1

15 Temmuz zaferimizin ve 7 Ağustos’ta insanlık tarihinin en büyük sivil buluşmasının oluşturduğu havayı; insan olma anlayışını, din kardeşliğini, vatandaşlık bilincini, kaderdaşlığı en fazla bozma ihtimalini taşıyor olması nedeniyle, Ertuğrul Özkök’ün bu süreçte söylediklerini ve tavırlarını özel olarak takip etmemizde fayda vardır, kaydını düştükten sonra…

Özkök’ün Salı günkü yazısında benim ‘En iyi cemaat cami cemaatidir’ başlıklı yazımdan bir iki cümleyi alıntıladığını gördüğümde daha iyi kavradım Ali İbiş dostumun hassasiyetini.

Söz konusu yazımdan sonra dostum telefonla arayıp; (mealen) “Hüseyinciğim iyi, doğru söylüyorsun da, 15 Temmuz gecesi halkımızın imanından kaynaklanan vatan ve bayrak aşkını bir kenara iterek, özellikle CNNTÜRK ve HaberTürk televizyonlarında, FETÖ’ye karşı olmak adına Kemalizm’i yeniden canlandırma ve eski darbeci Ergenekoncuları aklama çabaları ortada iken senin cemaatleri hedef tahtasına koyman ne kadar doğru?”

Evet, doğrusu, düz bir bakışla bakıldığında yaptığım hiçte doğru gözükmüyordu.

Sanki, on yıllardır devleti millete karşı konuşlandıran, milletin kutsal değerlerini yıpratıp yok etmeye çalışan Kemalizm değilmiş gibi;

Sanki; 27 Mayıs, 12 Mart, 12 Eylül, 28 Şubat darbelerini bu Ergenekoncu Kemalist subaylar yapmamış gibi;

15 Temmuz’la ortaya çıkan (kendilerince) boşluğu doldurmak için harekete geçmiş olmalarını tabi ki görmezden gelemeyiz, gelmemeliyiz.

Ayrıca, sadece Ali İbiş’in değil daha bir çok insanın, bir çok mahfilde bu tür düşünceleri dile getirdiğini de biliyoruz.

Birçokları da yazdı. Özellikle Yusuf Kaplan döne dövüne bu hususa dikkat çekerek; (yine mealen) İslam’ın ana omurgasını Sünni İslam anlayışının oluşturduğunu, Sünni İslam anlayışın da yüz yıllar boyunca özellikle Anadolu topraklarında tarikatlar ve cemaatler vasıtasıyla insanlarla buluşup hem hal olduğunu anlattı durdu, haklı olarak.

2

Öncelikle, kestirmeden şunu söylemeliyiz ki; Kaplan’ın anlattığı tarikatlarla, cemaatlerle bugün bu isimler altında toplanmış bulunan yapıların, aynı isimleri, virdleri, dersleri, usulleri sürdürseler de, pek ilgileri, benzerlikleri bulunmamaktadır.

Bugünkü yapılarda, eskilerde olmayan temel bir olgu vardır ki aradaki farkı ortaya koymak açısından belirleyici bir evsafa sahiptir: “Başarı”

Bugün, (kuşkusuz bir iki istisnası vardır) bütün tarikatlar, bütün cemaatler başarı endeksli çalışmaktadır.

Başarmak; daha çok mürit (ihvan) sahibi olmayı başarmak, daha çok para toplamak/kazanmak, daha çok itibar elde etmek, daha çok kadro kapmak vs.

Her ne kadar bu yapılar muhafazakar görülseler de, bu vasıfları gereği modern oluşumlardır. Her halükarda başarmak dürtüsü, tam da modernitenin ürettiği ilerlemeci anlayışla örtüşmektedir.

Böyle olunca; söylem bazındaki çağrılarının aksine bu yapılar milleti Batı mantalitesinin kabulleri içine çekmekten başka bir şey yapmamaktadır.

3

Şimdi;

Kemalistler, orta okul çocuklarının yazdığı kompozisyon kıvamında ve kalitesinde Kemalizm propagandası yapıyorlar diye, kendi içimizdeki doğruları ve yanlışları birbirinden ayırmayacak mıyız? Yanlışa ‘yanlış’ demeyecek miyiz?

Mesela; diyelim ki, bir bakanlıkta, FETÖ’cülerin temizlenmesiyle oluşan boş kadrolara hassaten tehlikesi yakın mıdır uzak mıdır belli olmayan bir menzilden devşirilen insanlar dolduruluyor ise, biz bunu görmezlikten mi geleceğiz?

Mesela; müntesiplerinin tek tip üniforma giydiği bir yapının başındaki, aşırı yüceltmeci, aşırı mugalatacı kişinin; “eskaza bir kişi tam cehenneme atılacakken birisi o bir ‘nakşi’ idi dese, melekler o kişiyi kolundan tuttuğu gibi cennete götürürler” gibi sözleriyle ifsad edilen zihinler hakkında hiçbir mülahazamız olmayacak mı? Aynı kişinin telkinleriyle ve ruhsatıyla ‘yanmayacak kefen bezi’ satın alan bir zihnin, ne tür kullanımlara açık olabileceğine dair hiç akıl yürütmeyecek miyiz?

Mesela; İstanbul’un Anadolu yakasında, eski bir din adamının adına, zenginlerce kurulduğu bilinen bir vakfın; kurucu zenginlerin verdikleriyle yetinmeyerek iş adamlığına soyunması, bu bağlamda bir devlet kurumunun yurt dışı ihalelerine ipotek koyması, eskaza başka birilerinin bu ipoteği delmeye kalkışması halinde bunu engellemek için her türlü iftiraya ve karalamaya tevessül ettiklerine dair haberler duyduğumuzda kulaklarımızı mı kapatacağız?

Daha açıkçası; Süleymancılar dediğimiz grubun bugün başında bulunan kişinin, yüzlerce insanın bulunduğu bir toplantıda kendi iradesinin dışında tercihte bulunmaya kalkışan ‘talebe’lerle ilgili, “böyle yaparsanız hesap gününde benim ve Süleyman Efendi’nin şefaatinden mahrum olursunuz” demesi bir tarafa, bu yapının bugün yurt içinde ve yurt dışında faaliyet gösteren kaç işyeri bulunduğu, bu şirketlerin yıllık cirosunun ne kadar olduğu, bu paraların nerede ve nasıl kullanıldığına dair hiç mi sorularımız olmayacak?

Son olarak; ‘geldiği gibi yazıldı’ denilen kitapların itibar gördüğü bir dünyada Kur’an’ın itibarına ve izzetine dair bir çabamız olmayacak mı?

Velhasıl, eğer bu sorular sorulmaz, makul ve mantıklı cevap verilmez ise 15 Temmuz’un ruhu lekelenir, karartılır diye endişelerimizden dolayı, başkaca mülahazaları bir tarafa bırakarak konuşmaktır muradımız.

Umarım anlaşılmıştır.