçekleşmiş ve bu nedenle sızdırılan yazışmalar arasında bazı ''çakma'' belgeler olabilir.
Ben bunu söyleyince bazıları şaşırtıcı bir şekilde hemen İsrail ve ABD'yi savunmaya başlıyor.
Oysa ben bir 'sızdırma'nın var olduğunu ama bu sızdırmanın kendisinde bir gariplik olduğuna dikkat çekmek istiyorum.
Örneğin 'gizli' başlığıyla belli bir yerde toplanan yazışmalara ulaşan Bradley Manning acaba 'çok gizli'  başlığıyla saklanan arşiv bilgisayar şifresini neden kırmadı?  Kırdı ise ne tür bilgilere ulaştı? Ya da Manning ile 'tesadüfen' çetleştiği ve sızdırılma sürecinde önemli rol oynadığı söyleyen Adrian Lamo ve onun ilginç gazeteci arkadaşı Kevin Poulsen kimdir ve Manning ile nasıl ve hangi koşullarda tanıştı?
WikiLeaks'in sahibi Assange'ın sitesini nasıl ve hangi koşullarda kurduğuyla ilgili dedikodular uzun süredir konuşulmaktadır.
Unutulmamalıdır ki; CİA, Pentagon ve benzeri Amerikan kurumlarına sızan ve bazıları hala tutuklu bulunan birçok İsrailli ajan bulunmaktadır.
Mossad'ın tüm bu süreçte rol alıp almadığını henüz bilmiyoruz. Ama bu işin her tarafından pis kokular geliyor.
Bataklıkta yaşamaya alışık olan hatta çeşit çeşit bataklıklar yaratanlar başkalarını boğacak olsa bile en kötü kokulardan bile rahatsız olmazlar. İşte bu nedenle 'belirli kriterlere' göre seçilen ülkelerin içlerini karıştırmak ve gerektiğinde onlara problem yaratmak İsrail ve ABD'yi mutlu eder.
Özetle;
Bu işte bir gariplik var ve bu gariplik ancak üç koşulla giderilir:
1-Yazışmaların tümü yayınlanır ve ABD'nin ulusal çıkarları direkt olarak zedelenirse.
2-Yayınlanacak yazışmalarda İsrail ile ilgili önemli sırlar ortaya çıkarsa.
3-Amerikan diplomatlarla bir araya gelerek ülkelerinin sırlarını onlara verenlerin adları açıklanırsa.
Gerisi palavra. Çünkü o zamana kadar ya WikiLeaks diye bir şey ortada kalmaz ya da yazışmalar buharlaşıp yok olur.